Spotkanie z władzami miasta
Dnia 03.01.2012 roku o godzinie 16.00
w naszej szkole odbędzie się
spotkanie Dyrekcji, Rodziców, grona pedagogicznego
z zespołem ds. sieci szkół, Prezydentem i radnymi.
Bardzo zapraszamy do udziału w spotkaniu.
Świąteczne życzenia
Uwaga! Zebrania z rodzicami
12 grudnia - zebrania z rodzicami -
przewidywane oceny na koniec semestru
Kalendarz roku szkolnego 2011/201
23.12 - 01.01. - przerwa świąteczna
16. 01 - 29.01 - ferie zimowe
05 - 10.04 - wiosenna przerwa świąteczna
29.06. - zakończenie roku szkolnego
Dni wolne od zajęć dydaktycznych:
31.10, 2.05, 04.05, 01.06, 08.06 i dzień sprawdzianu klas szóstych - 03 kwietnia
Terminy rad klasyfikacyjnych
Terminy wystawiania prognozowanych
ocen końcowosemestralnych i końcoworocznych
i powiadamiania rodziców:
miesiąc przed radą klasyfikacyjną
Rada pedagogiczna klasyfikacyjna za I semestr - 12.01.2012
Rada pedagogiczna klasyfikacyjna końcoworoczna - 22.06.2012
ZESTAWY PODRĘCZNIKÓW NA NOWY ROK SZKOLNY
rok szkolny 2011/2012
K L A S A I
Wydawnictwo „Juka”
Autorki : Barbara Mazur, Katarzyna Zagórska, Małgorzata Wiązowska.
NUMER DOPUSZCZENIA PAKIETU
„GRA W KOLORY” do klasy I – 87/1/2009
1. Podręcznik „Gra w kolory” – część 1 i 2.
2. Ćwiczenia „Gra w kolory” – część 1,2,3 i 4.
3. Matematyka „Gra w kolory” - część 1 i 2.
4. Wyprawka dla ucznia
5. Śpiewnik.
6. Zeszyt do kaligrafii
7. Płyta do zajęć komputerowych
8. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints 1”
Książka ucznia z płytą CD-ROM
9. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints”. Zeszyt ćwiczeń 1
10. Zespół pod redakcją ks. W. Kubika –
„W domu i rodzinie Jezusa”.
Katechizm kl. 1.
11. Zespół pod redakcją ks. W. Kubika – „W domu i rodzinie Jezusa”.
Zeszyt ćwiczeń.
K L A S A II
Wydawnictwo „Juka”.
Autorki : Katarzyna Grodzka, Beata Sokołowska.
NUMER DOPUSZCZENIA PAKIETU
„GRA W KOLORY” do klasy II – 87/2/2010.
1. Podręcznik „Gra w kolory” – część 1 i 2.
2. Ćwiczenia „Gra w kolory” – część 1,2,3 i 4.
3. Matematyka „Gra w kolory” - część 1,2,3 i 4.
4. Zeszyt lektur „Gra w kolory”.
5. Ćwiczenia usprawniające czytanie i pisanie.
6. Wyprawka dla ucznia.
7. Śpiewnik.
8. Płyta do zajęć komputerowych.
9. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints 2”.
Książka ucznia z płytą CD-ROM.
10. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints”. Zeszyt ćwiczeń 2.
11. Zespół pod redakcją ks. W. Kubika – „W domu i rodzinie Jezusa”.
Katechizm kl. 2.
12. Zespół pod redakcją ks. W. Kubika – „W domu i rodzinie Jezusa”.
Zeszyt ćwiczeń.
K L A S A III
1.Dobrowolska H., Konieczna A., Dziabaszewski W.
- „Wesoła szkoła i przyjaciele”. Kształcenie zintegrowane.
Podręcznik kl.3 - część 1,2,3,4 i 5.
2. Dobrowolska H. ,Konieczna A. , Dziabaszewski W. ,Wasilewska K.
Wesoła szkoła i przyjaciele. Kształcenie zintegrowane.
Karty pracy ucznia kl.3 – część 1,2,3,4 i 5.
3. Hanisz J. - Wesoła szkoła i przyjaciele. Kształcenie zintegrowane.
Matematyczne karty pracy kl.3- część 1,2,3,4 i 5.
4. Wyprawka, część 1 – 2.
5. Czytam ze zrozumieniem. Karty pracy, klasa 3.
6. „Wesoła szkoła i przyjaciele”. Zajęcia komputerowe.
Podręcznik klasa 3 z płytą CD-ROM.
7. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints 3”.
Książka ucznia z płytą CD-ROM.
8. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints”. Zeszyt ćwiczeń 3
z płytą CD ROM.
9. Religia - Katechizm kl.3. „Jezusowa wspólnota serc”
ks. Wł.Kubik, SJ Teresa Czarnecka
10. Religia - Zeszyt ucznia „Jezusowa wspólnota serc”.
PODRĘCZNIKI 4 - 6
WYKAZ PODRĘCZNIKÓW I ĆWICZEŃ NA
ROK SZKOLNY 2011/2012
K L A S A IV
1. Łuczak A., Murdzek A. - Język polski 4.Między nami. Podręcznik.
2. Łuczak A., Murdzek A. – Język polski 4. Między nami.
Zeszyt ćwiczeń.
3. Małkowski T. - Historia i społeczeństwo.
Podręcznik dla kl. IV szkoły podstawowej.
4. Małkowski T. - Historia i społeczeństwo.
Zeszyt ćwiczeń dla kl.IV
szkoły podstawowej.
5. Dudek E., Szedzianis E., Tryl K. - Przyroda 4. Podręcznik dla kl.4.
6. Dudek E., Szedzianis E., Tryl K. - Przyroda 4. Zeszyt ćwiczeń kl.4.
7. Dobrowolska M., Zarzycki P.- Matematyka 4.Matematyka z plusem.
Podręcznik. Nowa wersja z roku 2008.
8.Wojtan S., Zarzycki P.-Matematyka 4 ,,Liczby naturalne ’’zeszyt ćwiczeń,
Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
9.Zarzycki P. ,- Matematyka 4 ,, Figury geometryczne” zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
10.Wojtan S.,Zarzycki P.-Matematyka 4 ,,Ułamki ’’,
Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
11. Rob Nolasco - „New English Zone 1”.
Podręcznik do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
12. Rob Nolasco - „New English Zone 1”.
Zeszyt ćwiczeń do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
13. Gurbiel E., Hardt-Olejniczak G., Kołczyk E., Krupicka H., Sysło M.-
Informatyka. Podręcznik dla ucznia szkoły
podstawowej kl. 4-6 z płytą CD-
ROM.
14. Kreiner-Bogdańska A.-21 spotkań z muzyką.Podręcznik do kl.4-6.
15. Łabecki L. - Technika Zeszyt ćwiczeń kl. IV-VI .
16. Stopczyk K. – Plastyka. Podręcznik dla klas IV – VI szkoły podstawowej.
17. Religia - Katechizm kl. 4. „Zaproszeni przez Boga”.
K L A S A V
1. Łuczak A.,Murdzek A. - Język polski 5. Między nami. Podręcznik.
2. Łuczak A.,Murdzek A.- Język polski 5.Między nami.Zeszyt ćwicz.
3. Małkowski T., Rześniowiecki J. Historia i społeczeństwo.
Podręcznik dla klasy piątej szkoły podstawowej.
4. Małkowski T., Historia i społeczeństwo. Zeszyt ćwiczeń dla klasy
piątej szkoły podstawowej. Nowa wersja.
5. Dudek E.,Szedzianis E.,Tryl K. -
Przyroda 5. Podręcznik dla kl.5.
6. Dudek E.,Szedzianis E.,Tryl K. -
Przyroda 5.Zeszyt ćwiczeń kl.5.
7. Dobrowolska M., Zarzycki P., KarpińskiM. -
Matematyka 5.
Matematyka z plusem. Podręcznik w nowej wersji z 2009 r.
8. Bolałek Z.,Dobrowolska M., Mysior A., Wojtan S.,
Matematyka 5,,Liczby całkowite i ułamki cz.1”
zeszyt ćwiczeń, Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
9.Dobrowolska M.,Mysior A., Zarzycki P.-
Matematyka 5 ,,Geometria ”zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie )
10. Bolałek Z.,Dobrowolska M., Mysior A., Wojtan S.,-
Matematyka 5,,Liczby całkowite i ułamki cz.2”
zeszyt ćwiczeń, Wydawnictwo GWO.( nowe wydanie)
11. Rob Nolasco - „New English Zone 2”.
Podręcznik do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
12. Rob Nolasco - „New English Zone 2”. Zeszyt ćwiczeń do
języka angielskiego dla szkoły podstawowej.
13. Religia - Katechizm kl.5. „Obdarowani przez Boga”.
K L A S A VI
1. Łuczak A., Murdzek A.- Język polski 6.
Między nami. Podręcznik.
2. Łuczak A.,Murdzek A.-Język polski 6.
Między nami. Zeszyt ćwicz.
3. Małkowski T., Rześniowiecki J.
Historia i społeczeństwo
Podręcznik kl.6.
4. Małkowski T., Historia i społeczeństwo.
Zeszyt ćwiczeń kl. 6
5. Dudek E.,Szedzianis E.,Tryl K. -
Przyroda 6.Podręcznik dla kl.6.
6. Dudek E., Szedzianis E., Tryl K. -
Przyroda 6.Zeszyt ćwiczeń kl.6.
7. Dobrowolska M., Jucewicz M., Karpiński M. -
Matematyka 6.
Matematyka z plusem. Podręcznik.
Nowe wydanie z 2010 r.
8. Bolałek Z., Demby A., Dobrowolska M.,Jucewicz M., Sokołowska A.,Zarzycki P.,-
Matematyka 6 ,,Liczby i wyrażenia algebraiczne cz.1”
-zeszyt ćwiczeń ,Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie)
9. Demby A., Dobrowolska M.,Jucewicz M., Sokołowska A.,Zarzycki P.,
-Matematyka 6 ,,Liczby i wyrażenia algebraiczne cz.2”-zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie )
10. Dobrowolska M., Jucewicz M., Zarzycki P.,
-Matematyka 6 ,,Geometria” -zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie)
11. Rob Nolasco - „New English Zone 3”.
Podręcznik do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
12. Rob Nolasco - „New English Zone 3”.
Zeszyt ćwiczeń do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
13. Religia - Katechizm kl. 6. „Obdarowani przez Boga”.
Uwaga, myj ręce!
Informacje dla osób podróżujących i przyjeżdżających z Niemiec
w związku z wystąpieniem na terenie Niemiec
ognisk zachorowań wywołanych E. coli O104 (STEC)
-
Od połowy maja 2011 r. w Niemczech notuje się wzrost zachorowań wywołanych werotoksycznym szczepem E. coli O104 (STEC). Zachorowanie objawia się biegunką, a w około ¼ przypadków u chorych dochodzi do rozwoju zespołu hemolityczno-mocznicowego, który w części przypadków może skutkować trwałymi uszkodzeniami funkcji nerek, a nawet zgonem.
-
Zachorowania występują przede wszystkim w północno-zachodnich landach Niemiec: Szlezwik-Holszyn, Hamburg, Dolna Saksonia i Nadrenia–Północna Westfalia. Przypadki w mniejszej liczbie występują na terenie całych Niemiec. Zanotowano również zachorowania u mieszkańców Szwecji, Danii, Wielkiej Brytanii, którzy w ostatnim czasie odwiedzili Niemcy. Jeden przypadek zanotowano również w Polsce u osoby, która na stałe zamieszkuje w Niemczech.
ZALECENIA
-
Osoby przyjeżdżające z Niemiec, u których w ciągu 10 dni od ostatniego dnia pobytu w Niemczech wystąpi biegunka, powinny niezwłocznie zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu lub na izbę przyjęć oddziału zakaźnego.
-
Niemieckie służby zdrowia publicznego na podstawie przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego podejrzewają, że źródłem zachorowań jest skażona żywność - najprawdopodobniej warzywa. W związku z powyższym do czasu wykrycia skażonego produktu i wycofania go z rynku, osobom wyjeżdżającym do Niemiec zaleca się nie spożywanie surowych warzyw zwłaszcza ogórków, pomidorów i sałaty. Biorąc pod uwagę, że typowym źródłem zakażeń spowodowanych E. coli mogą być produkty odzwierzęce należy również unikać spożywania surowego lub niedogotowanego mięsa wołowego oraz niepasteryzowanego mleka.
-
Równocześnie istotne jest również zachowanie podstawowych zasad higieny osobistej biorąc pod uwagę możliwość przeniesienia się zakażenia człowiek-człowiek drogą pokarmową, zwłaszcza między osobami mającymi ze sobą bliski kontakt. W czasie podróży, gdy nie ma możliwości umycia rąk mydłem pod bieżąca wodą, należy korzystać z nasączanych chusteczek lub żeli myjących na bazie alkoholu.
-
W Polsce nie stwierdzono zachorowań, które wskazywałyby, aby skażona żywność trafiła na polski rynek. Główny Inspektor Sanitarny przypomina jednak o konieczności zachowania zasad higieny podczas przygotowywania i spożywania żywności, w szczególności świeżych owoców i warzyw, które będą spożywane na surowo. Przed poddaniem ich myciu powinny być namoczone, a następnie każda ich część powinna być dokładnie i wielokrotnego umyta. Szczegółowe informacje dotyczące zasad postępowania z żywnością wskazuje wydana przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) ulotka informacyjna „Pięć kroków do bezpieczniejszej żywności” zamieszczona na stronie internetowej GIS (www.gis.gov.pl).
Jak być skutecznym rodzicem?
Na podstawie artkułu zamieszczonego w:
WSZYSTKO DLA SZKOŁY, MIESIECZNIK Z POKOJU NAUCZYCIELSKIEGO, 01/2011
Początek roku to okazja do postanowień - na przykład: Poświęcę więcej uwagi dziecku, będę lepszym rodzicem...
Oto kilka propozycji dla osób, które borykają się z nieokiełznaną naturą swych dzieci:
- Raczej ucz niż karz. Dzieci ( każdym wieku) robią głupie lub złe rzeczy przede wszystkim dlatego, że nie wiedzą lub nie umieją nic lepszego zrobić w danej sytuacji.
- Nie szczędź mu miłych słów. Słowa nie kosztują wiele, a są chlebem dla duszy. Choć rozrzutność jest równie szkodliwa jak skąpstwo, miłych słów lepiej nie oszczędzać. Mów dziecku, że je kochasz; mów mu, dlaczego je lubisz.
- Dialog – tak, monolog – nie. Jeśli prowadzisz monolog, oszczędzaj język. Inaczej dziecko zacznie udawać głuchego. Czasem wystarczą dwa zdania, by powiedzieć to, co najważniejsze.
- Nie psuj dziecka, dając mu wszystko, o co poprosi. Niektórymi prośbami wystawia cię jedynie na próbę.
- Odpowiadaj gdy syn lub córka stawia ci pytania. Jeśli nie będziesz ich słuchać, przestaną z Tobą rozmawiać.
- Gdy dziecko wykształca złe nawyki – ingeruj. Im wcześniej, tym lepiej. Jak twierdził Mały Książę: „ Baobaby najlepiej wyrywać, gdy są jeszcze małe”.
- Daj dziecku zauważyć, że masz swoje niedoskonałości i jesteś omylnym człowiekiem. To uczy akceptacji. Przyznanie się do błędów wzbudza w dziecku niezwykła serdeczność.
- Jeśli poświęcisz dziecku choćby 40 minut dziennie tylko dla niego (np. 20 w południe i 20 wieczorem) – będzie pewne , że je kochasz. Tobie będzie wtedy łatwiej je wychowywać. Dzieci chcą słuchać rodziców, którzy są dla nich dobrzy!
Ale:
- Jeśli to konieczne postępuj z dzieckiem twardo i zdecydowanie. To daje poczucie bezpieczeństwa i pewność, że można się wesprzeć na rodzicu!
- Pozwól dziecku na doświadczenie konsekwencji tego, co robi – zarówno przyjemnych, jak i przykrych. Aby się dobrze rozwijać, potrzebne są doświadczenia bolesne. Bez nich dzieci stają się słabe, nieodporne, a niektóre niemądre.
- Uważaj na obietnice; niech nie będą pochopne. Dziecko będzie zawiedzione, jeśli ich później nie dotrzymasz.
- Pozwól dziecku na eksperymentowanie i ciekawość – to rozwija.
- Dawaj dziecku więcej nagród niż kar.
Gdy rodzic ma problem z dzieckiem, nie jest trudno odkryć, co bedzie pomocne. Najtrudniej jest to konsekwentnie stosować. Dlatego, aby być skutecznym rodzicem, należy również zadbać o siebie: o swój wolny czas, o swoje hobby, o swoje dobre samopoczucie. Bez tego trudno być właściwym wzorm dla własnego dziecka.
dr Marcin Florkowski (psycholog)
Szkolny program poprawy frekwencji
Szkolny Program Naprawy Frekwencji Uczniów
Publicznej Szkoły Podstawowej nr 12
im. Włodzimierza Puchalskiego w Wałbrzychu.
na rok szkolny 2010/2011/2012
Program powstał na podstawie analizy przeprowadzonych kart frekwencji w roku szkolnym 2008/2009. Zaobserwowano wówczas, że ilość godzin nieobecnych nieusprawiedliwionych uczniów znacznie przyczynia się do słabych wyników edukacyjnych w szkole. Realizacja programu w roku szkolnym 2009/2010 przyczyniła się do większej dbałości o przestrzeganie obowiązku szkolnego i podniesienie wyników nauczania przez uczniów, którzy wcześniej opuszczali znaczną liczbę godzin. Odnosi się to w szczególności do uczniów kl. I-III. Uznaliśmy za stosowne, by podtrzymać realizację tego programu w latach 2010/2011/2012 z poszerzeniem cotygodniowego podsumowania frekwencji w stosunku do wskazanych uczniów
Na trudne zachowanie ucznia wpływają czynniki: związane z uczniem, z domem oraz ze szkołą. Aby wyeliminować zachowanie niewłaściwe, musi nastąpić koordynacja współpracy pomiędzy nauczycielami, dyrekcją szkoły, uczniami i rodzicami.
Wagary i ucieczki z lekcji traktowane przez uczniów jako unikanie ocen niedostatecznych np: z odpowiedzi, za brak zadania domowego, ze sprawdzianu czy pracy klasowej muszą być dla ucznia nieopłacalne. W tym celu nauczyciele zobowiązani są do zawarcia umowy z zespołami klasowymi, określającej warunki nieprzygotowania się do lekcji oraz kosztów wagarów i pojedynczych ucieczek z zajęć edukacyjnych.
Starania o wzbudzenie motywacji do nauki powinny być konsekwentne i ciągłe.
1.Cele ogólne programu:
a) Zwiększenie frekwencji w stosunku do roku ubiegłego.
b) Kształtowanie umiejętności nauczycieli w radzeniu sobie z problemami wynikającymi z dyscyplinowania i motywowania uczniów.
c) Kontynuowanie metod współpracy pomiędzy nauczycielami a rodzicami oraz placówkami pozaszkolnymi takimi jak: Poradnia Pedagogiczno- Psychologiczna, Centrum Pomocy Rodzinie, Ośrodek Pomocy Społecznej oraz Straż Miejska, Policja, kuratorzy rodzinni.
2. Cele szczegółowe:
1. Uczeń zna pozytywy systematycznego uczęszczania do szkoły.
2. Uczniowie i rodzice znają system usprawiedliwień.
3. Uczeń zna kryteria oceny z zachowania.
4. Uczeń zna procedury postępowania wobec niego w przypadku opuszczania zajęć bez usprawiedliwienia.
3. Założenia programu:
- W szkole istnieje jednolity system usprawiedliwień.
- Wychowawca systematycznie monitoruje frekwencję uczniów swojej klasy i sporządza miesięczne zestawienia frekwencji uczniów w klasie.
- Nauczyciele prowadzą zajęcia metodami aktywizującymi ucznia.
- Szkoła rozbudowuje system nagród za bardzo dobrą frekwencję.
- Nauczyciele konsekwentnie przestrzegają zasad klasyfikacji z zajęć edukacyjnych i nie klasyfikują uczniów, u których brak jest podstaw do wystawienia oceny,
- Wychowawcy konsekwentnie stosują procedury postępowania wobec uczniów opuszczających zajęcia.
- Szkoła jest miejscem bezpiecznym, uczniowie otoczeni są opieką.
4. Treści programu:
Zadania wychowawcy:
W przypadku ucznia opuszczającego pojedyncze godziny lekcyjne wychowawca:
I. Przeprowadza z uczniem rozmowę, której celem jest poznanie przyczyny wagarów ucieczki z lekcji oraz stanu świadomości ucznia dotyczącego konsekwencji dokonywanych wyborów i podejmowanych decyzji.
II. W razie potrzeby pomaga uczniowi zweryfikować jego podejście do wagarów, ucieczek z lekcji i obowiązków uczniowskich.
III. Informuje rodziców o nieobecnościach dziecka w szkole.
- W przypadku ucznia opuszczającego duża ilość godzin lekcyjnych: Uczeń ma założony zeszyt „Frekwencja”, w którym nauczyciele potwierdzają jego obecność na lekcji swoim podpisem.
- Wychowawca informuje rodziców o zeszycie i potrzebie podpisywania dokonanych w nim wpisów.
- Wychowawca przeprowadza rozmowę z rodzicami ucznia w celu poznania czynników zakłócających uczęszczanie do szkoły oraz uświadamia potrzebę współpracy w przeciwdziałaniu wagarom, ucieczkom z lekcji i konsekwencjom takich sytuacji.
- Wychowawca przeprowadza rozmowę z uczniem w obecności rodzica i ustala warunki poprawy frekwencji ucznia w szkole.
W przypadku ucznia nagminnie opuszczającego zajęcia edukacyjne:
- Wychowawcy przekazują pedagogowi wykaz uczniów z podaną informacją o skali problemu, sytuacji szkolnej i rodzinnej dziecka.
- Pedagog podejmuje działania wobec ucznia: przeprowadza rozmowę, ustala czas na poprawę frekwencji oraz kontaktuje się z jego rodzicami.
- Monitoruje obecności dziecka w szkole, pozostaje w ścisłym kontakcie z wychowawcą klasy i rodzicami.
- W przypadku braku informacji o nieobecności dziecka w szkole ze strony opiekunów w ciągu dwóch dni wychowawca przekazuje sprawę pedagogowi.
- Jeśli w/w nie uda się telefonicznie ustalić przyczyn nieobecności przekazuje sprawę dzielnicowemu.
- Po wyczerpaniu możliwości oddziaływania szkoły na ucznia, przy braku pożądanych zmian w realizacji obowiązku szkolnego w ciągu miesiąca (50% nieobecności w ciągu miesiąca) zespół w składzie: dyrektor, pedagog, wychowawca kieruje sprawę do Sądu Rodzinnego i Nieletnich (Ustawa z dnia 26 października 1982r. i Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2003r w sprawie szczególnych form działalności wychowawczej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonej uzależnieniem)
Wychowawca:
- nagradza pochwałą uczniów o bardzo dobrej frekwencji na forum klasy i na zebraniu z rodzicami,
- składa wniosek do dyrektora szkoły o udzielenie pochwały lub przyznanie nagrody rzeczowej, dyplomu lub listu pochwalnego,
- wychowawca jasno określa konsekwencje uchylania się od obowiązku szkolnego,
- informacje przekazuje rodzicom na piśmie do podpisu, jeśli ucznia często nie ma w szkole, wzywa rodziców pismem urzędowym i w obecności dyrektora i pedagoga podpisuje pismo w którym zawarte są jasno konsekwencje jakich nie uniknie zarówno rodzic jak i uczeń w przypadku uchylania się od obowiązku szkolnego
Zadania nauczycieli:
- współdziałają i komunikują się ze sobą oraz z pedagogiem we wszystkich sprawach dotyczących uczniów,
- prowadzą zajęcia w sposób atrakcyjny z użyciem różnorodnych metod aktywizujących ucznia,
- nauczyciele doskonalą swoje umiejętności postępowania z dziećmi trudnymi, wymagającymi szczególnego podejścia.
- przeprowadzają prace klasowe i sprawdziany zgodnie z przepisami zawartymi w WSO.
Zadania rodziców:
- współpracują ze szkołą,
- informują o nieobecności dziecka wychowawcę w ciągu pierwszych dwóch dniach nieobecności w razie choroby
- informują na bieżąco wychowawcę o przyczynach nieobecności dziecka w szkole współtworzą spójny plan oddziaływań wychowawczych,
- Rada Rodziców finansuje nagrody książkowe dla uczniów ze stuprocentową frekwencją.
- ZASADY USPRAWIEDLIWIANIA – rodzic – opiekun prawny dziecka pisze usprawiedliwienie według obowiązującego w szkole wzoru usprawiedliwień (zał. Nr 1)
- ZASADY ZWALNIANIA UCZNIA Z POJEDYNCZYCH ZAJĘĆ W SZKOLE - rodzic – opiekun prawny dziecka pisze usprawiedliwienie według
obowiązującego w szkole wzoru (zał. Nr 2)
- uczeń przedstawia zwolnienie wychowawcy lub nauczycielowi, który zwalnia go z zajęć. Nauczyciel zapoznaje się z prośbą o zwolnienie, podpisuje je.
Prośbę podpisaną przez wychowawcę lub nauczyciela uczeń przedstawia pracownikowi szkoły dyżurującemu przy wejściu do budynku. Podpisane zwolnienie jest podstawą do opuszczenia szkoły.
Zadania ucznia:
- usprawiedliwia nieobecność na zajęciach lekcyjnych zgodnie z przepisami zawartymi w Statucie Szkoły.
Zadania dyrektora:
- wspomaga oddziaływania wychowawców i pedagoga,
- na wniosek wychowawcy udziela pochwały lub przyznaje nagrody uczniom wyróżniającym się najwyższą frekwencją,
- współpracuje z Radą Rodziców w sprawie finansowania nagród dla uczniów ze stuprocentową frekwencją.
5. Etapy wdrażania programu na rok szkolny 2010/2011/2012
l.p.
Etap
Termin
Odpowiedzialni
1.
Podtrzymanie założeń programu naprawczego frekwencji uczniów z roku poprzedniego
wrzesień
Rada Pedagogiczna
2.
Przedstawienie i przypomnienie rodzicom o zasadach usprawiedliwiania nieobecności dziecka, konsekwencjach nieobecności uczniów i fragmentach WSO dotyczących wagarowania oraz podkreślenie ścisłej zależności między frekwencją a wynikami w nauce.
Zebranie z rodz.
wrzesień
Wychowawcy,
3.
Analiza frekwencji poszczególnych uczniów.
Raz w miesiącu
Wychowawca
4.
Wprowadzenie monitorowania frekwencji poszczególnych klas- przedstawienie wyników w formie graficznej i eksponowanie na tablicy informacyjnej.
Raz na 2 miesiące
Wychowawca, pedagog
W klasach IV-VI p. Stachera
5.
Opracowanie systemu nagród za najlepszą frekwencję, przedstawienie wyników badań formie graficznej i eksponowanie jej na tablicy.
podsumowanie
Rada Rodziców i Samorząd Uczniowski
6.
Systematyczne sprawdzanie nieobecności przez wszystkich nauczycieli
Cały rok
Rada pedagogiczna
7.
Indywidualne rozmowy z uczniami na temat przyczyn ich nieobecności na zajęciach. Pomoc w rozwiązywaniu problemów, organizowanie pomocy koleżeńskiej w nauce.
Cały rok
Wychowawca, pedagog
8.
Przeprowadzenie lekcji wychowawczych na temat odpowiedzialności za własne czyny i decyzje, ze szczególnym uwzględnieniem konsekwencji wynikających z opuszczania zajęć bez usprawiedliwienia.
wrzesień
Wychowawca
9.
Dokształcanie nauczycieli w celu nabycia umiejętności postępowania z uczniami trudnymi,
Cały rok
Dyrektor,
10.
Systematyczne podliczanie godzin nieobecnych w dzienniku i liczenie frekwencji miesięcznych,
Cały rok szkolny
Wychowawca
11.
Uświadamianie uczniom korzyści wynikających z nauki poprzez wskazywanie pozytywnych przykładów, telefoniczne informacje rodziców ucznia, który ma nieusprawiedliwione nieobecności
Prace ciągłe
Wychowawca, nauczyciele uczący, pedagog.
12.
Ewaluacja funkcjonowania programu
Analiza wyników frekwencji na podstawie raportów złożonych przez wychowawców klas. Porównanie wyników na koniec drugiego semestru. Opracowanie wyników.
czerwiec
Pedagog, wicedyrektor.
6. Przewidywane rezultaty działań:
- Zwiększenie frekwencji,
- Podniesienie wyników nauczania,
- Uczniowie mają wysoki poziom motywacji,
- Uczniowie są świadomi konsekwencji swego zachowania zarówno pozytywnego jak i negatywnego a nauczyciele stosują pozytywne i bardziej efektywne sposoby kontroli,
- Rodzice zwiększają zainteresowanie frekwencją swego dziecka na zajęciach i współpracują ze szkołą.
7.Celom ewaluacji służą:
- obliczanie wskaźników frekwencji miesięcznych, semestralnych i na zakończenie roku szkolnego,
- Analiza wyników frekwencji w połączeniu z analizą wyników nauczania (koniec 1 semestru i koniec roku szkolnego)
Wzór usprawiedliwień (zał. Nr 1)
………………………..
Imię i nazwisko rodzica
USPRAWIEDLIWIENIE NIEOBECNOŚCI UCZNIA W SZKOLE
Proszę o usprawiedliwienie nieobecności w szkole
...............................................................
ucznia klasy …….. .
w dniu/dniach …………………………….
z powodu ……………………..………………… …
....................................
podpis rodzica/opiekuna
Godziny pracy pedagoga szkolnego
Godziny pracy pedagoga szkolnego
w roku szk.2010/2011
poniedziałek 8.30 - 12.30
wtorek 8.45 – 12.45
środa 8.00 – 14.00 (w tym z art. 42KN)
czwartek 8.45 - 12.45
piątek 8.00 – 12.00
ZAKRES CZYNNOŚCI, OBOWIĄZKÓW I UPRAWNIEŃ
PEDAGOGA SZKOLNEGO
I. Zadania - obowiązki.
A. Sprawy ogólno wychowawcze.
- Dokonywanie rzetelnej oceny sytuacji wychowawczej w szkole.
- Dbanie o realizację obowiązku szkolnego przez uczniów.
- Kontakt z rodzicami i pomoc metodyczna w rozwiązywaniu trudności wychowawczych.
B. Profilaktyka wychowawcza.
- Poznanie warunków życia i nauki uczniów sprawiających trudności w realizacji obowiązków szkolnych a zwłaszcza trudności wychowawcze.
- Rozeznanie grup nieformalnych, stosowanie metod i środków zaradczych zapobiegających niedostosowaniu społecznemu wśród uczniów.
C. Praca korekcyjno - wychowawcza.
- Organizowanie pomocy w wyrównywaniu braków w wiadomościach szkolnych wśród uczniów napotykających na szczególne trudności w nauce. Pomoc nauczycielom w organizowaniu i prowadzeniu zespołów wyrównawczych.
- Organizowanie nauczania indywidualnego dla uczniów upośledzonych w stopniu lekkim i umiarkowanym.
D. Indywidualna opieka psychologiczno - pedagogiczna.
- Udzielanie uczniom porad i pomocy w rozwiązywaniu trudności powstających na tle konfliktów rodzinnych i rówieśniczych.
- Przeciwdziałanie skrajnym formom niedostosowania społecznego wśród uczniów.
- Rozeznanie indywidualnych potrzeb uczniów oraz analizowanie przyczyn niepowodzeń szkolnych.
- Udzielanie pomocy uczniom wybitnie uzdolnionym.
- .
E. Pomoc materialna uczniom.
- Organizowanie pomocy materialnej oraz opieki nad uczniami znajdującymi się w trudnych warunkach materialnych, a zwłaszcza z rodzin niepełnych i rodziców samotnie wychowujących dzieci, a także z rodzin o dużym stopniu zagrożenia niedostosowaniem społecznym.
- Współdziałanie z poradnią psychologiczno - pedagogiczną, sądem rodzinnym, prokuraturą, policją, urzędem pracy, placówkami służby zdrowia, kuratorami sądowymi w sprawach zapewnienia właściwych warunków socjalno - bytowych i opieki nad dziećmi i młodzieżą.
Uprawnienia.
Podczas realizacji ww. obowiązków pracownik ma prawo:
- Żądać od wychowawców, nauczycieli, pracowników obsługi, rodziców i uczniów niezbędnych informacji i pomocy w celu zapewnienia właściwej realizacji ustalonych potrzeb dydaktycznych, wychowawczych i materialnych uczniów.
- Wzywać rodziców do stawienia się w szkole w sprawach dotyczących wychowania i nauki ich dzieci.
- Wzywać uczniów na rozmowy indywidualne i prowadzeni niezbędnych badań pedagogicznych wynikających z zadań i kompetencji pedagoga szkolnego.
- Wnioskować do dyrekcji szkoły w sprawach planowania i organizacji pracy dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkoły.
- Udzielać wskazówek metodycznych rodzicom i nauczycielom w sprawach rozwiązywania problemów dydaktycznych wychowawczych i opiekuńczych.
- Wnioskować o skierowanie uczniów na badania do poradni psychologiczno - pedagogicznej i innych placówek uprawnionych do takich badań i współpracujących ze szkołą, a także o umieszczenie uczniów w placówkach wychowania kształcenia i opieki pozaszkolnej.
- Wystawiać na żądanie uprawnionych organów opinie o uczniach w sprawach merytorycznie podległych pedagogowi szkolnemu. Opinia taka musi być każdorazowo podpisana przez dyrektora szkoły.
- W sprawach nieuregulowanych niniejszym zakresem czynności obowiązuje droga służbowa w celu podjęcia stosownych decyzji i czynności na szczeblu dyrekcji szkoły.
- W trudnych sytuacjach wychowawczych przeprowadzać rozmowy z uczniami z udziałem pedagoga z prewencji.
Uwaga, dopalacze!Okres dorastania przynosi zwykle trudne problemy dla samych nastolatków, ich rodziców, jak i całego otoczenia. Rola rodziców w tym okresie jest szczególnie trudna, dlatego warto jak najwcześniej budować dobre relacje z dziećmi, bo to jedno z ważniejszych narzędzi w wychowaniu dzieci. Działania zaradcze rodziców w przypadku zagrożenia używaniem przez dziecko „dopalaczy” są takie same, jak przy innych zagrożeniach – na przykład piciu alkoholu czy używaniu narkotyków.
Kontakt młodzieży z narkotykami w Polsce – trendy i tendencje w ciągu ostatnich 15 lat
Wyniki ogólnopolskich badań ankietowych prowadzonych w szkołach (ESPAD) wskazują, że generalnie od 2003 roku liczba młodzieży mającej kontakt z narkotykami nie wzrasta, a nawet obserwujemy lekką tendencję spadkową. Zmniejszyła się liczba uczniów potwierdzających eksperymentowanie ze środkami psychoaktywnymi lub deklarujących zainteresowanie spróbowaniem narkotyku. Spada dostępność substancji psychoaktywnych, w tym na terenie szkoły. Zmniejsza się również liczba propozycji spróbowania narkotyku otrzymywanych przez uczniów. Ta tendencja jednak może się szybko odwrócić.
W opinii uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych rodzice słabo orientują się w tym, co robią i czego doświadczają ich dzieci. Większość uczniów twierdzi, iż rodzice nie mają wiedzy na temat używania alkoholu i narkotyków przez ich dzieci (Badania Ursynowskie, Warszawa, 2009).
Dlaczego pojawiły się dopalacze?
Przemysł narkotykowy przynosi krociowe zyski. Rozwój tego przemysłu jest jednak hamowany przez działania ważnych instytucji międzynarodowych i krajową politykę antynarkotykową. Stałe aktualizowanie przepisów
prawa, coraz bardziej skuteczna kontrola granic, ściganie producentów i dilerów, monitoring wizyjny i dyżury nauczycieli w szkole, a także działania profilaktyczne prowadzone wobec dzieci i młodzieży przynoszą efekty.
Spadek dostępności narkotyków i obawa młodzieży przed wejściem w konflikt z prawem powodują, że liczba użytkowników narkotyków, zwłaszcza w Polsce, jak już wspomniano, nie wzrasta. Powoduje to zmniejszenie zysków producentów i handlarzy. Przemysł narkotykowy wprowadza więc na rynek nowe środki, które nie figurują na liście substancji zabronionych. Taką próbą ominięcia przepisów prawa są właśnie „dopalacze”.
Ich promocja, jako środków użytecznych i bezpiecznych, prowadzona jest na licznych, specjalnie utworzonych stronach internetowych adresowanych do młodych odbiorców. Wzrasta liczba sklepów internetowych oraz stacjonarnych punktów sprzedaży nieprzypadkowo lokowanych w pobliżu szkół.
Co to są „dopalacze”?
Nazwa nie posiada charakteru naukowego; jest to raczej termin używany potocznie dla określenia grupy różnych substancji lub ich mieszanek o rzekomym bądź faktycznym działaniu psychoaktywnym. Reklamowane są m.in. jako „smart drugs” („sprytne substancje, zwiększające spryt i inteligencję”) – usprawniające pamięć, koncentrację uwagi. W zależności od typu produktu, imitują swoje nielegalne odpowiedniki: środki stymulujące (podobnie jak amfetamina), euforyzujące (jak tabletki ekstazy), relaksujące (jak konopie indyjskie), a nawet psychodeliczne i halucynogenne (jak LSD). Są wśród nich substancje pochodzenia zarówno syntetycznego, jak i naturalnego (roślinnego). Wiele z nich ma atrakcyjne, zachęcające nazwy, jak: „Szałwia wieszcza”, „Zioła marzeń”, „Ogon lwa (Lion’s Tail)”, itp.
Strony internetowe poświęcone „dopalaczom” są przeważnie prowadzone przez użytkowników narkotyków albo producentów i służą promocji tych środków. Prezentowane informacje nie są więc wiarygodne. Rzetelne informacje można znaleźć na stronie internetowej Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii przygotowanej przez specjalistów.
http://www.kbpn.gov.pl/portal?id=885171
Udowodniono, że największą moc chroniącą ma:
- Okazywanie miłości i zainteresowania życiem dziecka
(mów dziecku, że jest dla ciebie najważniejszą
osobą, że zależy ci, by było zdrowe i szczęśliwe, poznaj
jego przyjaciół, zainteresowania i sposoby spędzania
czasu wolnego);
- Dobre porozumiewanie się z dzieckiem
(rozmawiaj z dzieckiem często, pytaj o jego zdanie,
uważnie słuchaj, rozmawiaj także na trudne
tematy – o narkotykach, alkoholu, dojrzewaniu);
- Zdrowa dyscyplina (postaw jasne granice – wyraź
zdecydowany sprzeciw wobec używania narkotyków
i innych środków psychoaktywnych, podaj oczekiwania
dotyczące godzin powrotu do domu, kontaktów z kolegami,
sprawdzaj na co wydawane jest kieszonkowe, itp.);
- Wspieranie dziecka (doceniaj wysiłki w osiąganiu
celów, chwal dziecko za sukcesy i odpowiedzialność
– podnosisz tym jego poczucie własnej wartości.
Zapewniaj, że zawsze może liczyć na twoją pomoc
w trudnych sytuacjach);
Aby rozmawiać z dzieckiem na trudne tematy nie trzeba być ekspertem,
ale warto jednak dowiedzieć się więcej korzystając z wiarygodnych materiałów.
Opracowano na podstawie materiałów zamieszczonych na stronie
Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii
Roczny plan rozwoju PSP nr 12 w WałbrzychuRoczny plan rozwoju
Publicznej Szkoły Podstawowej nr 12
im. Wł. Puchalskiego w Wałbrzychu
DYDAKTYKA
CEL STRATEGICZNY:
Organizacja procesu kształcenia w szkole zapewnia każdemu uczniowi szansę rozwoju.
CELE OPERACYJNE:
- Podniesienie efektów kształcenia
- Stwarzanie odpowiednich warunków uczenia się dzieciom o specjalnych potrzebach edukacyjnych
- umożliwianie rozwoju osobowości, talentów i indywidualnych zainteresowań.
WYCHOWANIE I OPIEKA
CEL STRATEGICZNY
Szkoła tworzy optymalne warunki do wychowania dziecka które umie realizować swoje cele życiowe z poszanowaniem prawa i potrzeb innych.
CELE OPERACYJNE
- Realizacja programu wychowawczego szkoły
- Realizacja programu profilaktycznego szkoły
- Realizacja programu ,,Bezpieczna Szkoła"
- Stwarzanie warunków akcentujących podmiotowość ucznia i rozwijających jego odpowiedzialność za podejmowane działania
- Stwarzanie warunków do pełnej integracji dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.
PROGRAM WYCHOWAWCZYZAŁOŻENIA OGÓLNE
Program wychowawczy PSP 12 w Wałbrzychu jest dokumentem pozwalającym scalić oddziaływania wychowawcze szkoły i środowiska, w którym wychowuje się dziecko. Stanowi ukierunkowanie do pracy wychowawczej skierowanej do wszystkich pracowników szkoły, instytucji wspierających pracę szkoły, przy współudziale rodziców i z uwzględnieniem ich oczekiwań dydaktyczno - wychowawczych.
CELE GŁÓWNE
1. Wspieranie wszechstronnego rozwoju ucznia.
2. Wartościowanie postaw i zjawisk związanych z życiem w społeczeństwie.
3. Przygotownie do życia w warunkach współczesnego świata.
4. Najważniejsze wartości stosowane w wychowaniu to kreowanie postaw patriotycznych, tolerancji, szczerości, szacunku dla wiedzy i pracy każdego człowieka.
ZADANIA SZKOŁY JAKO ŚRODOWISKA WYCHOWAWCZEGO
- Korelacja oddziaływań wychowawczych domu, środowiska rówieśniczego i szkoły.
- Przygotowanie do samodzielnego życia.
- Opieka nad psychofizycznym rozwojem dziecka.
- Organizacja procesu rozwoju ucznia ukierunkowana na jego sukces.
- Atmosfera sprzyjająca efektywnej pracy.
ABSOLWENT NASZEJ SZKOŁY
- Dba o zdrowie psychiczne oraz sprawność fizyczną.
- Rozwija się intelektualnie.
- Sprawnie się komunikuje.
- Umie się uczyć, zdobywać informacje.
- Zna swoje mocna i słabe strony, potrafi nad nimi pracować.
- Troszczy się o środowisko naturalne.
- Przestrzega prawa i obowiązków wobec siebie i innych oraz otoczenia w kategoriach moralnych, etycznych i społecznych.
- Korzysta z dóbr kultury.
- Tworzy i uczestniczy w kultywowaniu tradycji szkoły, miasta, rgionu.
- Zna podstawowe zasady BHP. Posiada kartę rowerową.
- Umie zachować się w sytuacjach trudnych.
- Potrafi planować i przewidzieć efekty swojego postępowania.
- Reprezentuje wysoką kulturę osobistą.
Warto przeczytać
Dylematy wychowania, czyli to co każdy wiedzieć powinien
Dorosłych niepokoi, gdy dziecko zaczyna przywłaszczać sobie cudzą własność. Zdarza się, że zachowanie takie powtarza się nie tylko w domu, ale i w szkole. Wyjaśniając takie sytuacje, warto zadać sobie pytanie, dlaczego to robi.
psycholog Aleksandra Godlewska, Życie Szkoły 8/2010
Mój syn kradnie - skarżyła się mama ucznia z zerówki, która przyszła do mojego gabinetu. To podkradnie trwa już od dłuższego czasu. Zaczęło się od drobnych pieniędzy , które wrzucam do koszyka na półce. Kiedyś Jaś odkrył go w czasie zabawy. Na początku myślałam, że to ja nie pamiętam , ile tam wrzucam, bo rzeczywiście nigdy dokładnie nie liczyłam. Ale raz i drugi policzyłam. Było mniej. Mój mąż bagatelizuje problem i uważa, że syn z tego wyrośnie. Ja się niepokoję.
W jednej z drugich klas w naszej szkole zaczęły ginąć dzieciom rozmaite rzeczy. Gdy ,,znikanie” cudzej własności nagminnie się powtarzało, przeprowadziłyśmy z wychowawczynią indywidualne rozmowy z każdym dzieckiem, potem z całą klasą .Nikt się nie przyznał, ale ,,znikanie” się nie powtórzyło. Któregoś razu Ania wyciągała zeszyt z plecaka. Ze środka wypadła linijka Jagody.
- Złodziejka - krzyczały dzieci. Nieśmiała i małomówna Ania, której nikt nie podejrzewał, zaczęła płakać. Rozmawiałam z Anią długo na temat tego, co się stało. Dziewczynka oddała cudzą własność, przeprosiła, ale koleżankom trudno było o tym zapomnieć. Ania nie zazdrościła dziewczynkom tych przedmiotów, ale tego, że często się śmieją, dużo rozmawiają i umieją wspaniale się ze sobą bawić. Ona chciała być taka sama, a posiadanie rzeczy koleżanek w sposób magiczny miało ją do tego przybliżyć. Nie wiedziała, jak inaczej nawiązać kontakt z rówieśnikami. Ania miała problemy w domu, czuła się gorsza, nielubiana przez klasę.
Biorę, co chcę
Trzy-, czterolatek może nie odróżniać jeszcze tego, co moje, twoje czy nasze. Uważa, że wszystko można wziąć. Gdy coś mu się spodoba, ogląda to, bawi się i ... po prostu wkłada do kieszeni. W sklepie, gdy widzi coś ciekawego albo smacznego, sięga po to rączką. Robi to na oczach wszystkich. Płacze, gdy rodzice nie pozwalają mu czegoś wziąć. Krzyczy, gdy zabraniają zabrać mu z piaskownicy kolorową furgonetkę kolegi. Awanturuje się gdy w czasie wizyty u Zuzi musi oddać misia, który smacznie śpi w jego czapce i ,,chce razem z nim pójść do domu”. Pomimo, że mama czy tata nie pozwalają na to, czasem okazuje się jednak, że miś w jakiś niezwykle ,,tajemniczy” sposób ,,zawitał” w jego domu.
Bardzo często pragnienie wyniesienia czegoś z miejsca, które dziecku się podoba, w którym miło, ciekawie spędziło czas, gdzie czuło się dobrze, bezpiecznie, oznacza tylko to, że chce ,,kawałek” tego miejsca zabrać ze sobą. Trzymając ten przedmiot w garści, patrząc na niego, przytulając się do misia Zuzi, odświeża wspomnienie tego miejsca, przywołuje jego atmosferę i dobre wspomnienia. W tym wieku dziecko nie zna jeszcze kodeksu moralnego, który wkrótce będzie je obowiązywał. Dlatego „złymi skłonnościami” nie ma co się niepokoić. Nie ma po co krzyczeć. To nie jest kradzież. Należy rozmawiać z dzieckiem o przykrości, jaką można zrobić innemu, zabierając coś, co do niego należy.
Nie należy bagatelizować kradzieży, nawet najdrobniejszej.
Należy o tym rozmawiać z dziećmi w klasie, ale nie nagłaśniać od razu problemu i nie zawstydzać winowajcy publicznie, mając nadzieję, że już nigdy niczego nie weźmie, bo będzie się wstydził. Wstyd nie będzie dla niego przeszkodą. Co najwyżej nauczy się, jak skuteczniej ukrywać kradzież.
Biorę żeby mnie zauważyli
Piecio-, sześciolatek już wie, co jest jego, a co cudze własnością. Wie również, że zabawki, którymi zajmuje się w przedszkolu czy w szkole należą do przedszkola lub szkoły, a zabawki, które pokazuje mu Krzyś w swoim domu należą do Krzysia. Gdy zabiera stamtąd jakiś przedmiot, doskonale zdaje sobie sprawę, że tego nie wolno. Najczęściej czyni to więc ukryciu, tak, by nikt nie zauważył. Dopiero w domu wszystko się wydaje, gdy rodzice odkrywają przedmioty, które „nie wiadomo skąd się wzięły”. Dziecko, dorastając, coraz lepiej orientuje się w tym, co jest dobre a co złe. Pod koniec wieku przedszkolnego kształtuje się dziecięce sumienie, które zaczyna pełnić rolę wewnętrznego kontrolera. Zabierając coś komuś, maluch będzie sie wstydzić, a im starszy, tym częściej będzie miał poczucie winy. Dorośli nic nie wskórają, reagując krzykiem, groźbmi i karami. Postępując w ten sposób, powodują tylko to,że dziecko może stawać się coraz sprytniejsze w ukrywaniu swoich kradzieży.
Należy zastanowić się, dlaczego ono tak postępuje?
Takie zachowanie to sygnał, które są wysyłane mniej lub brdziej świadomie w kierunku mamy, taty, pani w szkole: Zobacz mnie, zwróć na mnie uwagę, zauważ, co robię, poświęć mi więcej czasu. Podkradanie, które się powtarza, może być sposobem na ukaranie dorosłych za to, że nie odczytują tych sygnałów, nie zmieniają swojego stosunku do dziecka. Może być nawet desperackim sposobem nawiązania kontaktu.
Trzeba spokojnie rozmawiać o tym wydarzeniu. Poępić kradzież, nie krytukując dziecka, nie nazywając go złodziejem. Trzeba ustalić, że następnego dnia odda własność właścicielowi i przeprosi za to, że zabrał. Warto być konsekwentnym, a w razie potrzeby wesprzec dzieckoswoją obecnością i np. trzymać za rękę.
Biorę, bo chcę, by mnie lubili
Dla siedmiolatka i starszego dziecka coraz ważniejsi stają się rówieśnicy. Pragnie miec wielu kolegów. Ale zdarza się, że kolegów jest owszem wielu, ale z żadnym nie można się tak naprawdę zaprzyjaźnić. Dziecko wpada więc na pomysł "wkupienia się" w łaski rówieśników.
Robiąc kolegom prezenty zaskarbia się ich przychylność, zgodę na współudział we wspólnych zabawach i przedsięwzięciach. Niestety, tak zdobyta sympatia rówieśników często jest krótkotrwała,dlatego dziecko musi powtarzać podkradanie.
W takim przypadku nleży również powstrzymywać się od krzyku i wyrażania negatywnych emocji. Trzeba tłumaczyć, że sympatii i przyjaźni nie można kupić. Uczeń musi wiedzieć, jakie są zasady uczciwości, co dorośli uznają za kradzież i czego absolutnie nie tolerują. Należy otwarcie mówić o konsekwencjach kradzieży, tych małych, w których traci się zaufanie i przyjaźń, oraz tych wielkich, za które można pójść do więzienia.
Cała Polska czyta dzieciomList fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom" do rodziców
Drodzy Rodzice!
Każdy z nas pragnie dla swego dziecka dobrego dzieciństwa i szczęśliwej przyszłości. Ale czy wiemy, jak to osiągnąć? Jak sprawić, by dziecko wyrosło na człowieka zdrowego emocjonalnie, samodzielnego i mądrego, otwartego na ludzi, dobrze radzącego sobie we współczesnym świecie, umiejącego wykorzystywać swoje predyspozycje i uzdolnienia? Wiele zależy od nas, rodziców
Dzieciom przede wszystkim potrzebna jest nasza ciepła, cierpliwa obecnośc i przewodnictwo - rozmowy, współczucie i wsparcie, kształtowaniedobrych nawyków, ostrzeżenia,ćwiczenia w mówieniu i myśleniu, a także nasz własny przykład. To daje im wiarę w swoje siły, a także poczucie oparcia w rodzinie.
Rodzice, którym zależy na dobrym wychowaniu dziecka, wiedzą, że nie da się tego zrobić, nie poświęcając mu osobiście czasu, nie tłumacząć, nie czytając. Dziecko bowiem uczy się życia, obserwując swych najbliższych w milionach codziennych sytuacji i wspólnych zjęć. To ich styl życia, ich język i wartości przejmuje.
Wychowanie nie może polegać jedynie na reagowaniu na dziecięce błędy i karach za złe zachowanie. Przecież dziecko samo z siebie zwykle nie wie -bo i skąd miałoby wiedzieć?- co jest dobre, a co jest złe, dopóki mu tego spokojnie i wielokrotnie nie wytłumaczymy.
Dlatego starajmy się spędzać z dzieckiem jak najwięcej czasu. Im więcej go dla dziecka wygospodarujemy, tym lepiej. Będzie mu łatwiej odnaleźć się i mdrze poruszać we współczesnym świecie pełnym hałaśliwych atrakcji, fałszywych wartości i prawdziwych zagrożeń: od palenia papierosów i picia alkoholu, po wczesny seks, narkotyki i działania aspołeczne.
Dzieciństwo nie polega na kolekcjonowaniu gadżetów, lecz dobrych chwil z rodziną, dobrych wzorców i wartości, takich jak miłość, szacunek, poczucie bezpieczeństwa, radość.
Można wiele zrobić, codziennie czytając dziecku. Od urodzenia, gdyż zanim zacznie ono mówić i czytać, powinno się dobrze osłuchać z językiem i zbudować jak największy zasób słów, które rozumie. Ważne jest czytanie chłopcom, gdyż ich umiejetności językowe rozwijaja sie wolniej.Czytanie dziecku rozbudza jego wyobraźnię, dostarcza mu emocji i radości, poszerza wiedzę o świcie, przynosi dobre wzorce zachowań. Dzięki głośnemu czytaniu nauka w szkole bedzie dla niego łatwiejsza i przyjemniejsza. Nie porzucajmy czytania, gdy dziecko potrafi już czytać samo.Rytuał głośnego czytania może trwać nawet wtedy, gdy jest ono w gimnazjum. Codzienne czytanie to wspolnie spędzony czas, stałe wzmacnianie więzi i wzajemnego zaufania, a także doskonalenie najważniejszej społecznej kompetencji - sprawnego posługiwania się językiem. Język to klucz do dobrej komunikacji z ludźmi i do samodzielnego zdobywania wiedzy. Czytanie to jak witamina i szczepionka. Dzieci, którym czytamy, są mądrzejsze, znacznie bardziej odporne na toksyny współczesnej kultury i znacznie lepiej poradzą sobie w życiu.
Dlatego czytajmy dzieciom 20 minut dziennie. Codziennie!
Irena Koźmińska
Prezes Fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom"
www.cpcd.pl
Dnia 03.01.2012 roku o godzinie 16.00
w naszej szkole odbędzie się
spotkanie Dyrekcji, Rodziców, grona pedagogicznego
z zespołem ds. sieci szkół, Prezydentem i radnymi.
Bardzo zapraszamy do udziału w spotkaniu.
Uwaga! Zebrania z rodzicami
12 grudnia - zebrania z rodzicami -
przewidywane oceny na koniec semestru
Kalendarz roku szkolnego 2011/201
23.12 - 01.01. - przerwa świąteczna
16. 01 - 29.01 - ferie zimowe
05 - 10.04 - wiosenna przerwa świąteczna
29.06. - zakończenie roku szkolnego
Dni wolne od zajęć dydaktycznych:
31.10, 2.05, 04.05, 01.06, 08.06 i dzień sprawdzianu klas szóstych - 03 kwietnia
Terminy rad klasyfikacyjnych
Terminy wystawiania prognozowanych
ocen końcowosemestralnych i końcoworocznych
i powiadamiania rodziców:
miesiąc przed radą klasyfikacyjną
Rada pedagogiczna klasyfikacyjna za I semestr - 12.01.2012
Rada pedagogiczna klasyfikacyjna końcoworoczna - 22.06.2012
ZESTAWY PODRĘCZNIKÓW NA NOWY ROK SZKOLNY
rok szkolny 2011/2012
K L A S A I
Wydawnictwo „Juka”
Autorki : Barbara Mazur, Katarzyna Zagórska, Małgorzata Wiązowska.
NUMER DOPUSZCZENIA PAKIETU
„GRA W KOLORY” do klasy I – 87/1/2009
1. Podręcznik „Gra w kolory” – część 1 i 2.
2. Ćwiczenia „Gra w kolory” – część 1,2,3 i 4.
3. Matematyka „Gra w kolory” - część 1 i 2.
4. Wyprawka dla ucznia
5. Śpiewnik.
6. Zeszyt do kaligrafii
7. Płyta do zajęć komputerowych
8. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints 1”
Książka ucznia z płytą CD-ROM
9. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints”. Zeszyt ćwiczeń 1
10. Zespół pod redakcją ks. W. Kubika –
„W domu i rodzinie Jezusa”.
Katechizm kl. 1.
11. Zespół pod redakcją ks. W. Kubika – „W domu i rodzinie Jezusa”.
Zeszyt ćwiczeń.
K L A S A II
Wydawnictwo „Juka”.
Autorki : Katarzyna Grodzka, Beata Sokołowska.
NUMER DOPUSZCZENIA PAKIETU
„GRA W KOLORY” do klasy II – 87/2/2010.
1. Podręcznik „Gra w kolory” – część 1 i 2.
2. Ćwiczenia „Gra w kolory” – część 1,2,3 i 4.
3. Matematyka „Gra w kolory” - część 1,2,3 i 4.
4. Zeszyt lektur „Gra w kolory”.
5. Ćwiczenia usprawniające czytanie i pisanie.
6. Wyprawka dla ucznia.
7. Śpiewnik.
8. Płyta do zajęć komputerowych.
9. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints 2”.
Książka ucznia z płytą CD-ROM.
10. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints”. Zeszyt ćwiczeń 2.
11. Zespół pod redakcją ks. W. Kubika – „W domu i rodzinie Jezusa”.
Katechizm kl. 2.
12. Zespół pod redakcją ks. W. Kubika – „W domu i rodzinie Jezusa”.
Zeszyt ćwiczeń.
K L A S A III
1.Dobrowolska H., Konieczna A., Dziabaszewski W.
- „Wesoła szkoła i przyjaciele”. Kształcenie zintegrowane.
Podręcznik kl.3 - część 1,2,3,4 i 5.
2. Dobrowolska H. ,Konieczna A. , Dziabaszewski W. ,Wasilewska K.
Wesoła szkoła i przyjaciele. Kształcenie zintegrowane.
Karty pracy ucznia kl.3 – część 1,2,3,4 i 5.
3. Hanisz J. - Wesoła szkoła i przyjaciele. Kształcenie zintegrowane.
Matematyczne karty pracy kl.3- część 1,2,3,4 i 5.
4. Wyprawka, część 1 – 2.
5. Czytam ze zrozumieniem. Karty pracy, klasa 3.
6. „Wesoła szkoła i przyjaciele”. Zajęcia komputerowe.
Podręcznik klasa 3 z płytą CD-ROM.
7. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints 3”.
Książka ucznia z płytą CD-ROM.
8. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints”. Zeszyt ćwiczeń 3
z płytą CD ROM.
9. Religia - Katechizm kl.3. „Jezusowa wspólnota serc”
ks. Wł.Kubik, SJ Teresa Czarnecka
10. Religia - Zeszyt ucznia „Jezusowa wspólnota serc”.
PODRĘCZNIKI 4 - 6
WYKAZ PODRĘCZNIKÓW I ĆWICZEŃ NA
ROK SZKOLNY 2011/2012
K L A S A IV
1. Łuczak A., Murdzek A. - Język polski 4.Między nami. Podręcznik.
2. Łuczak A., Murdzek A. – Język polski 4. Między nami.
Zeszyt ćwiczeń.
3. Małkowski T. - Historia i społeczeństwo.
Podręcznik dla kl. IV szkoły podstawowej.
4. Małkowski T. - Historia i społeczeństwo.
Zeszyt ćwiczeń dla kl.IV
szkoły podstawowej.
5. Dudek E., Szedzianis E., Tryl K. - Przyroda 4. Podręcznik dla kl.4.
6. Dudek E., Szedzianis E., Tryl K. - Przyroda 4. Zeszyt ćwiczeń kl.4.
7. Dobrowolska M., Zarzycki P.- Matematyka 4.Matematyka z plusem.
Podręcznik. Nowa wersja z roku 2008.
8.Wojtan S., Zarzycki P.-Matematyka 4 ,,Liczby naturalne ’’zeszyt ćwiczeń,
Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
9.Zarzycki P. ,- Matematyka 4 ,, Figury geometryczne” zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
10.Wojtan S.,Zarzycki P.-Matematyka 4 ,,Ułamki ’’,
Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
11. Rob Nolasco - „New English Zone 1”.
Podręcznik do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
12. Rob Nolasco - „New English Zone 1”.
Zeszyt ćwiczeń do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
13. Gurbiel E., Hardt-Olejniczak G., Kołczyk E., Krupicka H., Sysło M.-
Informatyka. Podręcznik dla ucznia szkoły
podstawowej kl. 4-6 z płytą CD-
ROM.
14. Kreiner-Bogdańska A.-21 spotkań z muzyką.Podręcznik do kl.4-6.
15. Łabecki L. - Technika Zeszyt ćwiczeń kl. IV-VI .
16. Stopczyk K. – Plastyka. Podręcznik dla klas IV – VI szkoły podstawowej.
17. Religia - Katechizm kl. 4. „Zaproszeni przez Boga”.
K L A S A V
1. Łuczak A.,Murdzek A. - Język polski 5. Między nami. Podręcznik.
2. Łuczak A.,Murdzek A.- Język polski 5.Między nami.Zeszyt ćwicz.
3. Małkowski T., Rześniowiecki J. Historia i społeczeństwo.
Podręcznik dla klasy piątej szkoły podstawowej.
4. Małkowski T., Historia i społeczeństwo. Zeszyt ćwiczeń dla klasy
piątej szkoły podstawowej. Nowa wersja.
5. Dudek E.,Szedzianis E.,Tryl K. -
Przyroda 5. Podręcznik dla kl.5.
6. Dudek E.,Szedzianis E.,Tryl K. -
Przyroda 5.Zeszyt ćwiczeń kl.5.
7. Dobrowolska M., Zarzycki P., KarpińskiM. -
Matematyka 5.
Matematyka z plusem. Podręcznik w nowej wersji z 2009 r.
8. Bolałek Z.,Dobrowolska M., Mysior A., Wojtan S.,
Matematyka 5,,Liczby całkowite i ułamki cz.1”
zeszyt ćwiczeń, Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
9.Dobrowolska M.,Mysior A., Zarzycki P.-
Matematyka 5 ,,Geometria ”zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie )
10. Bolałek Z.,Dobrowolska M., Mysior A., Wojtan S.,-
Matematyka 5,,Liczby całkowite i ułamki cz.2”
zeszyt ćwiczeń, Wydawnictwo GWO.( nowe wydanie)
11. Rob Nolasco - „New English Zone 2”.
Podręcznik do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
12. Rob Nolasco - „New English Zone 2”. Zeszyt ćwiczeń do
języka angielskiego dla szkoły podstawowej.
13. Religia - Katechizm kl.5. „Obdarowani przez Boga”.
K L A S A VI
1. Łuczak A., Murdzek A.- Język polski 6.
Między nami. Podręcznik.
2. Łuczak A.,Murdzek A.-Język polski 6.
Między nami. Zeszyt ćwicz.
3. Małkowski T., Rześniowiecki J.
Historia i społeczeństwo
Podręcznik kl.6.
4. Małkowski T., Historia i społeczeństwo.
Zeszyt ćwiczeń kl. 6
5. Dudek E.,Szedzianis E.,Tryl K. -
Przyroda 6.Podręcznik dla kl.6.
6. Dudek E., Szedzianis E., Tryl K. -
Przyroda 6.Zeszyt ćwiczeń kl.6.
7. Dobrowolska M., Jucewicz M., Karpiński M. -
Matematyka 6.
Matematyka z plusem. Podręcznik.
Nowe wydanie z 2010 r.
8. Bolałek Z., Demby A., Dobrowolska M.,Jucewicz M., Sokołowska A.,Zarzycki P.,-
Matematyka 6 ,,Liczby i wyrażenia algebraiczne cz.1”
-zeszyt ćwiczeń ,Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie)
9. Demby A., Dobrowolska M.,Jucewicz M., Sokołowska A.,Zarzycki P.,
-Matematyka 6 ,,Liczby i wyrażenia algebraiczne cz.2”-zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie )
10. Dobrowolska M., Jucewicz M., Zarzycki P.,
-Matematyka 6 ,,Geometria” -zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie)
11. Rob Nolasco - „New English Zone 3”.
Podręcznik do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
12. Rob Nolasco - „New English Zone 3”.
Zeszyt ćwiczeń do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
13. Religia - Katechizm kl. 6. „Obdarowani przez Boga”.
Uwaga, myj ręce!
Informacje dla osób podróżujących i przyjeżdżających z Niemiec
w związku z wystąpieniem na terenie Niemiec
ognisk zachorowań wywołanych E. coli O104 (STEC)
-
Od połowy maja 2011 r. w Niemczech notuje się wzrost zachorowań wywołanych werotoksycznym szczepem E. coli O104 (STEC). Zachorowanie objawia się biegunką, a w około ¼ przypadków u chorych dochodzi do rozwoju zespołu hemolityczno-mocznicowego, który w części przypadków może skutkować trwałymi uszkodzeniami funkcji nerek, a nawet zgonem.
-
Zachorowania występują przede wszystkim w północno-zachodnich landach Niemiec: Szlezwik-Holszyn, Hamburg, Dolna Saksonia i Nadrenia–Północna Westfalia. Przypadki w mniejszej liczbie występują na terenie całych Niemiec. Zanotowano również zachorowania u mieszkańców Szwecji, Danii, Wielkiej Brytanii, którzy w ostatnim czasie odwiedzili Niemcy. Jeden przypadek zanotowano również w Polsce u osoby, która na stałe zamieszkuje w Niemczech.
ZALECENIA
-
Osoby przyjeżdżające z Niemiec, u których w ciągu 10 dni od ostatniego dnia pobytu w Niemczech wystąpi biegunka, powinny niezwłocznie zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu lub na izbę przyjęć oddziału zakaźnego.
-
Niemieckie służby zdrowia publicznego na podstawie przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego podejrzewają, że źródłem zachorowań jest skażona żywność - najprawdopodobniej warzywa. W związku z powyższym do czasu wykrycia skażonego produktu i wycofania go z rynku, osobom wyjeżdżającym do Niemiec zaleca się nie spożywanie surowych warzyw zwłaszcza ogórków, pomidorów i sałaty. Biorąc pod uwagę, że typowym źródłem zakażeń spowodowanych E. coli mogą być produkty odzwierzęce należy również unikać spożywania surowego lub niedogotowanego mięsa wołowego oraz niepasteryzowanego mleka.
-
Równocześnie istotne jest również zachowanie podstawowych zasad higieny osobistej biorąc pod uwagę możliwość przeniesienia się zakażenia człowiek-człowiek drogą pokarmową, zwłaszcza między osobami mającymi ze sobą bliski kontakt. W czasie podróży, gdy nie ma możliwości umycia rąk mydłem pod bieżąca wodą, należy korzystać z nasączanych chusteczek lub żeli myjących na bazie alkoholu.
-
W Polsce nie stwierdzono zachorowań, które wskazywałyby, aby skażona żywność trafiła na polski rynek. Główny Inspektor Sanitarny przypomina jednak o konieczności zachowania zasad higieny podczas przygotowywania i spożywania żywności, w szczególności świeżych owoców i warzyw, które będą spożywane na surowo. Przed poddaniem ich myciu powinny być namoczone, a następnie każda ich część powinna być dokładnie i wielokrotnego umyta. Szczegółowe informacje dotyczące zasad postępowania z żywnością wskazuje wydana przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) ulotka informacyjna „Pięć kroków do bezpieczniejszej żywności” zamieszczona na stronie internetowej GIS (www.gis.gov.pl).
Jak być skutecznym rodzicem?
Na podstawie artkułu zamieszczonego w:
WSZYSTKO DLA SZKOŁY, MIESIECZNIK Z POKOJU NAUCZYCIELSKIEGO, 01/2011
Początek roku to okazja do postanowień - na przykład: Poświęcę więcej uwagi dziecku, będę lepszym rodzicem...
Oto kilka propozycji dla osób, które borykają się z nieokiełznaną naturą swych dzieci:
- Raczej ucz niż karz. Dzieci ( każdym wieku) robią głupie lub złe rzeczy przede wszystkim dlatego, że nie wiedzą lub nie umieją nic lepszego zrobić w danej sytuacji.
- Nie szczędź mu miłych słów. Słowa nie kosztują wiele, a są chlebem dla duszy. Choć rozrzutność jest równie szkodliwa jak skąpstwo, miłych słów lepiej nie oszczędzać. Mów dziecku, że je kochasz; mów mu, dlaczego je lubisz.
- Dialog – tak, monolog – nie. Jeśli prowadzisz monolog, oszczędzaj język. Inaczej dziecko zacznie udawać głuchego. Czasem wystarczą dwa zdania, by powiedzieć to, co najważniejsze.
- Nie psuj dziecka, dając mu wszystko, o co poprosi. Niektórymi prośbami wystawia cię jedynie na próbę.
- Odpowiadaj gdy syn lub córka stawia ci pytania. Jeśli nie będziesz ich słuchać, przestaną z Tobą rozmawiać.
- Gdy dziecko wykształca złe nawyki – ingeruj. Im wcześniej, tym lepiej. Jak twierdził Mały Książę: „ Baobaby najlepiej wyrywać, gdy są jeszcze małe”.
- Daj dziecku zauważyć, że masz swoje niedoskonałości i jesteś omylnym człowiekiem. To uczy akceptacji. Przyznanie się do błędów wzbudza w dziecku niezwykła serdeczność.
- Jeśli poświęcisz dziecku choćby 40 minut dziennie tylko dla niego (np. 20 w południe i 20 wieczorem) – będzie pewne , że je kochasz. Tobie będzie wtedy łatwiej je wychowywać. Dzieci chcą słuchać rodziców, którzy są dla nich dobrzy!
Ale:
- Jeśli to konieczne postępuj z dzieckiem twardo i zdecydowanie. To daje poczucie bezpieczeństwa i pewność, że można się wesprzeć na rodzicu!
- Pozwól dziecku na doświadczenie konsekwencji tego, co robi – zarówno przyjemnych, jak i przykrych. Aby się dobrze rozwijać, potrzebne są doświadczenia bolesne. Bez nich dzieci stają się słabe, nieodporne, a niektóre niemądre.
- Uważaj na obietnice; niech nie będą pochopne. Dziecko będzie zawiedzione, jeśli ich później nie dotrzymasz.
- Pozwól dziecku na eksperymentowanie i ciekawość – to rozwija.
- Dawaj dziecku więcej nagród niż kar.
Gdy rodzic ma problem z dzieckiem, nie jest trudno odkryć, co bedzie pomocne. Najtrudniej jest to konsekwentnie stosować. Dlatego, aby być skutecznym rodzicem, należy również zadbać o siebie: o swój wolny czas, o swoje hobby, o swoje dobre samopoczucie. Bez tego trudno być właściwym wzorm dla własnego dziecka.
dr Marcin Florkowski (psycholog)
Szkolny program poprawy frekwencji
Szkolny Program Naprawy Frekwencji Uczniów
Publicznej Szkoły Podstawowej nr 12
im. Włodzimierza Puchalskiego w Wałbrzychu.
na rok szkolny 2010/2011/2012
Program powstał na podstawie analizy przeprowadzonych kart frekwencji w roku szkolnym 2008/2009. Zaobserwowano wówczas, że ilość godzin nieobecnych nieusprawiedliwionych uczniów znacznie przyczynia się do słabych wyników edukacyjnych w szkole. Realizacja programu w roku szkolnym 2009/2010 przyczyniła się do większej dbałości o przestrzeganie obowiązku szkolnego i podniesienie wyników nauczania przez uczniów, którzy wcześniej opuszczali znaczną liczbę godzin. Odnosi się to w szczególności do uczniów kl. I-III. Uznaliśmy za stosowne, by podtrzymać realizację tego programu w latach 2010/2011/2012 z poszerzeniem cotygodniowego podsumowania frekwencji w stosunku do wskazanych uczniów
Na trudne zachowanie ucznia wpływają czynniki: związane z uczniem, z domem oraz ze szkołą. Aby wyeliminować zachowanie niewłaściwe, musi nastąpić koordynacja współpracy pomiędzy nauczycielami, dyrekcją szkoły, uczniami i rodzicami.
Wagary i ucieczki z lekcji traktowane przez uczniów jako unikanie ocen niedostatecznych np: z odpowiedzi, za brak zadania domowego, ze sprawdzianu czy pracy klasowej muszą być dla ucznia nieopłacalne. W tym celu nauczyciele zobowiązani są do zawarcia umowy z zespołami klasowymi, określającej warunki nieprzygotowania się do lekcji oraz kosztów wagarów i pojedynczych ucieczek z zajęć edukacyjnych.
Starania o wzbudzenie motywacji do nauki powinny być konsekwentne i ciągłe.
1.Cele ogólne programu:
a) Zwiększenie frekwencji w stosunku do roku ubiegłego.
b) Kształtowanie umiejętności nauczycieli w radzeniu sobie z problemami wynikającymi z dyscyplinowania i motywowania uczniów.
c) Kontynuowanie metod współpracy pomiędzy nauczycielami a rodzicami oraz placówkami pozaszkolnymi takimi jak: Poradnia Pedagogiczno- Psychologiczna, Centrum Pomocy Rodzinie, Ośrodek Pomocy Społecznej oraz Straż Miejska, Policja, kuratorzy rodzinni.
2. Cele szczegółowe:
1. Uczeń zna pozytywy systematycznego uczęszczania do szkoły.
2. Uczniowie i rodzice znają system usprawiedliwień.
3. Uczeń zna kryteria oceny z zachowania.
4. Uczeń zna procedury postępowania wobec niego w przypadku opuszczania zajęć bez usprawiedliwienia.
3. Założenia programu:
- W szkole istnieje jednolity system usprawiedliwień.
- Wychowawca systematycznie monitoruje frekwencję uczniów swojej klasy i sporządza miesięczne zestawienia frekwencji uczniów w klasie.
- Nauczyciele prowadzą zajęcia metodami aktywizującymi ucznia.
- Szkoła rozbudowuje system nagród za bardzo dobrą frekwencję.
- Nauczyciele konsekwentnie przestrzegają zasad klasyfikacji z zajęć edukacyjnych i nie klasyfikują uczniów, u których brak jest podstaw do wystawienia oceny,
- Wychowawcy konsekwentnie stosują procedury postępowania wobec uczniów opuszczających zajęcia.
- Szkoła jest miejscem bezpiecznym, uczniowie otoczeni są opieką.
4. Treści programu:
Zadania wychowawcy:
W przypadku ucznia opuszczającego pojedyncze godziny lekcyjne wychowawca:
I. Przeprowadza z uczniem rozmowę, której celem jest poznanie przyczyny wagarów ucieczki z lekcji oraz stanu świadomości ucznia dotyczącego konsekwencji dokonywanych wyborów i podejmowanych decyzji.
II. W razie potrzeby pomaga uczniowi zweryfikować jego podejście do wagarów, ucieczek z lekcji i obowiązków uczniowskich.
III. Informuje rodziców o nieobecnościach dziecka w szkole.
- W przypadku ucznia opuszczającego duża ilość godzin lekcyjnych: Uczeń ma założony zeszyt „Frekwencja”, w którym nauczyciele potwierdzają jego obecność na lekcji swoim podpisem.
- Wychowawca informuje rodziców o zeszycie i potrzebie podpisywania dokonanych w nim wpisów.
- Wychowawca przeprowadza rozmowę z rodzicami ucznia w celu poznania czynników zakłócających uczęszczanie do szkoły oraz uświadamia potrzebę współpracy w przeciwdziałaniu wagarom, ucieczkom z lekcji i konsekwencjom takich sytuacji.
- Wychowawca przeprowadza rozmowę z uczniem w obecności rodzica i ustala warunki poprawy frekwencji ucznia w szkole.
W przypadku ucznia nagminnie opuszczającego zajęcia edukacyjne:
- Wychowawcy przekazują pedagogowi wykaz uczniów z podaną informacją o skali problemu, sytuacji szkolnej i rodzinnej dziecka.
- Pedagog podejmuje działania wobec ucznia: przeprowadza rozmowę, ustala czas na poprawę frekwencji oraz kontaktuje się z jego rodzicami.
- Monitoruje obecności dziecka w szkole, pozostaje w ścisłym kontakcie z wychowawcą klasy i rodzicami.
- W przypadku braku informacji o nieobecności dziecka w szkole ze strony opiekunów w ciągu dwóch dni wychowawca przekazuje sprawę pedagogowi.
- Jeśli w/w nie uda się telefonicznie ustalić przyczyn nieobecności przekazuje sprawę dzielnicowemu.
- Po wyczerpaniu możliwości oddziaływania szkoły na ucznia, przy braku pożądanych zmian w realizacji obowiązku szkolnego w ciągu miesiąca (50% nieobecności w ciągu miesiąca) zespół w składzie: dyrektor, pedagog, wychowawca kieruje sprawę do Sądu Rodzinnego i Nieletnich (Ustawa z dnia 26 października 1982r. i Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2003r w sprawie szczególnych form działalności wychowawczej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonej uzależnieniem)
Wychowawca:
- nagradza pochwałą uczniów o bardzo dobrej frekwencji na forum klasy i na zebraniu z rodzicami,
- składa wniosek do dyrektora szkoły o udzielenie pochwały lub przyznanie nagrody rzeczowej, dyplomu lub listu pochwalnego,
- wychowawca jasno określa konsekwencje uchylania się od obowiązku szkolnego,
- informacje przekazuje rodzicom na piśmie do podpisu, jeśli ucznia często nie ma w szkole, wzywa rodziców pismem urzędowym i w obecności dyrektora i pedagoga podpisuje pismo w którym zawarte są jasno konsekwencje jakich nie uniknie zarówno rodzic jak i uczeń w przypadku uchylania się od obowiązku szkolnego
Zadania nauczycieli:
- współdziałają i komunikują się ze sobą oraz z pedagogiem we wszystkich sprawach dotyczących uczniów,
- prowadzą zajęcia w sposób atrakcyjny z użyciem różnorodnych metod aktywizujących ucznia,
- nauczyciele doskonalą swoje umiejętności postępowania z dziećmi trudnymi, wymagającymi szczególnego podejścia.
- przeprowadzają prace klasowe i sprawdziany zgodnie z przepisami zawartymi w WSO.
Zadania rodziców:
- współpracują ze szkołą,
- informują o nieobecności dziecka wychowawcę w ciągu pierwszych dwóch dniach nieobecności w razie choroby
- informują na bieżąco wychowawcę o przyczynach nieobecności dziecka w szkole współtworzą spójny plan oddziaływań wychowawczych,
- Rada Rodziców finansuje nagrody książkowe dla uczniów ze stuprocentową frekwencją.
- ZASADY USPRAWIEDLIWIANIA – rodzic – opiekun prawny dziecka pisze usprawiedliwienie według obowiązującego w szkole wzoru usprawiedliwień (zał. Nr 1)
- ZASADY ZWALNIANIA UCZNIA Z POJEDYNCZYCH ZAJĘĆ W SZKOLE - rodzic – opiekun prawny dziecka pisze usprawiedliwienie według
obowiązującego w szkole wzoru (zał. Nr 2)
- uczeń przedstawia zwolnienie wychowawcy lub nauczycielowi, który zwalnia go z zajęć. Nauczyciel zapoznaje się z prośbą o zwolnienie, podpisuje je.
Prośbę podpisaną przez wychowawcę lub nauczyciela uczeń przedstawia pracownikowi szkoły dyżurującemu przy wejściu do budynku. Podpisane zwolnienie jest podstawą do opuszczenia szkoły.
Zadania ucznia:
- usprawiedliwia nieobecność na zajęciach lekcyjnych zgodnie z przepisami zawartymi w Statucie Szkoły.
Zadania dyrektora:
- wspomaga oddziaływania wychowawców i pedagoga,
- na wniosek wychowawcy udziela pochwały lub przyznaje nagrody uczniom wyróżniającym się najwyższą frekwencją,
- współpracuje z Radą Rodziców w sprawie finansowania nagród dla uczniów ze stuprocentową frekwencją.
5. Etapy wdrażania programu na rok szkolny 2010/2011/2012
l.p.
Etap
Termin
Odpowiedzialni
1.
Podtrzymanie założeń programu naprawczego frekwencji uczniów z roku poprzedniego
wrzesień
Rada Pedagogiczna
2.
Przedstawienie i przypomnienie rodzicom o zasadach usprawiedliwiania nieobecności dziecka, konsekwencjach nieobecności uczniów i fragmentach WSO dotyczących wagarowania oraz podkreślenie ścisłej zależności między frekwencją a wynikami w nauce.
Zebranie z rodz.
wrzesień
Wychowawcy,
3.
Analiza frekwencji poszczególnych uczniów.
Raz w miesiącu
Wychowawca
4.
Wprowadzenie monitorowania frekwencji poszczególnych klas- przedstawienie wyników w formie graficznej i eksponowanie na tablicy informacyjnej.
Raz na 2 miesiące
Wychowawca, pedagog
W klasach IV-VI p. Stachera
5.
Opracowanie systemu nagród za najlepszą frekwencję, przedstawienie wyników badań formie graficznej i eksponowanie jej na tablicy.
podsumowanie
Rada Rodziców i Samorząd Uczniowski
6.
Systematyczne sprawdzanie nieobecności przez wszystkich nauczycieli
Cały rok
Rada pedagogiczna
7.
Indywidualne rozmowy z uczniami na temat przyczyn ich nieobecności na zajęciach. Pomoc w rozwiązywaniu problemów, organizowanie pomocy koleżeńskiej w nauce.
Cały rok
Wychowawca, pedagog
8.
Przeprowadzenie lekcji wychowawczych na temat odpowiedzialności za własne czyny i decyzje, ze szczególnym uwzględnieniem konsekwencji wynikających z opuszczania zajęć bez usprawiedliwienia.
wrzesień
Wychowawca
9.
Dokształcanie nauczycieli w celu nabycia umiejętności postępowania z uczniami trudnymi,
Cały rok
Dyrektor,
10.
Systematyczne podliczanie godzin nieobecnych w dzienniku i liczenie frekwencji miesięcznych,
Cały rok szkolny
Wychowawca
11.
Uświadamianie uczniom korzyści wynikających z nauki poprzez wskazywanie pozytywnych przykładów, telefoniczne informacje rodziców ucznia, który ma nieusprawiedliwione nieobecności
Prace ciągłe
Wychowawca, nauczyciele uczący, pedagog.
12.
Ewaluacja funkcjonowania programu
Analiza wyników frekwencji na podstawie raportów złożonych przez wychowawców klas. Porównanie wyników na koniec drugiego semestru. Opracowanie wyników.
czerwiec
Pedagog, wicedyrektor.
6. Przewidywane rezultaty działań:
- Zwiększenie frekwencji,
- Podniesienie wyników nauczania,
- Uczniowie mają wysoki poziom motywacji,
- Uczniowie są świadomi konsekwencji swego zachowania zarówno pozytywnego jak i negatywnego a nauczyciele stosują pozytywne i bardziej efektywne sposoby kontroli,
- Rodzice zwiększają zainteresowanie frekwencją swego dziecka na zajęciach i współpracują ze szkołą.
7.Celom ewaluacji służą:
- obliczanie wskaźników frekwencji miesięcznych, semestralnych i na zakończenie roku szkolnego,
- Analiza wyników frekwencji w połączeniu z analizą wyników nauczania (koniec 1 semestru i koniec roku szkolnego)
Wzór usprawiedliwień (zał. Nr 1)
………………………..
Imię i nazwisko rodzica
USPRAWIEDLIWIENIE NIEOBECNOŚCI UCZNIA W SZKOLE
Proszę o usprawiedliwienie nieobecności w szkole
...............................................................
ucznia klasy …….. .
w dniu/dniach …………………………….
z powodu ……………………..………………… …
....................................
podpis rodzica/opiekuna
Godziny pracy pedagoga szkolnego
Godziny pracy pedagoga szkolnego
w roku szk.2010/2011
poniedziałek 8.30 - 12.30
wtorek 8.45 – 12.45
środa 8.00 – 14.00 (w tym z art. 42KN)
czwartek 8.45 - 12.45
piątek 8.00 – 12.00
ZAKRES CZYNNOŚCI, OBOWIĄZKÓW I UPRAWNIEŃ
PEDAGOGA SZKOLNEGO
I. Zadania - obowiązki.
A. Sprawy ogólno wychowawcze.
- Dokonywanie rzetelnej oceny sytuacji wychowawczej w szkole.
- Dbanie o realizację obowiązku szkolnego przez uczniów.
- Kontakt z rodzicami i pomoc metodyczna w rozwiązywaniu trudności wychowawczych.
B. Profilaktyka wychowawcza.
- Poznanie warunków życia i nauki uczniów sprawiających trudności w realizacji obowiązków szkolnych a zwłaszcza trudności wychowawcze.
- Rozeznanie grup nieformalnych, stosowanie metod i środków zaradczych zapobiegających niedostosowaniu społecznemu wśród uczniów.
C. Praca korekcyjno - wychowawcza.
- Organizowanie pomocy w wyrównywaniu braków w wiadomościach szkolnych wśród uczniów napotykających na szczególne trudności w nauce. Pomoc nauczycielom w organizowaniu i prowadzeniu zespołów wyrównawczych.
- Organizowanie nauczania indywidualnego dla uczniów upośledzonych w stopniu lekkim i umiarkowanym.
D. Indywidualna opieka psychologiczno - pedagogiczna.
- Udzielanie uczniom porad i pomocy w rozwiązywaniu trudności powstających na tle konfliktów rodzinnych i rówieśniczych.
- Przeciwdziałanie skrajnym formom niedostosowania społecznego wśród uczniów.
- Rozeznanie indywidualnych potrzeb uczniów oraz analizowanie przyczyn niepowodzeń szkolnych.
- Udzielanie pomocy uczniom wybitnie uzdolnionym.
- .
E. Pomoc materialna uczniom.
- Organizowanie pomocy materialnej oraz opieki nad uczniami znajdującymi się w trudnych warunkach materialnych, a zwłaszcza z rodzin niepełnych i rodziców samotnie wychowujących dzieci, a także z rodzin o dużym stopniu zagrożenia niedostosowaniem społecznym.
- Współdziałanie z poradnią psychologiczno - pedagogiczną, sądem rodzinnym, prokuraturą, policją, urzędem pracy, placówkami służby zdrowia, kuratorami sądowymi w sprawach zapewnienia właściwych warunków socjalno - bytowych i opieki nad dziećmi i młodzieżą.
Uprawnienia.
Podczas realizacji ww. obowiązków pracownik ma prawo:
- Żądać od wychowawców, nauczycieli, pracowników obsługi, rodziców i uczniów niezbędnych informacji i pomocy w celu zapewnienia właściwej realizacji ustalonych potrzeb dydaktycznych, wychowawczych i materialnych uczniów.
- Wzywać rodziców do stawienia się w szkole w sprawach dotyczących wychowania i nauki ich dzieci.
- Wzywać uczniów na rozmowy indywidualne i prowadzeni niezbędnych badań pedagogicznych wynikających z zadań i kompetencji pedagoga szkolnego.
- Wnioskować do dyrekcji szkoły w sprawach planowania i organizacji pracy dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkoły.
- Udzielać wskazówek metodycznych rodzicom i nauczycielom w sprawach rozwiązywania problemów dydaktycznych wychowawczych i opiekuńczych.
- Wnioskować o skierowanie uczniów na badania do poradni psychologiczno - pedagogicznej i innych placówek uprawnionych do takich badań i współpracujących ze szkołą, a także o umieszczenie uczniów w placówkach wychowania kształcenia i opieki pozaszkolnej.
- Wystawiać na żądanie uprawnionych organów opinie o uczniach w sprawach merytorycznie podległych pedagogowi szkolnemu. Opinia taka musi być każdorazowo podpisana przez dyrektora szkoły.
- W sprawach nieuregulowanych niniejszym zakresem czynności obowiązuje droga służbowa w celu podjęcia stosownych decyzji i czynności na szczeblu dyrekcji szkoły.
- W trudnych sytuacjach wychowawczych przeprowadzać rozmowy z uczniami z udziałem pedagoga z prewencji.
Uwaga, dopalacze!Okres dorastania przynosi zwykle trudne problemy dla samych nastolatków, ich rodziców, jak i całego otoczenia. Rola rodziców w tym okresie jest szczególnie trudna, dlatego warto jak najwcześniej budować dobre relacje z dziećmi, bo to jedno z ważniejszych narzędzi w wychowaniu dzieci. Działania zaradcze rodziców w przypadku zagrożenia używaniem przez dziecko „dopalaczy” są takie same, jak przy innych zagrożeniach – na przykład piciu alkoholu czy używaniu narkotyków.
Kontakt młodzieży z narkotykami w Polsce – trendy i tendencje w ciągu ostatnich 15 lat
Wyniki ogólnopolskich badań ankietowych prowadzonych w szkołach (ESPAD) wskazują, że generalnie od 2003 roku liczba młodzieży mającej kontakt z narkotykami nie wzrasta, a nawet obserwujemy lekką tendencję spadkową. Zmniejszyła się liczba uczniów potwierdzających eksperymentowanie ze środkami psychoaktywnymi lub deklarujących zainteresowanie spróbowaniem narkotyku. Spada dostępność substancji psychoaktywnych, w tym na terenie szkoły. Zmniejsza się również liczba propozycji spróbowania narkotyku otrzymywanych przez uczniów. Ta tendencja jednak może się szybko odwrócić.
W opinii uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych rodzice słabo orientują się w tym, co robią i czego doświadczają ich dzieci. Większość uczniów twierdzi, iż rodzice nie mają wiedzy na temat używania alkoholu i narkotyków przez ich dzieci (Badania Ursynowskie, Warszawa, 2009).
Dlaczego pojawiły się dopalacze?
Przemysł narkotykowy przynosi krociowe zyski. Rozwój tego przemysłu jest jednak hamowany przez działania ważnych instytucji międzynarodowych i krajową politykę antynarkotykową. Stałe aktualizowanie przepisów
prawa, coraz bardziej skuteczna kontrola granic, ściganie producentów i dilerów, monitoring wizyjny i dyżury nauczycieli w szkole, a także działania profilaktyczne prowadzone wobec dzieci i młodzieży przynoszą efekty.
Spadek dostępności narkotyków i obawa młodzieży przed wejściem w konflikt z prawem powodują, że liczba użytkowników narkotyków, zwłaszcza w Polsce, jak już wspomniano, nie wzrasta. Powoduje to zmniejszenie zysków producentów i handlarzy. Przemysł narkotykowy wprowadza więc na rynek nowe środki, które nie figurują na liście substancji zabronionych. Taką próbą ominięcia przepisów prawa są właśnie „dopalacze”.
Ich promocja, jako środków użytecznych i bezpiecznych, prowadzona jest na licznych, specjalnie utworzonych stronach internetowych adresowanych do młodych odbiorców. Wzrasta liczba sklepów internetowych oraz stacjonarnych punktów sprzedaży nieprzypadkowo lokowanych w pobliżu szkół.
Co to są „dopalacze”?
Nazwa nie posiada charakteru naukowego; jest to raczej termin używany potocznie dla określenia grupy różnych substancji lub ich mieszanek o rzekomym bądź faktycznym działaniu psychoaktywnym. Reklamowane są m.in. jako „smart drugs” („sprytne substancje, zwiększające spryt i inteligencję”) – usprawniające pamięć, koncentrację uwagi. W zależności od typu produktu, imitują swoje nielegalne odpowiedniki: środki stymulujące (podobnie jak amfetamina), euforyzujące (jak tabletki ekstazy), relaksujące (jak konopie indyjskie), a nawet psychodeliczne i halucynogenne (jak LSD). Są wśród nich substancje pochodzenia zarówno syntetycznego, jak i naturalnego (roślinnego). Wiele z nich ma atrakcyjne, zachęcające nazwy, jak: „Szałwia wieszcza”, „Zioła marzeń”, „Ogon lwa (Lion’s Tail)”, itp.
Strony internetowe poświęcone „dopalaczom” są przeważnie prowadzone przez użytkowników narkotyków albo producentów i służą promocji tych środków. Prezentowane informacje nie są więc wiarygodne. Rzetelne informacje można znaleźć na stronie internetowej Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii przygotowanej przez specjalistów.
http://www.kbpn.gov.pl/portal?id=885171
Udowodniono, że największą moc chroniącą ma:
- Okazywanie miłości i zainteresowania życiem dziecka
(mów dziecku, że jest dla ciebie najważniejszą
osobą, że zależy ci, by było zdrowe i szczęśliwe, poznaj
jego przyjaciół, zainteresowania i sposoby spędzania
czasu wolnego);
- Dobre porozumiewanie się z dzieckiem
(rozmawiaj z dzieckiem często, pytaj o jego zdanie,
uważnie słuchaj, rozmawiaj także na trudne
tematy – o narkotykach, alkoholu, dojrzewaniu);
- Zdrowa dyscyplina (postaw jasne granice – wyraź
zdecydowany sprzeciw wobec używania narkotyków
i innych środków psychoaktywnych, podaj oczekiwania
dotyczące godzin powrotu do domu, kontaktów z kolegami,
sprawdzaj na co wydawane jest kieszonkowe, itp.);
- Wspieranie dziecka (doceniaj wysiłki w osiąganiu
celów, chwal dziecko za sukcesy i odpowiedzialność
– podnosisz tym jego poczucie własnej wartości.
Zapewniaj, że zawsze może liczyć na twoją pomoc
w trudnych sytuacjach);
Aby rozmawiać z dzieckiem na trudne tematy nie trzeba być ekspertem,
ale warto jednak dowiedzieć się więcej korzystając z wiarygodnych materiałów.
Opracowano na podstawie materiałów zamieszczonych na stronie
Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii
Roczny plan rozwoju PSP nr 12 w WałbrzychuRoczny plan rozwoju
Publicznej Szkoły Podstawowej nr 12
im. Wł. Puchalskiego w Wałbrzychu
DYDAKTYKA
CEL STRATEGICZNY:
Organizacja procesu kształcenia w szkole zapewnia każdemu uczniowi szansę rozwoju.
CELE OPERACYJNE:
- Podniesienie efektów kształcenia
- Stwarzanie odpowiednich warunków uczenia się dzieciom o specjalnych potrzebach edukacyjnych
- umożliwianie rozwoju osobowości, talentów i indywidualnych zainteresowań.
WYCHOWANIE I OPIEKA
CEL STRATEGICZNY
Szkoła tworzy optymalne warunki do wychowania dziecka które umie realizować swoje cele życiowe z poszanowaniem prawa i potrzeb innych.
CELE OPERACYJNE
- Realizacja programu wychowawczego szkoły
- Realizacja programu profilaktycznego szkoły
- Realizacja programu ,,Bezpieczna Szkoła"
- Stwarzanie warunków akcentujących podmiotowość ucznia i rozwijających jego odpowiedzialność za podejmowane działania
- Stwarzanie warunków do pełnej integracji dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.
PROGRAM WYCHOWAWCZYZAŁOŻENIA OGÓLNE
Program wychowawczy PSP 12 w Wałbrzychu jest dokumentem pozwalającym scalić oddziaływania wychowawcze szkoły i środowiska, w którym wychowuje się dziecko. Stanowi ukierunkowanie do pracy wychowawczej skierowanej do wszystkich pracowników szkoły, instytucji wspierających pracę szkoły, przy współudziale rodziców i z uwzględnieniem ich oczekiwań dydaktyczno - wychowawczych.
CELE GŁÓWNE
1. Wspieranie wszechstronnego rozwoju ucznia.
2. Wartościowanie postaw i zjawisk związanych z życiem w społeczeństwie.
3. Przygotownie do życia w warunkach współczesnego świata.
4. Najważniejsze wartości stosowane w wychowaniu to kreowanie postaw patriotycznych, tolerancji, szczerości, szacunku dla wiedzy i pracy każdego człowieka.
ZADANIA SZKOŁY JAKO ŚRODOWISKA WYCHOWAWCZEGO
- Korelacja oddziaływań wychowawczych domu, środowiska rówieśniczego i szkoły.
- Przygotowanie do samodzielnego życia.
- Opieka nad psychofizycznym rozwojem dziecka.
- Organizacja procesu rozwoju ucznia ukierunkowana na jego sukces.
- Atmosfera sprzyjająca efektywnej pracy.
ABSOLWENT NASZEJ SZKOŁY
- Dba o zdrowie psychiczne oraz sprawność fizyczną.
- Rozwija się intelektualnie.
- Sprawnie się komunikuje.
- Umie się uczyć, zdobywać informacje.
- Zna swoje mocna i słabe strony, potrafi nad nimi pracować.
- Troszczy się o środowisko naturalne.
- Przestrzega prawa i obowiązków wobec siebie i innych oraz otoczenia w kategoriach moralnych, etycznych i społecznych.
- Korzysta z dóbr kultury.
- Tworzy i uczestniczy w kultywowaniu tradycji szkoły, miasta, rgionu.
- Zna podstawowe zasady BHP. Posiada kartę rowerową.
- Umie zachować się w sytuacjach trudnych.
- Potrafi planować i przewidzieć efekty swojego postępowania.
- Reprezentuje wysoką kulturę osobistą.
Warto przeczytać
Dylematy wychowania, czyli to co każdy wiedzieć powinien
Dorosłych niepokoi, gdy dziecko zaczyna przywłaszczać sobie cudzą własność. Zdarza się, że zachowanie takie powtarza się nie tylko w domu, ale i w szkole. Wyjaśniając takie sytuacje, warto zadać sobie pytanie, dlaczego to robi.
psycholog Aleksandra Godlewska, Życie Szkoły 8/2010
Mój syn kradnie - skarżyła się mama ucznia z zerówki, która przyszła do mojego gabinetu. To podkradnie trwa już od dłuższego czasu. Zaczęło się od drobnych pieniędzy , które wrzucam do koszyka na półce. Kiedyś Jaś odkrył go w czasie zabawy. Na początku myślałam, że to ja nie pamiętam , ile tam wrzucam, bo rzeczywiście nigdy dokładnie nie liczyłam. Ale raz i drugi policzyłam. Było mniej. Mój mąż bagatelizuje problem i uważa, że syn z tego wyrośnie. Ja się niepokoję.
W jednej z drugich klas w naszej szkole zaczęły ginąć dzieciom rozmaite rzeczy. Gdy ,,znikanie” cudzej własności nagminnie się powtarzało, przeprowadziłyśmy z wychowawczynią indywidualne rozmowy z każdym dzieckiem, potem z całą klasą .Nikt się nie przyznał, ale ,,znikanie” się nie powtórzyło. Któregoś razu Ania wyciągała zeszyt z plecaka. Ze środka wypadła linijka Jagody.
- Złodziejka - krzyczały dzieci. Nieśmiała i małomówna Ania, której nikt nie podejrzewał, zaczęła płakać. Rozmawiałam z Anią długo na temat tego, co się stało. Dziewczynka oddała cudzą własność, przeprosiła, ale koleżankom trudno było o tym zapomnieć. Ania nie zazdrościła dziewczynkom tych przedmiotów, ale tego, że często się śmieją, dużo rozmawiają i umieją wspaniale się ze sobą bawić. Ona chciała być taka sama, a posiadanie rzeczy koleżanek w sposób magiczny miało ją do tego przybliżyć. Nie wiedziała, jak inaczej nawiązać kontakt z rówieśnikami. Ania miała problemy w domu, czuła się gorsza, nielubiana przez klasę.
Biorę, co chcę
Trzy-, czterolatek może nie odróżniać jeszcze tego, co moje, twoje czy nasze. Uważa, że wszystko można wziąć. Gdy coś mu się spodoba, ogląda to, bawi się i ... po prostu wkłada do kieszeni. W sklepie, gdy widzi coś ciekawego albo smacznego, sięga po to rączką. Robi to na oczach wszystkich. Płacze, gdy rodzice nie pozwalają mu czegoś wziąć. Krzyczy, gdy zabraniają zabrać mu z piaskownicy kolorową furgonetkę kolegi. Awanturuje się gdy w czasie wizyty u Zuzi musi oddać misia, który smacznie śpi w jego czapce i ,,chce razem z nim pójść do domu”. Pomimo, że mama czy tata nie pozwalają na to, czasem okazuje się jednak, że miś w jakiś niezwykle ,,tajemniczy” sposób ,,zawitał” w jego domu.
Bardzo często pragnienie wyniesienia czegoś z miejsca, które dziecku się podoba, w którym miło, ciekawie spędziło czas, gdzie czuło się dobrze, bezpiecznie, oznacza tylko to, że chce ,,kawałek” tego miejsca zabrać ze sobą. Trzymając ten przedmiot w garści, patrząc na niego, przytulając się do misia Zuzi, odświeża wspomnienie tego miejsca, przywołuje jego atmosferę i dobre wspomnienia. W tym wieku dziecko nie zna jeszcze kodeksu moralnego, który wkrótce będzie je obowiązywał. Dlatego „złymi skłonnościami” nie ma co się niepokoić. Nie ma po co krzyczeć. To nie jest kradzież. Należy rozmawiać z dzieckiem o przykrości, jaką można zrobić innemu, zabierając coś, co do niego należy.
Nie należy bagatelizować kradzieży, nawet najdrobniejszej.
Należy o tym rozmawiać z dziećmi w klasie, ale nie nagłaśniać od razu problemu i nie zawstydzać winowajcy publicznie, mając nadzieję, że już nigdy niczego nie weźmie, bo będzie się wstydził. Wstyd nie będzie dla niego przeszkodą. Co najwyżej nauczy się, jak skuteczniej ukrywać kradzież.
Biorę żeby mnie zauważyli
Piecio-, sześciolatek już wie, co jest jego, a co cudze własnością. Wie również, że zabawki, którymi zajmuje się w przedszkolu czy w szkole należą do przedszkola lub szkoły, a zabawki, które pokazuje mu Krzyś w swoim domu należą do Krzysia. Gdy zabiera stamtąd jakiś przedmiot, doskonale zdaje sobie sprawę, że tego nie wolno. Najczęściej czyni to więc ukryciu, tak, by nikt nie zauważył. Dopiero w domu wszystko się wydaje, gdy rodzice odkrywają przedmioty, które „nie wiadomo skąd się wzięły”. Dziecko, dorastając, coraz lepiej orientuje się w tym, co jest dobre a co złe. Pod koniec wieku przedszkolnego kształtuje się dziecięce sumienie, które zaczyna pełnić rolę wewnętrznego kontrolera. Zabierając coś komuś, maluch będzie sie wstydzić, a im starszy, tym częściej będzie miał poczucie winy. Dorośli nic nie wskórają, reagując krzykiem, groźbmi i karami. Postępując w ten sposób, powodują tylko to,że dziecko może stawać się coraz sprytniejsze w ukrywaniu swoich kradzieży.
Należy zastanowić się, dlaczego ono tak postępuje?
Takie zachowanie to sygnał, które są wysyłane mniej lub brdziej świadomie w kierunku mamy, taty, pani w szkole: Zobacz mnie, zwróć na mnie uwagę, zauważ, co robię, poświęć mi więcej czasu. Podkradanie, które się powtarza, może być sposobem na ukaranie dorosłych za to, że nie odczytują tych sygnałów, nie zmieniają swojego stosunku do dziecka. Może być nawet desperackim sposobem nawiązania kontaktu.
Trzeba spokojnie rozmawiać o tym wydarzeniu. Poępić kradzież, nie krytukując dziecka, nie nazywając go złodziejem. Trzeba ustalić, że następnego dnia odda własność właścicielowi i przeprosi za to, że zabrał. Warto być konsekwentnym, a w razie potrzeby wesprzec dzieckoswoją obecnością i np. trzymać za rękę.
Biorę, bo chcę, by mnie lubili
Dla siedmiolatka i starszego dziecka coraz ważniejsi stają się rówieśnicy. Pragnie miec wielu kolegów. Ale zdarza się, że kolegów jest owszem wielu, ale z żadnym nie można się tak naprawdę zaprzyjaźnić. Dziecko wpada więc na pomysł "wkupienia się" w łaski rówieśników.
Robiąc kolegom prezenty zaskarbia się ich przychylność, zgodę na współudział we wspólnych zabawach i przedsięwzięciach. Niestety, tak zdobyta sympatia rówieśników często jest krótkotrwała,dlatego dziecko musi powtarzać podkradanie.
W takim przypadku nleży również powstrzymywać się od krzyku i wyrażania negatywnych emocji. Trzeba tłumaczyć, że sympatii i przyjaźni nie można kupić. Uczeń musi wiedzieć, jakie są zasady uczciwości, co dorośli uznają za kradzież i czego absolutnie nie tolerują. Należy otwarcie mówić o konsekwencjach kradzieży, tych małych, w których traci się zaufanie i przyjaźń, oraz tych wielkich, za które można pójść do więzienia.
Cała Polska czyta dzieciomList fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom" do rodziców
Drodzy Rodzice!
Każdy z nas pragnie dla swego dziecka dobrego dzieciństwa i szczęśliwej przyszłości. Ale czy wiemy, jak to osiągnąć? Jak sprawić, by dziecko wyrosło na człowieka zdrowego emocjonalnie, samodzielnego i mądrego, otwartego na ludzi, dobrze radzącego sobie we współczesnym świecie, umiejącego wykorzystywać swoje predyspozycje i uzdolnienia? Wiele zależy od nas, rodziców
Dzieciom przede wszystkim potrzebna jest nasza ciepła, cierpliwa obecnośc i przewodnictwo - rozmowy, współczucie i wsparcie, kształtowaniedobrych nawyków, ostrzeżenia,ćwiczenia w mówieniu i myśleniu, a także nasz własny przykład. To daje im wiarę w swoje siły, a także poczucie oparcia w rodzinie.
Rodzice, którym zależy na dobrym wychowaniu dziecka, wiedzą, że nie da się tego zrobić, nie poświęcając mu osobiście czasu, nie tłumacząć, nie czytając. Dziecko bowiem uczy się życia, obserwując swych najbliższych w milionach codziennych sytuacji i wspólnych zjęć. To ich styl życia, ich język i wartości przejmuje.
Wychowanie nie może polegać jedynie na reagowaniu na dziecięce błędy i karach za złe zachowanie. Przecież dziecko samo z siebie zwykle nie wie -bo i skąd miałoby wiedzieć?- co jest dobre, a co jest złe, dopóki mu tego spokojnie i wielokrotnie nie wytłumaczymy.
Dlatego starajmy się spędzać z dzieckiem jak najwięcej czasu. Im więcej go dla dziecka wygospodarujemy, tym lepiej. Będzie mu łatwiej odnaleźć się i mdrze poruszać we współczesnym świecie pełnym hałaśliwych atrakcji, fałszywych wartości i prawdziwych zagrożeń: od palenia papierosów i picia alkoholu, po wczesny seks, narkotyki i działania aspołeczne.
Dzieciństwo nie polega na kolekcjonowaniu gadżetów, lecz dobrych chwil z rodziną, dobrych wzorców i wartości, takich jak miłość, szacunek, poczucie bezpieczeństwa, radość.
Można wiele zrobić, codziennie czytając dziecku. Od urodzenia, gdyż zanim zacznie ono mówić i czytać, powinno się dobrze osłuchać z językiem i zbudować jak największy zasób słów, które rozumie. Ważne jest czytanie chłopcom, gdyż ich umiejetności językowe rozwijaja sie wolniej.Czytanie dziecku rozbudza jego wyobraźnię, dostarcza mu emocji i radości, poszerza wiedzę o świcie, przynosi dobre wzorce zachowań. Dzięki głośnemu czytaniu nauka w szkole bedzie dla niego łatwiejsza i przyjemniejsza. Nie porzucajmy czytania, gdy dziecko potrafi już czytać samo.Rytuał głośnego czytania może trwać nawet wtedy, gdy jest ono w gimnazjum. Codzienne czytanie to wspolnie spędzony czas, stałe wzmacnianie więzi i wzajemnego zaufania, a także doskonalenie najważniejszej społecznej kompetencji - sprawnego posługiwania się językiem. Język to klucz do dobrej komunikacji z ludźmi i do samodzielnego zdobywania wiedzy. Czytanie to jak witamina i szczepionka. Dzieci, którym czytamy, są mądrzejsze, znacznie bardziej odporne na toksyny współczesnej kultury i znacznie lepiej poradzą sobie w życiu.
Dlatego czytajmy dzieciom 20 minut dziennie. Codziennie!
Irena Koźmińska
Prezes Fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom"
www.cpcd.pl
12 grudnia - zebrania z rodzicami -
przewidywane oceny na koniec semestru
23.12 - 01.01. - przerwa świąteczna
16. 01 - 29.01 - ferie zimowe
05 - 10.04 - wiosenna przerwa świąteczna
29.06. - zakończenie roku szkolnego
Dni wolne od zajęć dydaktycznych:
31.10, 2.05, 04.05, 01.06, 08.06 i dzień sprawdzianu klas szóstych - 03 kwietnia
Terminy rad klasyfikacyjnych
Terminy wystawiania prognozowanych
ocen końcowosemestralnych i końcoworocznych
i powiadamiania rodziców:
miesiąc przed radą klasyfikacyjną
Rada pedagogiczna klasyfikacyjna za I semestr - 12.01.2012
Rada pedagogiczna klasyfikacyjna końcoworoczna - 22.06.2012
ZESTAWY PODRĘCZNIKÓW NA NOWY ROK SZKOLNY
rok szkolny 2011/2012
K L A S A I
Wydawnictwo „Juka”
Autorki : Barbara Mazur, Katarzyna Zagórska, Małgorzata Wiązowska.
NUMER DOPUSZCZENIA PAKIETU
„GRA W KOLORY” do klasy I – 87/1/2009
1. Podręcznik „Gra w kolory” – część 1 i 2.
2. Ćwiczenia „Gra w kolory” – część 1,2,3 i 4.
3. Matematyka „Gra w kolory” - część 1 i 2.
4. Wyprawka dla ucznia
5. Śpiewnik.
6. Zeszyt do kaligrafii
7. Płyta do zajęć komputerowych
8. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints 1”
Książka ucznia z płytą CD-ROM
9. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints”. Zeszyt ćwiczeń 1
10. Zespół pod redakcją ks. W. Kubika –
„W domu i rodzinie Jezusa”.
Katechizm kl. 1.
11. Zespół pod redakcją ks. W. Kubika – „W domu i rodzinie Jezusa”.
Zeszyt ćwiczeń.
K L A S A II
Wydawnictwo „Juka”.
Autorki : Katarzyna Grodzka, Beata Sokołowska.
NUMER DOPUSZCZENIA PAKIETU
„GRA W KOLORY” do klasy II – 87/2/2010.
1. Podręcznik „Gra w kolory” – część 1 i 2.
2. Ćwiczenia „Gra w kolory” – część 1,2,3 i 4.
3. Matematyka „Gra w kolory” - część 1,2,3 i 4.
4. Zeszyt lektur „Gra w kolory”.
5. Ćwiczenia usprawniające czytanie i pisanie.
6. Wyprawka dla ucznia.
7. Śpiewnik.
8. Płyta do zajęć komputerowych.
9. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints 2”.
Książka ucznia z płytą CD-ROM.
10. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints”. Zeszyt ćwiczeń 2.
11. Zespół pod redakcją ks. W. Kubika – „W domu i rodzinie Jezusa”.
Katechizm kl. 2.
12. Zespół pod redakcją ks. W. Kubika – „W domu i rodzinie Jezusa”.
Zeszyt ćwiczeń.
K L A S A III
1.Dobrowolska H., Konieczna A., Dziabaszewski W.
- „Wesoła szkoła i przyjaciele”. Kształcenie zintegrowane.
Podręcznik kl.3 - część 1,2,3,4 i 5.
2. Dobrowolska H. ,Konieczna A. , Dziabaszewski W. ,Wasilewska K.
Wesoła szkoła i przyjaciele. Kształcenie zintegrowane.
Karty pracy ucznia kl.3 – część 1,2,3,4 i 5.
3. Hanisz J. - Wesoła szkoła i przyjaciele. Kształcenie zintegrowane.
Matematyczne karty pracy kl.3- część 1,2,3,4 i 5.
4. Wyprawka, część 1 – 2.
5. Czytam ze zrozumieniem. Karty pracy, klasa 3.
6. „Wesoła szkoła i przyjaciele”. Zajęcia komputerowe.
Podręcznik klasa 3 z płytą CD-ROM.
7. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints 3”.
Książka ucznia z płytą CD-ROM.
8. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints”. Zeszyt ćwiczeń 3
z płytą CD ROM.
9. Religia - Katechizm kl.3. „Jezusowa wspólnota serc”
ks. Wł.Kubik, SJ Teresa Czarnecka
10. Religia - Zeszyt ucznia „Jezusowa wspólnota serc”.
PODRĘCZNIKI 4 - 6
WYKAZ PODRĘCZNIKÓW I ĆWICZEŃ NA
ROK SZKOLNY 2011/2012
K L A S A IV
1. Łuczak A., Murdzek A. - Język polski 4.Między nami. Podręcznik.
2. Łuczak A., Murdzek A. – Język polski 4. Między nami.
Zeszyt ćwiczeń.
3. Małkowski T. - Historia i społeczeństwo.
Podręcznik dla kl. IV szkoły podstawowej.
4. Małkowski T. - Historia i społeczeństwo.
Zeszyt ćwiczeń dla kl.IV
szkoły podstawowej.
5. Dudek E., Szedzianis E., Tryl K. - Przyroda 4. Podręcznik dla kl.4.
6. Dudek E., Szedzianis E., Tryl K. - Przyroda 4. Zeszyt ćwiczeń kl.4.
7. Dobrowolska M., Zarzycki P.- Matematyka 4.Matematyka z plusem.
Podręcznik. Nowa wersja z roku 2008.
8.Wojtan S., Zarzycki P.-Matematyka 4 ,,Liczby naturalne ’’zeszyt ćwiczeń,
Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
9.Zarzycki P. ,- Matematyka 4 ,, Figury geometryczne” zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
10.Wojtan S.,Zarzycki P.-Matematyka 4 ,,Ułamki ’’,
Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
11. Rob Nolasco - „New English Zone 1”.
Podręcznik do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
12. Rob Nolasco - „New English Zone 1”.
Zeszyt ćwiczeń do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
13. Gurbiel E., Hardt-Olejniczak G., Kołczyk E., Krupicka H., Sysło M.-
Informatyka. Podręcznik dla ucznia szkoły
podstawowej kl. 4-6 z płytą CD-
ROM.
14. Kreiner-Bogdańska A.-21 spotkań z muzyką.Podręcznik do kl.4-6.
15. Łabecki L. - Technika Zeszyt ćwiczeń kl. IV-VI .
16. Stopczyk K. – Plastyka. Podręcznik dla klas IV – VI szkoły podstawowej.
17. Religia - Katechizm kl. 4. „Zaproszeni przez Boga”.
K L A S A V
1. Łuczak A.,Murdzek A. - Język polski 5. Między nami. Podręcznik.
2. Łuczak A.,Murdzek A.- Język polski 5.Między nami.Zeszyt ćwicz.
3. Małkowski T., Rześniowiecki J. Historia i społeczeństwo.
Podręcznik dla klasy piątej szkoły podstawowej.
4. Małkowski T., Historia i społeczeństwo. Zeszyt ćwiczeń dla klasy
piątej szkoły podstawowej. Nowa wersja.
5. Dudek E.,Szedzianis E.,Tryl K. -
Przyroda 5. Podręcznik dla kl.5.
6. Dudek E.,Szedzianis E.,Tryl K. -
Przyroda 5.Zeszyt ćwiczeń kl.5.
7. Dobrowolska M., Zarzycki P., KarpińskiM. -
Matematyka 5.
Matematyka z plusem. Podręcznik w nowej wersji z 2009 r.
8. Bolałek Z.,Dobrowolska M., Mysior A., Wojtan S.,
Matematyka 5,,Liczby całkowite i ułamki cz.1”
zeszyt ćwiczeń, Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
9.Dobrowolska M.,Mysior A., Zarzycki P.-
Matematyka 5 ,,Geometria ”zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie )
10. Bolałek Z.,Dobrowolska M., Mysior A., Wojtan S.,-
Matematyka 5,,Liczby całkowite i ułamki cz.2”
zeszyt ćwiczeń, Wydawnictwo GWO.( nowe wydanie)
11. Rob Nolasco - „New English Zone 2”.
Podręcznik do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
12. Rob Nolasco - „New English Zone 2”. Zeszyt ćwiczeń do
języka angielskiego dla szkoły podstawowej.
13. Religia - Katechizm kl.5. „Obdarowani przez Boga”.
K L A S A VI
1. Łuczak A., Murdzek A.- Język polski 6.
Między nami. Podręcznik.
2. Łuczak A.,Murdzek A.-Język polski 6.
Między nami. Zeszyt ćwicz.
3. Małkowski T., Rześniowiecki J.
Historia i społeczeństwo
Podręcznik kl.6.
4. Małkowski T., Historia i społeczeństwo.
Zeszyt ćwiczeń kl. 6
5. Dudek E.,Szedzianis E.,Tryl K. -
Przyroda 6.Podręcznik dla kl.6.
6. Dudek E., Szedzianis E., Tryl K. -
Przyroda 6.Zeszyt ćwiczeń kl.6.
7. Dobrowolska M., Jucewicz M., Karpiński M. -
Matematyka 6.
Matematyka z plusem. Podręcznik.
Nowe wydanie z 2010 r.
8. Bolałek Z., Demby A., Dobrowolska M.,Jucewicz M., Sokołowska A.,Zarzycki P.,-
Matematyka 6 ,,Liczby i wyrażenia algebraiczne cz.1”
-zeszyt ćwiczeń ,Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie)
9. Demby A., Dobrowolska M.,Jucewicz M., Sokołowska A.,Zarzycki P.,
-Matematyka 6 ,,Liczby i wyrażenia algebraiczne cz.2”-zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie )
10. Dobrowolska M., Jucewicz M., Zarzycki P.,
-Matematyka 6 ,,Geometria” -zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie)
11. Rob Nolasco - „New English Zone 3”.
Podręcznik do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
12. Rob Nolasco - „New English Zone 3”.
Zeszyt ćwiczeń do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
13. Religia - Katechizm kl. 6. „Obdarowani przez Boga”.
Uwaga, myj ręce!
Informacje dla osób podróżujących i przyjeżdżających z Niemiec
w związku z wystąpieniem na terenie Niemiec
ognisk zachorowań wywołanych E. coli O104 (STEC)
-
Od połowy maja 2011 r. w Niemczech notuje się wzrost zachorowań wywołanych werotoksycznym szczepem E. coli O104 (STEC). Zachorowanie objawia się biegunką, a w około ¼ przypadków u chorych dochodzi do rozwoju zespołu hemolityczno-mocznicowego, który w części przypadków może skutkować trwałymi uszkodzeniami funkcji nerek, a nawet zgonem.
-
Zachorowania występują przede wszystkim w północno-zachodnich landach Niemiec: Szlezwik-Holszyn, Hamburg, Dolna Saksonia i Nadrenia–Północna Westfalia. Przypadki w mniejszej liczbie występują na terenie całych Niemiec. Zanotowano również zachorowania u mieszkańców Szwecji, Danii, Wielkiej Brytanii, którzy w ostatnim czasie odwiedzili Niemcy. Jeden przypadek zanotowano również w Polsce u osoby, która na stałe zamieszkuje w Niemczech.
ZALECENIA
-
Osoby przyjeżdżające z Niemiec, u których w ciągu 10 dni od ostatniego dnia pobytu w Niemczech wystąpi biegunka, powinny niezwłocznie zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu lub na izbę przyjęć oddziału zakaźnego.
-
Niemieckie służby zdrowia publicznego na podstawie przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego podejrzewają, że źródłem zachorowań jest skażona żywność - najprawdopodobniej warzywa. W związku z powyższym do czasu wykrycia skażonego produktu i wycofania go z rynku, osobom wyjeżdżającym do Niemiec zaleca się nie spożywanie surowych warzyw zwłaszcza ogórków, pomidorów i sałaty. Biorąc pod uwagę, że typowym źródłem zakażeń spowodowanych E. coli mogą być produkty odzwierzęce należy również unikać spożywania surowego lub niedogotowanego mięsa wołowego oraz niepasteryzowanego mleka.
-
Równocześnie istotne jest również zachowanie podstawowych zasad higieny osobistej biorąc pod uwagę możliwość przeniesienia się zakażenia człowiek-człowiek drogą pokarmową, zwłaszcza między osobami mającymi ze sobą bliski kontakt. W czasie podróży, gdy nie ma możliwości umycia rąk mydłem pod bieżąca wodą, należy korzystać z nasączanych chusteczek lub żeli myjących na bazie alkoholu.
-
W Polsce nie stwierdzono zachorowań, które wskazywałyby, aby skażona żywność trafiła na polski rynek. Główny Inspektor Sanitarny przypomina jednak o konieczności zachowania zasad higieny podczas przygotowywania i spożywania żywności, w szczególności świeżych owoców i warzyw, które będą spożywane na surowo. Przed poddaniem ich myciu powinny być namoczone, a następnie każda ich część powinna być dokładnie i wielokrotnego umyta. Szczegółowe informacje dotyczące zasad postępowania z żywnością wskazuje wydana przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) ulotka informacyjna „Pięć kroków do bezpieczniejszej żywności” zamieszczona na stronie internetowej GIS (www.gis.gov.pl).
Jak być skutecznym rodzicem?
Na podstawie artkułu zamieszczonego w:
WSZYSTKO DLA SZKOŁY, MIESIECZNIK Z POKOJU NAUCZYCIELSKIEGO, 01/2011
Początek roku to okazja do postanowień - na przykład: Poświęcę więcej uwagi dziecku, będę lepszym rodzicem...
Oto kilka propozycji dla osób, które borykają się z nieokiełznaną naturą swych dzieci:
- Raczej ucz niż karz. Dzieci ( każdym wieku) robią głupie lub złe rzeczy przede wszystkim dlatego, że nie wiedzą lub nie umieją nic lepszego zrobić w danej sytuacji.
- Nie szczędź mu miłych słów. Słowa nie kosztują wiele, a są chlebem dla duszy. Choć rozrzutność jest równie szkodliwa jak skąpstwo, miłych słów lepiej nie oszczędzać. Mów dziecku, że je kochasz; mów mu, dlaczego je lubisz.
- Dialog – tak, monolog – nie. Jeśli prowadzisz monolog, oszczędzaj język. Inaczej dziecko zacznie udawać głuchego. Czasem wystarczą dwa zdania, by powiedzieć to, co najważniejsze.
- Nie psuj dziecka, dając mu wszystko, o co poprosi. Niektórymi prośbami wystawia cię jedynie na próbę.
- Odpowiadaj gdy syn lub córka stawia ci pytania. Jeśli nie będziesz ich słuchać, przestaną z Tobą rozmawiać.
- Gdy dziecko wykształca złe nawyki – ingeruj. Im wcześniej, tym lepiej. Jak twierdził Mały Książę: „ Baobaby najlepiej wyrywać, gdy są jeszcze małe”.
- Daj dziecku zauważyć, że masz swoje niedoskonałości i jesteś omylnym człowiekiem. To uczy akceptacji. Przyznanie się do błędów wzbudza w dziecku niezwykła serdeczność.
- Jeśli poświęcisz dziecku choćby 40 minut dziennie tylko dla niego (np. 20 w południe i 20 wieczorem) – będzie pewne , że je kochasz. Tobie będzie wtedy łatwiej je wychowywać. Dzieci chcą słuchać rodziców, którzy są dla nich dobrzy!
Ale:
- Jeśli to konieczne postępuj z dzieckiem twardo i zdecydowanie. To daje poczucie bezpieczeństwa i pewność, że można się wesprzeć na rodzicu!
- Pozwól dziecku na doświadczenie konsekwencji tego, co robi – zarówno przyjemnych, jak i przykrych. Aby się dobrze rozwijać, potrzebne są doświadczenia bolesne. Bez nich dzieci stają się słabe, nieodporne, a niektóre niemądre.
- Uważaj na obietnice; niech nie będą pochopne. Dziecko będzie zawiedzione, jeśli ich później nie dotrzymasz.
- Pozwól dziecku na eksperymentowanie i ciekawość – to rozwija.
- Dawaj dziecku więcej nagród niż kar.
Gdy rodzic ma problem z dzieckiem, nie jest trudno odkryć, co bedzie pomocne. Najtrudniej jest to konsekwentnie stosować. Dlatego, aby być skutecznym rodzicem, należy również zadbać o siebie: o swój wolny czas, o swoje hobby, o swoje dobre samopoczucie. Bez tego trudno być właściwym wzorm dla własnego dziecka.
dr Marcin Florkowski (psycholog)
Szkolny program poprawy frekwencji
Szkolny Program Naprawy Frekwencji Uczniów
Publicznej Szkoły Podstawowej nr 12
im. Włodzimierza Puchalskiego w Wałbrzychu.
na rok szkolny 2010/2011/2012
Program powstał na podstawie analizy przeprowadzonych kart frekwencji w roku szkolnym 2008/2009. Zaobserwowano wówczas, że ilość godzin nieobecnych nieusprawiedliwionych uczniów znacznie przyczynia się do słabych wyników edukacyjnych w szkole. Realizacja programu w roku szkolnym 2009/2010 przyczyniła się do większej dbałości o przestrzeganie obowiązku szkolnego i podniesienie wyników nauczania przez uczniów, którzy wcześniej opuszczali znaczną liczbę godzin. Odnosi się to w szczególności do uczniów kl. I-III. Uznaliśmy za stosowne, by podtrzymać realizację tego programu w latach 2010/2011/2012 z poszerzeniem cotygodniowego podsumowania frekwencji w stosunku do wskazanych uczniów
Na trudne zachowanie ucznia wpływają czynniki: związane z uczniem, z domem oraz ze szkołą. Aby wyeliminować zachowanie niewłaściwe, musi nastąpić koordynacja współpracy pomiędzy nauczycielami, dyrekcją szkoły, uczniami i rodzicami.
Wagary i ucieczki z lekcji traktowane przez uczniów jako unikanie ocen niedostatecznych np: z odpowiedzi, za brak zadania domowego, ze sprawdzianu czy pracy klasowej muszą być dla ucznia nieopłacalne. W tym celu nauczyciele zobowiązani są do zawarcia umowy z zespołami klasowymi, określającej warunki nieprzygotowania się do lekcji oraz kosztów wagarów i pojedynczych ucieczek z zajęć edukacyjnych.
Starania o wzbudzenie motywacji do nauki powinny być konsekwentne i ciągłe.
1.Cele ogólne programu:
a) Zwiększenie frekwencji w stosunku do roku ubiegłego.
b) Kształtowanie umiejętności nauczycieli w radzeniu sobie z problemami wynikającymi z dyscyplinowania i motywowania uczniów.
c) Kontynuowanie metod współpracy pomiędzy nauczycielami a rodzicami oraz placówkami pozaszkolnymi takimi jak: Poradnia Pedagogiczno- Psychologiczna, Centrum Pomocy Rodzinie, Ośrodek Pomocy Społecznej oraz Straż Miejska, Policja, kuratorzy rodzinni.
2. Cele szczegółowe:
1. Uczeń zna pozytywy systematycznego uczęszczania do szkoły.
2. Uczniowie i rodzice znają system usprawiedliwień.
3. Uczeń zna kryteria oceny z zachowania.
4. Uczeń zna procedury postępowania wobec niego w przypadku opuszczania zajęć bez usprawiedliwienia.
3. Założenia programu:
- W szkole istnieje jednolity system usprawiedliwień.
- Wychowawca systematycznie monitoruje frekwencję uczniów swojej klasy i sporządza miesięczne zestawienia frekwencji uczniów w klasie.
- Nauczyciele prowadzą zajęcia metodami aktywizującymi ucznia.
- Szkoła rozbudowuje system nagród za bardzo dobrą frekwencję.
- Nauczyciele konsekwentnie przestrzegają zasad klasyfikacji z zajęć edukacyjnych i nie klasyfikują uczniów, u których brak jest podstaw do wystawienia oceny,
- Wychowawcy konsekwentnie stosują procedury postępowania wobec uczniów opuszczających zajęcia.
- Szkoła jest miejscem bezpiecznym, uczniowie otoczeni są opieką.
4. Treści programu:
Zadania wychowawcy:
W przypadku ucznia opuszczającego pojedyncze godziny lekcyjne wychowawca:
I. Przeprowadza z uczniem rozmowę, której celem jest poznanie przyczyny wagarów ucieczki z lekcji oraz stanu świadomości ucznia dotyczącego konsekwencji dokonywanych wyborów i podejmowanych decyzji.
II. W razie potrzeby pomaga uczniowi zweryfikować jego podejście do wagarów, ucieczek z lekcji i obowiązków uczniowskich.
III. Informuje rodziców o nieobecnościach dziecka w szkole.
- W przypadku ucznia opuszczającego duża ilość godzin lekcyjnych: Uczeń ma założony zeszyt „Frekwencja”, w którym nauczyciele potwierdzają jego obecność na lekcji swoim podpisem.
- Wychowawca informuje rodziców o zeszycie i potrzebie podpisywania dokonanych w nim wpisów.
- Wychowawca przeprowadza rozmowę z rodzicami ucznia w celu poznania czynników zakłócających uczęszczanie do szkoły oraz uświadamia potrzebę współpracy w przeciwdziałaniu wagarom, ucieczkom z lekcji i konsekwencjom takich sytuacji.
- Wychowawca przeprowadza rozmowę z uczniem w obecności rodzica i ustala warunki poprawy frekwencji ucznia w szkole.
W przypadku ucznia nagminnie opuszczającego zajęcia edukacyjne:
- Wychowawcy przekazują pedagogowi wykaz uczniów z podaną informacją o skali problemu, sytuacji szkolnej i rodzinnej dziecka.
- Pedagog podejmuje działania wobec ucznia: przeprowadza rozmowę, ustala czas na poprawę frekwencji oraz kontaktuje się z jego rodzicami.
- Monitoruje obecności dziecka w szkole, pozostaje w ścisłym kontakcie z wychowawcą klasy i rodzicami.
- W przypadku braku informacji o nieobecności dziecka w szkole ze strony opiekunów w ciągu dwóch dni wychowawca przekazuje sprawę pedagogowi.
- Jeśli w/w nie uda się telefonicznie ustalić przyczyn nieobecności przekazuje sprawę dzielnicowemu.
- Po wyczerpaniu możliwości oddziaływania szkoły na ucznia, przy braku pożądanych zmian w realizacji obowiązku szkolnego w ciągu miesiąca (50% nieobecności w ciągu miesiąca) zespół w składzie: dyrektor, pedagog, wychowawca kieruje sprawę do Sądu Rodzinnego i Nieletnich (Ustawa z dnia 26 października 1982r. i Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2003r w sprawie szczególnych form działalności wychowawczej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonej uzależnieniem)
Wychowawca:
- nagradza pochwałą uczniów o bardzo dobrej frekwencji na forum klasy i na zebraniu z rodzicami,
- składa wniosek do dyrektora szkoły o udzielenie pochwały lub przyznanie nagrody rzeczowej, dyplomu lub listu pochwalnego,
- wychowawca jasno określa konsekwencje uchylania się od obowiązku szkolnego,
- informacje przekazuje rodzicom na piśmie do podpisu, jeśli ucznia często nie ma w szkole, wzywa rodziców pismem urzędowym i w obecności dyrektora i pedagoga podpisuje pismo w którym zawarte są jasno konsekwencje jakich nie uniknie zarówno rodzic jak i uczeń w przypadku uchylania się od obowiązku szkolnego
Zadania nauczycieli:
- współdziałają i komunikują się ze sobą oraz z pedagogiem we wszystkich sprawach dotyczących uczniów,
- prowadzą zajęcia w sposób atrakcyjny z użyciem różnorodnych metod aktywizujących ucznia,
- nauczyciele doskonalą swoje umiejętności postępowania z dziećmi trudnymi, wymagającymi szczególnego podejścia.
- przeprowadzają prace klasowe i sprawdziany zgodnie z przepisami zawartymi w WSO.
Zadania rodziców:
- współpracują ze szkołą,
- informują o nieobecności dziecka wychowawcę w ciągu pierwszych dwóch dniach nieobecności w razie choroby
- informują na bieżąco wychowawcę o przyczynach nieobecności dziecka w szkole współtworzą spójny plan oddziaływań wychowawczych,
- Rada Rodziców finansuje nagrody książkowe dla uczniów ze stuprocentową frekwencją.
- ZASADY USPRAWIEDLIWIANIA – rodzic – opiekun prawny dziecka pisze usprawiedliwienie według obowiązującego w szkole wzoru usprawiedliwień (zał. Nr 1)
- ZASADY ZWALNIANIA UCZNIA Z POJEDYNCZYCH ZAJĘĆ W SZKOLE - rodzic – opiekun prawny dziecka pisze usprawiedliwienie według
obowiązującego w szkole wzoru (zał. Nr 2)
- uczeń przedstawia zwolnienie wychowawcy lub nauczycielowi, który zwalnia go z zajęć. Nauczyciel zapoznaje się z prośbą o zwolnienie, podpisuje je.
Prośbę podpisaną przez wychowawcę lub nauczyciela uczeń przedstawia pracownikowi szkoły dyżurującemu przy wejściu do budynku. Podpisane zwolnienie jest podstawą do opuszczenia szkoły.
Zadania ucznia:
- usprawiedliwia nieobecność na zajęciach lekcyjnych zgodnie z przepisami zawartymi w Statucie Szkoły.
Zadania dyrektora:
- wspomaga oddziaływania wychowawców i pedagoga,
- na wniosek wychowawcy udziela pochwały lub przyznaje nagrody uczniom wyróżniającym się najwyższą frekwencją,
- współpracuje z Radą Rodziców w sprawie finansowania nagród dla uczniów ze stuprocentową frekwencją.
5. Etapy wdrażania programu na rok szkolny 2010/2011/2012
l.p.
Etap
Termin
Odpowiedzialni
1.
Podtrzymanie założeń programu naprawczego frekwencji uczniów z roku poprzedniego
wrzesień
Rada Pedagogiczna
2.
Przedstawienie i przypomnienie rodzicom o zasadach usprawiedliwiania nieobecności dziecka, konsekwencjach nieobecności uczniów i fragmentach WSO dotyczących wagarowania oraz podkreślenie ścisłej zależności między frekwencją a wynikami w nauce.
Zebranie z rodz.
wrzesień
Wychowawcy,
3.
Analiza frekwencji poszczególnych uczniów.
Raz w miesiącu
Wychowawca
4.
Wprowadzenie monitorowania frekwencji poszczególnych klas- przedstawienie wyników w formie graficznej i eksponowanie na tablicy informacyjnej.
Raz na 2 miesiące
Wychowawca, pedagog
W klasach IV-VI p. Stachera
5.
Opracowanie systemu nagród za najlepszą frekwencję, przedstawienie wyników badań formie graficznej i eksponowanie jej na tablicy.
podsumowanie
Rada Rodziców i Samorząd Uczniowski
6.
Systematyczne sprawdzanie nieobecności przez wszystkich nauczycieli
Cały rok
Rada pedagogiczna
7.
Indywidualne rozmowy z uczniami na temat przyczyn ich nieobecności na zajęciach. Pomoc w rozwiązywaniu problemów, organizowanie pomocy koleżeńskiej w nauce.
Cały rok
Wychowawca, pedagog
8.
Przeprowadzenie lekcji wychowawczych na temat odpowiedzialności za własne czyny i decyzje, ze szczególnym uwzględnieniem konsekwencji wynikających z opuszczania zajęć bez usprawiedliwienia.
wrzesień
Wychowawca
9.
Dokształcanie nauczycieli w celu nabycia umiejętności postępowania z uczniami trudnymi,
Cały rok
Dyrektor,
10.
Systematyczne podliczanie godzin nieobecnych w dzienniku i liczenie frekwencji miesięcznych,
Cały rok szkolny
Wychowawca
11.
Uświadamianie uczniom korzyści wynikających z nauki poprzez wskazywanie pozytywnych przykładów, telefoniczne informacje rodziców ucznia, który ma nieusprawiedliwione nieobecności
Prace ciągłe
Wychowawca, nauczyciele uczący, pedagog.
12.
Ewaluacja funkcjonowania programu
Analiza wyników frekwencji na podstawie raportów złożonych przez wychowawców klas. Porównanie wyników na koniec drugiego semestru. Opracowanie wyników.
czerwiec
Pedagog, wicedyrektor.
6. Przewidywane rezultaty działań:
- Zwiększenie frekwencji,
- Podniesienie wyników nauczania,
- Uczniowie mają wysoki poziom motywacji,
- Uczniowie są świadomi konsekwencji swego zachowania zarówno pozytywnego jak i negatywnego a nauczyciele stosują pozytywne i bardziej efektywne sposoby kontroli,
- Rodzice zwiększają zainteresowanie frekwencją swego dziecka na zajęciach i współpracują ze szkołą.
7.Celom ewaluacji służą:
- obliczanie wskaźników frekwencji miesięcznych, semestralnych i na zakończenie roku szkolnego,
- Analiza wyników frekwencji w połączeniu z analizą wyników nauczania (koniec 1 semestru i koniec roku szkolnego)
Wzór usprawiedliwień (zał. Nr 1)
………………………..
Imię i nazwisko rodzica
USPRAWIEDLIWIENIE NIEOBECNOŚCI UCZNIA W SZKOLE
Proszę o usprawiedliwienie nieobecności w szkole
...............................................................
ucznia klasy …….. .
w dniu/dniach …………………………….
z powodu ……………………..………………… …
....................................
podpis rodzica/opiekuna
Godziny pracy pedagoga szkolnego
Godziny pracy pedagoga szkolnego
w roku szk.2010/2011
poniedziałek 8.30 - 12.30
wtorek 8.45 – 12.45
środa 8.00 – 14.00 (w tym z art. 42KN)
czwartek 8.45 - 12.45
piątek 8.00 – 12.00
ZAKRES CZYNNOŚCI, OBOWIĄZKÓW I UPRAWNIEŃ
PEDAGOGA SZKOLNEGO
I. Zadania - obowiązki.
A. Sprawy ogólno wychowawcze.
- Dokonywanie rzetelnej oceny sytuacji wychowawczej w szkole.
- Dbanie o realizację obowiązku szkolnego przez uczniów.
- Kontakt z rodzicami i pomoc metodyczna w rozwiązywaniu trudności wychowawczych.
B. Profilaktyka wychowawcza.
- Poznanie warunków życia i nauki uczniów sprawiających trudności w realizacji obowiązków szkolnych a zwłaszcza trudności wychowawcze.
- Rozeznanie grup nieformalnych, stosowanie metod i środków zaradczych zapobiegających niedostosowaniu społecznemu wśród uczniów.
C. Praca korekcyjno - wychowawcza.
- Organizowanie pomocy w wyrównywaniu braków w wiadomościach szkolnych wśród uczniów napotykających na szczególne trudności w nauce. Pomoc nauczycielom w organizowaniu i prowadzeniu zespołów wyrównawczych.
- Organizowanie nauczania indywidualnego dla uczniów upośledzonych w stopniu lekkim i umiarkowanym.
D. Indywidualna opieka psychologiczno - pedagogiczna.
- Udzielanie uczniom porad i pomocy w rozwiązywaniu trudności powstających na tle konfliktów rodzinnych i rówieśniczych.
- Przeciwdziałanie skrajnym formom niedostosowania społecznego wśród uczniów.
- Rozeznanie indywidualnych potrzeb uczniów oraz analizowanie przyczyn niepowodzeń szkolnych.
- Udzielanie pomocy uczniom wybitnie uzdolnionym.
- .
E. Pomoc materialna uczniom.
- Organizowanie pomocy materialnej oraz opieki nad uczniami znajdującymi się w trudnych warunkach materialnych, a zwłaszcza z rodzin niepełnych i rodziców samotnie wychowujących dzieci, a także z rodzin o dużym stopniu zagrożenia niedostosowaniem społecznym.
- Współdziałanie z poradnią psychologiczno - pedagogiczną, sądem rodzinnym, prokuraturą, policją, urzędem pracy, placówkami służby zdrowia, kuratorami sądowymi w sprawach zapewnienia właściwych warunków socjalno - bytowych i opieki nad dziećmi i młodzieżą.
Uprawnienia.
Podczas realizacji ww. obowiązków pracownik ma prawo:
- Żądać od wychowawców, nauczycieli, pracowników obsługi, rodziców i uczniów niezbędnych informacji i pomocy w celu zapewnienia właściwej realizacji ustalonych potrzeb dydaktycznych, wychowawczych i materialnych uczniów.
- Wzywać rodziców do stawienia się w szkole w sprawach dotyczących wychowania i nauki ich dzieci.
- Wzywać uczniów na rozmowy indywidualne i prowadzeni niezbędnych badań pedagogicznych wynikających z zadań i kompetencji pedagoga szkolnego.
- Wnioskować do dyrekcji szkoły w sprawach planowania i organizacji pracy dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkoły.
- Udzielać wskazówek metodycznych rodzicom i nauczycielom w sprawach rozwiązywania problemów dydaktycznych wychowawczych i opiekuńczych.
- Wnioskować o skierowanie uczniów na badania do poradni psychologiczno - pedagogicznej i innych placówek uprawnionych do takich badań i współpracujących ze szkołą, a także o umieszczenie uczniów w placówkach wychowania kształcenia i opieki pozaszkolnej.
- Wystawiać na żądanie uprawnionych organów opinie o uczniach w sprawach merytorycznie podległych pedagogowi szkolnemu. Opinia taka musi być każdorazowo podpisana przez dyrektora szkoły.
- W sprawach nieuregulowanych niniejszym zakresem czynności obowiązuje droga służbowa w celu podjęcia stosownych decyzji i czynności na szczeblu dyrekcji szkoły.
- W trudnych sytuacjach wychowawczych przeprowadzać rozmowy z uczniami z udziałem pedagoga z prewencji.
Uwaga, dopalacze!Okres dorastania przynosi zwykle trudne problemy dla samych nastolatków, ich rodziców, jak i całego otoczenia. Rola rodziców w tym okresie jest szczególnie trudna, dlatego warto jak najwcześniej budować dobre relacje z dziećmi, bo to jedno z ważniejszych narzędzi w wychowaniu dzieci. Działania zaradcze rodziców w przypadku zagrożenia używaniem przez dziecko „dopalaczy” są takie same, jak przy innych zagrożeniach – na przykład piciu alkoholu czy używaniu narkotyków.
Kontakt młodzieży z narkotykami w Polsce – trendy i tendencje w ciągu ostatnich 15 lat
Wyniki ogólnopolskich badań ankietowych prowadzonych w szkołach (ESPAD) wskazują, że generalnie od 2003 roku liczba młodzieży mającej kontakt z narkotykami nie wzrasta, a nawet obserwujemy lekką tendencję spadkową. Zmniejszyła się liczba uczniów potwierdzających eksperymentowanie ze środkami psychoaktywnymi lub deklarujących zainteresowanie spróbowaniem narkotyku. Spada dostępność substancji psychoaktywnych, w tym na terenie szkoły. Zmniejsza się również liczba propozycji spróbowania narkotyku otrzymywanych przez uczniów. Ta tendencja jednak może się szybko odwrócić.
W opinii uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych rodzice słabo orientują się w tym, co robią i czego doświadczają ich dzieci. Większość uczniów twierdzi, iż rodzice nie mają wiedzy na temat używania alkoholu i narkotyków przez ich dzieci (Badania Ursynowskie, Warszawa, 2009).
Dlaczego pojawiły się dopalacze?
Przemysł narkotykowy przynosi krociowe zyski. Rozwój tego przemysłu jest jednak hamowany przez działania ważnych instytucji międzynarodowych i krajową politykę antynarkotykową. Stałe aktualizowanie przepisów
prawa, coraz bardziej skuteczna kontrola granic, ściganie producentów i dilerów, monitoring wizyjny i dyżury nauczycieli w szkole, a także działania profilaktyczne prowadzone wobec dzieci i młodzieży przynoszą efekty.
Spadek dostępności narkotyków i obawa młodzieży przed wejściem w konflikt z prawem powodują, że liczba użytkowników narkotyków, zwłaszcza w Polsce, jak już wspomniano, nie wzrasta. Powoduje to zmniejszenie zysków producentów i handlarzy. Przemysł narkotykowy wprowadza więc na rynek nowe środki, które nie figurują na liście substancji zabronionych. Taką próbą ominięcia przepisów prawa są właśnie „dopalacze”.
Ich promocja, jako środków użytecznych i bezpiecznych, prowadzona jest na licznych, specjalnie utworzonych stronach internetowych adresowanych do młodych odbiorców. Wzrasta liczba sklepów internetowych oraz stacjonarnych punktów sprzedaży nieprzypadkowo lokowanych w pobliżu szkół.
Co to są „dopalacze”?
Nazwa nie posiada charakteru naukowego; jest to raczej termin używany potocznie dla określenia grupy różnych substancji lub ich mieszanek o rzekomym bądź faktycznym działaniu psychoaktywnym. Reklamowane są m.in. jako „smart drugs” („sprytne substancje, zwiększające spryt i inteligencję”) – usprawniające pamięć, koncentrację uwagi. W zależności od typu produktu, imitują swoje nielegalne odpowiedniki: środki stymulujące (podobnie jak amfetamina), euforyzujące (jak tabletki ekstazy), relaksujące (jak konopie indyjskie), a nawet psychodeliczne i halucynogenne (jak LSD). Są wśród nich substancje pochodzenia zarówno syntetycznego, jak i naturalnego (roślinnego). Wiele z nich ma atrakcyjne, zachęcające nazwy, jak: „Szałwia wieszcza”, „Zioła marzeń”, „Ogon lwa (Lion’s Tail)”, itp.
Strony internetowe poświęcone „dopalaczom” są przeważnie prowadzone przez użytkowników narkotyków albo producentów i służą promocji tych środków. Prezentowane informacje nie są więc wiarygodne. Rzetelne informacje można znaleźć na stronie internetowej Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii przygotowanej przez specjalistów.
http://www.kbpn.gov.pl/portal?id=885171
Udowodniono, że największą moc chroniącą ma:
- Okazywanie miłości i zainteresowania życiem dziecka
(mów dziecku, że jest dla ciebie najważniejszą
osobą, że zależy ci, by było zdrowe i szczęśliwe, poznaj
jego przyjaciół, zainteresowania i sposoby spędzania
czasu wolnego);
- Dobre porozumiewanie się z dzieckiem
(rozmawiaj z dzieckiem często, pytaj o jego zdanie,
uważnie słuchaj, rozmawiaj także na trudne
tematy – o narkotykach, alkoholu, dojrzewaniu);
- Zdrowa dyscyplina (postaw jasne granice – wyraź
zdecydowany sprzeciw wobec używania narkotyków
i innych środków psychoaktywnych, podaj oczekiwania
dotyczące godzin powrotu do domu, kontaktów z kolegami,
sprawdzaj na co wydawane jest kieszonkowe, itp.);
- Wspieranie dziecka (doceniaj wysiłki w osiąganiu
celów, chwal dziecko za sukcesy i odpowiedzialność
– podnosisz tym jego poczucie własnej wartości.
Zapewniaj, że zawsze może liczyć na twoją pomoc
w trudnych sytuacjach);
Aby rozmawiać z dzieckiem na trudne tematy nie trzeba być ekspertem,
ale warto jednak dowiedzieć się więcej korzystając z wiarygodnych materiałów.
Opracowano na podstawie materiałów zamieszczonych na stronie
Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii
Roczny plan rozwoju PSP nr 12 w WałbrzychuRoczny plan rozwoju
Publicznej Szkoły Podstawowej nr 12
im. Wł. Puchalskiego w Wałbrzychu
DYDAKTYKA
CEL STRATEGICZNY:
Organizacja procesu kształcenia w szkole zapewnia każdemu uczniowi szansę rozwoju.
CELE OPERACYJNE:
- Podniesienie efektów kształcenia
- Stwarzanie odpowiednich warunków uczenia się dzieciom o specjalnych potrzebach edukacyjnych
- umożliwianie rozwoju osobowości, talentów i indywidualnych zainteresowań.
WYCHOWANIE I OPIEKA
CEL STRATEGICZNY
Szkoła tworzy optymalne warunki do wychowania dziecka które umie realizować swoje cele życiowe z poszanowaniem prawa i potrzeb innych.
CELE OPERACYJNE
- Realizacja programu wychowawczego szkoły
- Realizacja programu profilaktycznego szkoły
- Realizacja programu ,,Bezpieczna Szkoła"
- Stwarzanie warunków akcentujących podmiotowość ucznia i rozwijających jego odpowiedzialność za podejmowane działania
- Stwarzanie warunków do pełnej integracji dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.
PROGRAM WYCHOWAWCZYZAŁOŻENIA OGÓLNE
Program wychowawczy PSP 12 w Wałbrzychu jest dokumentem pozwalającym scalić oddziaływania wychowawcze szkoły i środowiska, w którym wychowuje się dziecko. Stanowi ukierunkowanie do pracy wychowawczej skierowanej do wszystkich pracowników szkoły, instytucji wspierających pracę szkoły, przy współudziale rodziców i z uwzględnieniem ich oczekiwań dydaktyczno - wychowawczych.
CELE GŁÓWNE
1. Wspieranie wszechstronnego rozwoju ucznia.
2. Wartościowanie postaw i zjawisk związanych z życiem w społeczeństwie.
3. Przygotownie do życia w warunkach współczesnego świata.
4. Najważniejsze wartości stosowane w wychowaniu to kreowanie postaw patriotycznych, tolerancji, szczerości, szacunku dla wiedzy i pracy każdego człowieka.
ZADANIA SZKOŁY JAKO ŚRODOWISKA WYCHOWAWCZEGO
- Korelacja oddziaływań wychowawczych domu, środowiska rówieśniczego i szkoły.
- Przygotowanie do samodzielnego życia.
- Opieka nad psychofizycznym rozwojem dziecka.
- Organizacja procesu rozwoju ucznia ukierunkowana na jego sukces.
- Atmosfera sprzyjająca efektywnej pracy.
ABSOLWENT NASZEJ SZKOŁY
- Dba o zdrowie psychiczne oraz sprawność fizyczną.
- Rozwija się intelektualnie.
- Sprawnie się komunikuje.
- Umie się uczyć, zdobywać informacje.
- Zna swoje mocna i słabe strony, potrafi nad nimi pracować.
- Troszczy się o środowisko naturalne.
- Przestrzega prawa i obowiązków wobec siebie i innych oraz otoczenia w kategoriach moralnych, etycznych i społecznych.
- Korzysta z dóbr kultury.
- Tworzy i uczestniczy w kultywowaniu tradycji szkoły, miasta, rgionu.
- Zna podstawowe zasady BHP. Posiada kartę rowerową.
- Umie zachować się w sytuacjach trudnych.
- Potrafi planować i przewidzieć efekty swojego postępowania.
- Reprezentuje wysoką kulturę osobistą.
Warto przeczytać
Dylematy wychowania, czyli to co każdy wiedzieć powinien
Dorosłych niepokoi, gdy dziecko zaczyna przywłaszczać sobie cudzą własność. Zdarza się, że zachowanie takie powtarza się nie tylko w domu, ale i w szkole. Wyjaśniając takie sytuacje, warto zadać sobie pytanie, dlaczego to robi.
psycholog Aleksandra Godlewska, Życie Szkoły 8/2010
Mój syn kradnie - skarżyła się mama ucznia z zerówki, która przyszła do mojego gabinetu. To podkradnie trwa już od dłuższego czasu. Zaczęło się od drobnych pieniędzy , które wrzucam do koszyka na półce. Kiedyś Jaś odkrył go w czasie zabawy. Na początku myślałam, że to ja nie pamiętam , ile tam wrzucam, bo rzeczywiście nigdy dokładnie nie liczyłam. Ale raz i drugi policzyłam. Było mniej. Mój mąż bagatelizuje problem i uważa, że syn z tego wyrośnie. Ja się niepokoję.
W jednej z drugich klas w naszej szkole zaczęły ginąć dzieciom rozmaite rzeczy. Gdy ,,znikanie” cudzej własności nagminnie się powtarzało, przeprowadziłyśmy z wychowawczynią indywidualne rozmowy z każdym dzieckiem, potem z całą klasą .Nikt się nie przyznał, ale ,,znikanie” się nie powtórzyło. Któregoś razu Ania wyciągała zeszyt z plecaka. Ze środka wypadła linijka Jagody.
- Złodziejka - krzyczały dzieci. Nieśmiała i małomówna Ania, której nikt nie podejrzewał, zaczęła płakać. Rozmawiałam z Anią długo na temat tego, co się stało. Dziewczynka oddała cudzą własność, przeprosiła, ale koleżankom trudno było o tym zapomnieć. Ania nie zazdrościła dziewczynkom tych przedmiotów, ale tego, że często się śmieją, dużo rozmawiają i umieją wspaniale się ze sobą bawić. Ona chciała być taka sama, a posiadanie rzeczy koleżanek w sposób magiczny miało ją do tego przybliżyć. Nie wiedziała, jak inaczej nawiązać kontakt z rówieśnikami. Ania miała problemy w domu, czuła się gorsza, nielubiana przez klasę.
Biorę, co chcę
Trzy-, czterolatek może nie odróżniać jeszcze tego, co moje, twoje czy nasze. Uważa, że wszystko można wziąć. Gdy coś mu się spodoba, ogląda to, bawi się i ... po prostu wkłada do kieszeni. W sklepie, gdy widzi coś ciekawego albo smacznego, sięga po to rączką. Robi to na oczach wszystkich. Płacze, gdy rodzice nie pozwalają mu czegoś wziąć. Krzyczy, gdy zabraniają zabrać mu z piaskownicy kolorową furgonetkę kolegi. Awanturuje się gdy w czasie wizyty u Zuzi musi oddać misia, który smacznie śpi w jego czapce i ,,chce razem z nim pójść do domu”. Pomimo, że mama czy tata nie pozwalają na to, czasem okazuje się jednak, że miś w jakiś niezwykle ,,tajemniczy” sposób ,,zawitał” w jego domu.
Bardzo często pragnienie wyniesienia czegoś z miejsca, które dziecku się podoba, w którym miło, ciekawie spędziło czas, gdzie czuło się dobrze, bezpiecznie, oznacza tylko to, że chce ,,kawałek” tego miejsca zabrać ze sobą. Trzymając ten przedmiot w garści, patrząc na niego, przytulając się do misia Zuzi, odświeża wspomnienie tego miejsca, przywołuje jego atmosferę i dobre wspomnienia. W tym wieku dziecko nie zna jeszcze kodeksu moralnego, który wkrótce będzie je obowiązywał. Dlatego „złymi skłonnościami” nie ma co się niepokoić. Nie ma po co krzyczeć. To nie jest kradzież. Należy rozmawiać z dzieckiem o przykrości, jaką można zrobić innemu, zabierając coś, co do niego należy.
Nie należy bagatelizować kradzieży, nawet najdrobniejszej.
Należy o tym rozmawiać z dziećmi w klasie, ale nie nagłaśniać od razu problemu i nie zawstydzać winowajcy publicznie, mając nadzieję, że już nigdy niczego nie weźmie, bo będzie się wstydził. Wstyd nie będzie dla niego przeszkodą. Co najwyżej nauczy się, jak skuteczniej ukrywać kradzież.
Biorę żeby mnie zauważyli
Piecio-, sześciolatek już wie, co jest jego, a co cudze własnością. Wie również, że zabawki, którymi zajmuje się w przedszkolu czy w szkole należą do przedszkola lub szkoły, a zabawki, które pokazuje mu Krzyś w swoim domu należą do Krzysia. Gdy zabiera stamtąd jakiś przedmiot, doskonale zdaje sobie sprawę, że tego nie wolno. Najczęściej czyni to więc ukryciu, tak, by nikt nie zauważył. Dopiero w domu wszystko się wydaje, gdy rodzice odkrywają przedmioty, które „nie wiadomo skąd się wzięły”. Dziecko, dorastając, coraz lepiej orientuje się w tym, co jest dobre a co złe. Pod koniec wieku przedszkolnego kształtuje się dziecięce sumienie, które zaczyna pełnić rolę wewnętrznego kontrolera. Zabierając coś komuś, maluch będzie sie wstydzić, a im starszy, tym częściej będzie miał poczucie winy. Dorośli nic nie wskórają, reagując krzykiem, groźbmi i karami. Postępując w ten sposób, powodują tylko to,że dziecko może stawać się coraz sprytniejsze w ukrywaniu swoich kradzieży.
Należy zastanowić się, dlaczego ono tak postępuje?
Takie zachowanie to sygnał, które są wysyłane mniej lub brdziej świadomie w kierunku mamy, taty, pani w szkole: Zobacz mnie, zwróć na mnie uwagę, zauważ, co robię, poświęć mi więcej czasu. Podkradanie, które się powtarza, może być sposobem na ukaranie dorosłych za to, że nie odczytują tych sygnałów, nie zmieniają swojego stosunku do dziecka. Może być nawet desperackim sposobem nawiązania kontaktu.
Trzeba spokojnie rozmawiać o tym wydarzeniu. Poępić kradzież, nie krytukując dziecka, nie nazywając go złodziejem. Trzeba ustalić, że następnego dnia odda własność właścicielowi i przeprosi za to, że zabrał. Warto być konsekwentnym, a w razie potrzeby wesprzec dzieckoswoją obecnością i np. trzymać za rękę.
Biorę, bo chcę, by mnie lubili
Dla siedmiolatka i starszego dziecka coraz ważniejsi stają się rówieśnicy. Pragnie miec wielu kolegów. Ale zdarza się, że kolegów jest owszem wielu, ale z żadnym nie można się tak naprawdę zaprzyjaźnić. Dziecko wpada więc na pomysł "wkupienia się" w łaski rówieśników.
Robiąc kolegom prezenty zaskarbia się ich przychylność, zgodę na współudział we wspólnych zabawach i przedsięwzięciach. Niestety, tak zdobyta sympatia rówieśników często jest krótkotrwała,dlatego dziecko musi powtarzać podkradanie.
W takim przypadku nleży również powstrzymywać się od krzyku i wyrażania negatywnych emocji. Trzeba tłumaczyć, że sympatii i przyjaźni nie można kupić. Uczeń musi wiedzieć, jakie są zasady uczciwości, co dorośli uznają za kradzież i czego absolutnie nie tolerują. Należy otwarcie mówić o konsekwencjach kradzieży, tych małych, w których traci się zaufanie i przyjaźń, oraz tych wielkich, za które można pójść do więzienia.
Cała Polska czyta dzieciomList fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom" do rodziców
Drodzy Rodzice!
Każdy z nas pragnie dla swego dziecka dobrego dzieciństwa i szczęśliwej przyszłości. Ale czy wiemy, jak to osiągnąć? Jak sprawić, by dziecko wyrosło na człowieka zdrowego emocjonalnie, samodzielnego i mądrego, otwartego na ludzi, dobrze radzącego sobie we współczesnym świecie, umiejącego wykorzystywać swoje predyspozycje i uzdolnienia? Wiele zależy od nas, rodziców
Dzieciom przede wszystkim potrzebna jest nasza ciepła, cierpliwa obecnośc i przewodnictwo - rozmowy, współczucie i wsparcie, kształtowaniedobrych nawyków, ostrzeżenia,ćwiczenia w mówieniu i myśleniu, a także nasz własny przykład. To daje im wiarę w swoje siły, a także poczucie oparcia w rodzinie.
Rodzice, którym zależy na dobrym wychowaniu dziecka, wiedzą, że nie da się tego zrobić, nie poświęcając mu osobiście czasu, nie tłumacząć, nie czytając. Dziecko bowiem uczy się życia, obserwując swych najbliższych w milionach codziennych sytuacji i wspólnych zjęć. To ich styl życia, ich język i wartości przejmuje.
Wychowanie nie może polegać jedynie na reagowaniu na dziecięce błędy i karach za złe zachowanie. Przecież dziecko samo z siebie zwykle nie wie -bo i skąd miałoby wiedzieć?- co jest dobre, a co jest złe, dopóki mu tego spokojnie i wielokrotnie nie wytłumaczymy.
Dlatego starajmy się spędzać z dzieckiem jak najwięcej czasu. Im więcej go dla dziecka wygospodarujemy, tym lepiej. Będzie mu łatwiej odnaleźć się i mdrze poruszać we współczesnym świecie pełnym hałaśliwych atrakcji, fałszywych wartości i prawdziwych zagrożeń: od palenia papierosów i picia alkoholu, po wczesny seks, narkotyki i działania aspołeczne.
Dzieciństwo nie polega na kolekcjonowaniu gadżetów, lecz dobrych chwil z rodziną, dobrych wzorców i wartości, takich jak miłość, szacunek, poczucie bezpieczeństwa, radość.
Można wiele zrobić, codziennie czytając dziecku. Od urodzenia, gdyż zanim zacznie ono mówić i czytać, powinno się dobrze osłuchać z językiem i zbudować jak największy zasób słów, które rozumie. Ważne jest czytanie chłopcom, gdyż ich umiejetności językowe rozwijaja sie wolniej.Czytanie dziecku rozbudza jego wyobraźnię, dostarcza mu emocji i radości, poszerza wiedzę o świcie, przynosi dobre wzorce zachowań. Dzięki głośnemu czytaniu nauka w szkole bedzie dla niego łatwiejsza i przyjemniejsza. Nie porzucajmy czytania, gdy dziecko potrafi już czytać samo.Rytuał głośnego czytania może trwać nawet wtedy, gdy jest ono w gimnazjum. Codzienne czytanie to wspolnie spędzony czas, stałe wzmacnianie więzi i wzajemnego zaufania, a także doskonalenie najważniejszej społecznej kompetencji - sprawnego posługiwania się językiem. Język to klucz do dobrej komunikacji z ludźmi i do samodzielnego zdobywania wiedzy. Czytanie to jak witamina i szczepionka. Dzieci, którym czytamy, są mądrzejsze, znacznie bardziej odporne na toksyny współczesnej kultury i znacznie lepiej poradzą sobie w życiu.
Dlatego czytajmy dzieciom 20 minut dziennie. Codziennie!
Irena Koźmińska
Prezes Fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom"
www.cpcd.pl
Terminy wystawiania prognozowanych
ocen końcowosemestralnych i końcoworocznych
i powiadamiania rodziców:
miesiąc przed radą klasyfikacyjną
Rada pedagogiczna klasyfikacyjna za I semestr - 12.01.2012
Rada pedagogiczna klasyfikacyjna końcoworoczna - 22.06.2012
rok szkolny 2011/2012
K L A S A I
Wydawnictwo „Juka”
Autorki : Barbara Mazur, Katarzyna Zagórska, Małgorzata Wiązowska.
NUMER DOPUSZCZENIA PAKIETU
„GRA W KOLORY” do klasy I – 87/1/2009
1. Podręcznik „Gra w kolory” – część 1 i 2.
2. Ćwiczenia „Gra w kolory” – część 1,2,3 i 4.
3. Matematyka „Gra w kolory” - część 1 i 2.
4. Wyprawka dla ucznia
5. Śpiewnik.
6. Zeszyt do kaligrafii
7. Płyta do zajęć komputerowych
8. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints 1”
Książka ucznia z płytą CD-ROM
9. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints”. Zeszyt ćwiczeń 1
10. Zespół pod redakcją ks. W. Kubika –
„W domu i rodzinie Jezusa”.
Katechizm kl. 1.
11. Zespół pod redakcją ks. W. Kubika – „W domu i rodzinie Jezusa”.
Zeszyt ćwiczeń.
K L A S A II
Wydawnictwo „Juka”.
Autorki : Katarzyna Grodzka, Beata Sokołowska.
NUMER DOPUSZCZENIA PAKIETU
„GRA W KOLORY” do klasy II – 87/2/2010.
1. Podręcznik „Gra w kolory” – część 1 i 2.
2. Ćwiczenia „Gra w kolory” – część 1,2,3 i 4.
3. Matematyka „Gra w kolory” - część 1,2,3 i 4.
4. Zeszyt lektur „Gra w kolory”.
5. Ćwiczenia usprawniające czytanie i pisanie.
6. Wyprawka dla ucznia.
7. Śpiewnik.
8. Płyta do zajęć komputerowych.
9. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints 2”.
Książka ucznia z płytą CD-ROM.
10. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints”. Zeszyt ćwiczeń 2.
11. Zespół pod redakcją ks. W. Kubika – „W domu i rodzinie Jezusa”.
Katechizm kl. 2.
12. Zespół pod redakcją ks. W. Kubika – „W domu i rodzinie Jezusa”.
Zeszyt ćwiczeń.
K L A S A III
1.Dobrowolska H., Konieczna A., Dziabaszewski W.
- „Wesoła szkoła i przyjaciele”. Kształcenie zintegrowane.
Podręcznik kl.3 - część 1,2,3,4 i 5.
2. Dobrowolska H. ,Konieczna A. , Dziabaszewski W. ,Wasilewska K.
Wesoła szkoła i przyjaciele. Kształcenie zintegrowane.
Karty pracy ucznia kl.3 – część 1,2,3,4 i 5.
3. Hanisz J. - Wesoła szkoła i przyjaciele. Kształcenie zintegrowane.
Matematyczne karty pracy kl.3- część 1,2,3,4 i 5.
4. Wyprawka, część 1 – 2.
5. Czytam ze zrozumieniem. Karty pracy, klasa 3.
6. „Wesoła szkoła i przyjaciele”. Zajęcia komputerowe.
Podręcznik klasa 3 z płytą CD-ROM.
7. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints 3”.
Książka ucznia z płytą CD-ROM.
8. Marsland S. , Lazzeri G. – „Footprints”. Zeszyt ćwiczeń 3
z płytą CD ROM.
9. Religia - Katechizm kl.3. „Jezusowa wspólnota serc”
ks. Wł.Kubik, SJ Teresa Czarnecka
10. Religia - Zeszyt ucznia „Jezusowa wspólnota serc”.
PODRĘCZNIKI 4 - 6
WYKAZ PODRĘCZNIKÓW I ĆWICZEŃ NA
ROK SZKOLNY 2011/2012
K L A S A IV
1. Łuczak A., Murdzek A. - Język polski 4.Między nami. Podręcznik.
2. Łuczak A., Murdzek A. – Język polski 4. Między nami.
Zeszyt ćwiczeń.
3. Małkowski T. - Historia i społeczeństwo.
Podręcznik dla kl. IV szkoły podstawowej.
4. Małkowski T. - Historia i społeczeństwo.
Zeszyt ćwiczeń dla kl.IV
szkoły podstawowej.
5. Dudek E., Szedzianis E., Tryl K. - Przyroda 4. Podręcznik dla kl.4.
6. Dudek E., Szedzianis E., Tryl K. - Przyroda 4. Zeszyt ćwiczeń kl.4.
7. Dobrowolska M., Zarzycki P.- Matematyka 4.Matematyka z plusem.
Podręcznik. Nowa wersja z roku 2008.
8.Wojtan S., Zarzycki P.-Matematyka 4 ,,Liczby naturalne ’’zeszyt ćwiczeń,
Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
9.Zarzycki P. ,- Matematyka 4 ,, Figury geometryczne” zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
10.Wojtan S.,Zarzycki P.-Matematyka 4 ,,Ułamki ’’,
Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
11. Rob Nolasco - „New English Zone 1”.
Podręcznik do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
12. Rob Nolasco - „New English Zone 1”.
Zeszyt ćwiczeń do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
13. Gurbiel E., Hardt-Olejniczak G., Kołczyk E., Krupicka H., Sysło M.-
Informatyka. Podręcznik dla ucznia szkoły
podstawowej kl. 4-6 z płytą CD-
ROM.
14. Kreiner-Bogdańska A.-21 spotkań z muzyką.Podręcznik do kl.4-6.
15. Łabecki L. - Technika Zeszyt ćwiczeń kl. IV-VI .
16. Stopczyk K. – Plastyka. Podręcznik dla klas IV – VI szkoły podstawowej.
17. Religia - Katechizm kl. 4. „Zaproszeni przez Boga”.
K L A S A V
1. Łuczak A.,Murdzek A. - Język polski 5. Między nami. Podręcznik.
2. Łuczak A.,Murdzek A.- Język polski 5.Między nami.Zeszyt ćwicz.
3. Małkowski T., Rześniowiecki J. Historia i społeczeństwo.
Podręcznik dla klasy piątej szkoły podstawowej.
4. Małkowski T., Historia i społeczeństwo. Zeszyt ćwiczeń dla klasy
piątej szkoły podstawowej. Nowa wersja.
5. Dudek E.,Szedzianis E.,Tryl K. -
Przyroda 5. Podręcznik dla kl.5.
6. Dudek E.,Szedzianis E.,Tryl K. -
Przyroda 5.Zeszyt ćwiczeń kl.5.
7. Dobrowolska M., Zarzycki P., KarpińskiM. -
Matematyka 5.
Matematyka z plusem. Podręcznik w nowej wersji z 2009 r.
8. Bolałek Z.,Dobrowolska M., Mysior A., Wojtan S.,
Matematyka 5,,Liczby całkowite i ułamki cz.1”
zeszyt ćwiczeń, Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
9.Dobrowolska M.,Mysior A., Zarzycki P.-
Matematyka 5 ,,Geometria ”zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie )
10. Bolałek Z.,Dobrowolska M., Mysior A., Wojtan S.,-
Matematyka 5,,Liczby całkowite i ułamki cz.2”
zeszyt ćwiczeń, Wydawnictwo GWO.( nowe wydanie)
11. Rob Nolasco - „New English Zone 2”.
Podręcznik do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
12. Rob Nolasco - „New English Zone 2”. Zeszyt ćwiczeń do
języka angielskiego dla szkoły podstawowej.
13. Religia - Katechizm kl.5. „Obdarowani przez Boga”.
K L A S A VI
1. Łuczak A., Murdzek A.- Język polski 6.
Między nami. Podręcznik.
2. Łuczak A.,Murdzek A.-Język polski 6.
Między nami. Zeszyt ćwicz.
3. Małkowski T., Rześniowiecki J.
Historia i społeczeństwo
Podręcznik kl.6.
4. Małkowski T., Historia i społeczeństwo.
Zeszyt ćwiczeń kl. 6
5. Dudek E.,Szedzianis E.,Tryl K. -
Przyroda 6.Podręcznik dla kl.6.
6. Dudek E., Szedzianis E., Tryl K. -
Przyroda 6.Zeszyt ćwiczeń kl.6.
7. Dobrowolska M., Jucewicz M., Karpiński M. -
Matematyka 6.
Matematyka z plusem. Podręcznik.
Nowe wydanie z 2010 r.
8. Bolałek Z., Demby A., Dobrowolska M.,Jucewicz M., Sokołowska A.,Zarzycki P.,-
Matematyka 6 ,,Liczby i wyrażenia algebraiczne cz.1”
-zeszyt ćwiczeń ,Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie)
9. Demby A., Dobrowolska M.,Jucewicz M., Sokołowska A.,Zarzycki P.,
-Matematyka 6 ,,Liczby i wyrażenia algebraiczne cz.2”-zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie )
10. Dobrowolska M., Jucewicz M., Zarzycki P.,
-Matematyka 6 ,,Geometria” -zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie)
11. Rob Nolasco - „New English Zone 3”.
Podręcznik do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
12. Rob Nolasco - „New English Zone 3”.
Zeszyt ćwiczeń do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
13. Religia - Katechizm kl. 6. „Obdarowani przez Boga”.
Uwaga, myj ręce!
Informacje dla osób podróżujących i przyjeżdżających z Niemiec
w związku z wystąpieniem na terenie Niemiec
ognisk zachorowań wywołanych E. coli O104 (STEC)
-
Od połowy maja 2011 r. w Niemczech notuje się wzrost zachorowań wywołanych werotoksycznym szczepem E. coli O104 (STEC). Zachorowanie objawia się biegunką, a w około ¼ przypadków u chorych dochodzi do rozwoju zespołu hemolityczno-mocznicowego, który w części przypadków może skutkować trwałymi uszkodzeniami funkcji nerek, a nawet zgonem.
-
Zachorowania występują przede wszystkim w północno-zachodnich landach Niemiec: Szlezwik-Holszyn, Hamburg, Dolna Saksonia i Nadrenia–Północna Westfalia. Przypadki w mniejszej liczbie występują na terenie całych Niemiec. Zanotowano również zachorowania u mieszkańców Szwecji, Danii, Wielkiej Brytanii, którzy w ostatnim czasie odwiedzili Niemcy. Jeden przypadek zanotowano również w Polsce u osoby, która na stałe zamieszkuje w Niemczech.
ZALECENIA
-
Osoby przyjeżdżające z Niemiec, u których w ciągu 10 dni od ostatniego dnia pobytu w Niemczech wystąpi biegunka, powinny niezwłocznie zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu lub na izbę przyjęć oddziału zakaźnego.
-
Niemieckie służby zdrowia publicznego na podstawie przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego podejrzewają, że źródłem zachorowań jest skażona żywność - najprawdopodobniej warzywa. W związku z powyższym do czasu wykrycia skażonego produktu i wycofania go z rynku, osobom wyjeżdżającym do Niemiec zaleca się nie spożywanie surowych warzyw zwłaszcza ogórków, pomidorów i sałaty. Biorąc pod uwagę, że typowym źródłem zakażeń spowodowanych E. coli mogą być produkty odzwierzęce należy również unikać spożywania surowego lub niedogotowanego mięsa wołowego oraz niepasteryzowanego mleka.
-
Równocześnie istotne jest również zachowanie podstawowych zasad higieny osobistej biorąc pod uwagę możliwość przeniesienia się zakażenia człowiek-człowiek drogą pokarmową, zwłaszcza między osobami mającymi ze sobą bliski kontakt. W czasie podróży, gdy nie ma możliwości umycia rąk mydłem pod bieżąca wodą, należy korzystać z nasączanych chusteczek lub żeli myjących na bazie alkoholu.
-
W Polsce nie stwierdzono zachorowań, które wskazywałyby, aby skażona żywność trafiła na polski rynek. Główny Inspektor Sanitarny przypomina jednak o konieczności zachowania zasad higieny podczas przygotowywania i spożywania żywności, w szczególności świeżych owoców i warzyw, które będą spożywane na surowo. Przed poddaniem ich myciu powinny być namoczone, a następnie każda ich część powinna być dokładnie i wielokrotnego umyta. Szczegółowe informacje dotyczące zasad postępowania z żywnością wskazuje wydana przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) ulotka informacyjna „Pięć kroków do bezpieczniejszej żywności” zamieszczona na stronie internetowej GIS (www.gis.gov.pl).
Jak być skutecznym rodzicem?
Na podstawie artkułu zamieszczonego w:
WSZYSTKO DLA SZKOŁY, MIESIECZNIK Z POKOJU NAUCZYCIELSKIEGO, 01/2011
Początek roku to okazja do postanowień - na przykład: Poświęcę więcej uwagi dziecku, będę lepszym rodzicem...
Oto kilka propozycji dla osób, które borykają się z nieokiełznaną naturą swych dzieci:
- Raczej ucz niż karz. Dzieci ( każdym wieku) robią głupie lub złe rzeczy przede wszystkim dlatego, że nie wiedzą lub nie umieją nic lepszego zrobić w danej sytuacji.
- Nie szczędź mu miłych słów. Słowa nie kosztują wiele, a są chlebem dla duszy. Choć rozrzutność jest równie szkodliwa jak skąpstwo, miłych słów lepiej nie oszczędzać. Mów dziecku, że je kochasz; mów mu, dlaczego je lubisz.
- Dialog – tak, monolog – nie. Jeśli prowadzisz monolog, oszczędzaj język. Inaczej dziecko zacznie udawać głuchego. Czasem wystarczą dwa zdania, by powiedzieć to, co najważniejsze.
- Nie psuj dziecka, dając mu wszystko, o co poprosi. Niektórymi prośbami wystawia cię jedynie na próbę.
- Odpowiadaj gdy syn lub córka stawia ci pytania. Jeśli nie będziesz ich słuchać, przestaną z Tobą rozmawiać.
- Gdy dziecko wykształca złe nawyki – ingeruj. Im wcześniej, tym lepiej. Jak twierdził Mały Książę: „ Baobaby najlepiej wyrywać, gdy są jeszcze małe”.
- Daj dziecku zauważyć, że masz swoje niedoskonałości i jesteś omylnym człowiekiem. To uczy akceptacji. Przyznanie się do błędów wzbudza w dziecku niezwykła serdeczność.
- Jeśli poświęcisz dziecku choćby 40 minut dziennie tylko dla niego (np. 20 w południe i 20 wieczorem) – będzie pewne , że je kochasz. Tobie będzie wtedy łatwiej je wychowywać. Dzieci chcą słuchać rodziców, którzy są dla nich dobrzy!
Ale:
- Jeśli to konieczne postępuj z dzieckiem twardo i zdecydowanie. To daje poczucie bezpieczeństwa i pewność, że można się wesprzeć na rodzicu!
- Pozwól dziecku na doświadczenie konsekwencji tego, co robi – zarówno przyjemnych, jak i przykrych. Aby się dobrze rozwijać, potrzebne są doświadczenia bolesne. Bez nich dzieci stają się słabe, nieodporne, a niektóre niemądre.
- Uważaj na obietnice; niech nie będą pochopne. Dziecko będzie zawiedzione, jeśli ich później nie dotrzymasz.
- Pozwól dziecku na eksperymentowanie i ciekawość – to rozwija.
- Dawaj dziecku więcej nagród niż kar.
Gdy rodzic ma problem z dzieckiem, nie jest trudno odkryć, co bedzie pomocne. Najtrudniej jest to konsekwentnie stosować. Dlatego, aby być skutecznym rodzicem, należy również zadbać o siebie: o swój wolny czas, o swoje hobby, o swoje dobre samopoczucie. Bez tego trudno być właściwym wzorm dla własnego dziecka.
dr Marcin Florkowski (psycholog)
Szkolny program poprawy frekwencji
Szkolny Program Naprawy Frekwencji Uczniów
Publicznej Szkoły Podstawowej nr 12
im. Włodzimierza Puchalskiego w Wałbrzychu.
na rok szkolny 2010/2011/2012
Program powstał na podstawie analizy przeprowadzonych kart frekwencji w roku szkolnym 2008/2009. Zaobserwowano wówczas, że ilość godzin nieobecnych nieusprawiedliwionych uczniów znacznie przyczynia się do słabych wyników edukacyjnych w szkole. Realizacja programu w roku szkolnym 2009/2010 przyczyniła się do większej dbałości o przestrzeganie obowiązku szkolnego i podniesienie wyników nauczania przez uczniów, którzy wcześniej opuszczali znaczną liczbę godzin. Odnosi się to w szczególności do uczniów kl. I-III. Uznaliśmy za stosowne, by podtrzymać realizację tego programu w latach 2010/2011/2012 z poszerzeniem cotygodniowego podsumowania frekwencji w stosunku do wskazanych uczniów
Na trudne zachowanie ucznia wpływają czynniki: związane z uczniem, z domem oraz ze szkołą. Aby wyeliminować zachowanie niewłaściwe, musi nastąpić koordynacja współpracy pomiędzy nauczycielami, dyrekcją szkoły, uczniami i rodzicami.
Wagary i ucieczki z lekcji traktowane przez uczniów jako unikanie ocen niedostatecznych np: z odpowiedzi, za brak zadania domowego, ze sprawdzianu czy pracy klasowej muszą być dla ucznia nieopłacalne. W tym celu nauczyciele zobowiązani są do zawarcia umowy z zespołami klasowymi, określającej warunki nieprzygotowania się do lekcji oraz kosztów wagarów i pojedynczych ucieczek z zajęć edukacyjnych.
Starania o wzbudzenie motywacji do nauki powinny być konsekwentne i ciągłe.
1.Cele ogólne programu:
a) Zwiększenie frekwencji w stosunku do roku ubiegłego.
b) Kształtowanie umiejętności nauczycieli w radzeniu sobie z problemami wynikającymi z dyscyplinowania i motywowania uczniów.
c) Kontynuowanie metod współpracy pomiędzy nauczycielami a rodzicami oraz placówkami pozaszkolnymi takimi jak: Poradnia Pedagogiczno- Psychologiczna, Centrum Pomocy Rodzinie, Ośrodek Pomocy Społecznej oraz Straż Miejska, Policja, kuratorzy rodzinni.
2. Cele szczegółowe:
1. Uczeń zna pozytywy systematycznego uczęszczania do szkoły.
2. Uczniowie i rodzice znają system usprawiedliwień.
3. Uczeń zna kryteria oceny z zachowania.
4. Uczeń zna procedury postępowania wobec niego w przypadku opuszczania zajęć bez usprawiedliwienia.
3. Założenia programu:
- W szkole istnieje jednolity system usprawiedliwień.
- Wychowawca systematycznie monitoruje frekwencję uczniów swojej klasy i sporządza miesięczne zestawienia frekwencji uczniów w klasie.
- Nauczyciele prowadzą zajęcia metodami aktywizującymi ucznia.
- Szkoła rozbudowuje system nagród za bardzo dobrą frekwencję.
- Nauczyciele konsekwentnie przestrzegają zasad klasyfikacji z zajęć edukacyjnych i nie klasyfikują uczniów, u których brak jest podstaw do wystawienia oceny,
- Wychowawcy konsekwentnie stosują procedury postępowania wobec uczniów opuszczających zajęcia.
- Szkoła jest miejscem bezpiecznym, uczniowie otoczeni są opieką.
4. Treści programu:
Zadania wychowawcy:
W przypadku ucznia opuszczającego pojedyncze godziny lekcyjne wychowawca:
I. Przeprowadza z uczniem rozmowę, której celem jest poznanie przyczyny wagarów ucieczki z lekcji oraz stanu świadomości ucznia dotyczącego konsekwencji dokonywanych wyborów i podejmowanych decyzji.
II. W razie potrzeby pomaga uczniowi zweryfikować jego podejście do wagarów, ucieczek z lekcji i obowiązków uczniowskich.
III. Informuje rodziców o nieobecnościach dziecka w szkole.
- W przypadku ucznia opuszczającego duża ilość godzin lekcyjnych: Uczeń ma założony zeszyt „Frekwencja”, w którym nauczyciele potwierdzają jego obecność na lekcji swoim podpisem.
- Wychowawca informuje rodziców o zeszycie i potrzebie podpisywania dokonanych w nim wpisów.
- Wychowawca przeprowadza rozmowę z rodzicami ucznia w celu poznania czynników zakłócających uczęszczanie do szkoły oraz uświadamia potrzebę współpracy w przeciwdziałaniu wagarom, ucieczkom z lekcji i konsekwencjom takich sytuacji.
- Wychowawca przeprowadza rozmowę z uczniem w obecności rodzica i ustala warunki poprawy frekwencji ucznia w szkole.
W przypadku ucznia nagminnie opuszczającego zajęcia edukacyjne:
- Wychowawcy przekazują pedagogowi wykaz uczniów z podaną informacją o skali problemu, sytuacji szkolnej i rodzinnej dziecka.
- Pedagog podejmuje działania wobec ucznia: przeprowadza rozmowę, ustala czas na poprawę frekwencji oraz kontaktuje się z jego rodzicami.
- Monitoruje obecności dziecka w szkole, pozostaje w ścisłym kontakcie z wychowawcą klasy i rodzicami.
- W przypadku braku informacji o nieobecności dziecka w szkole ze strony opiekunów w ciągu dwóch dni wychowawca przekazuje sprawę pedagogowi.
- Jeśli w/w nie uda się telefonicznie ustalić przyczyn nieobecności przekazuje sprawę dzielnicowemu.
- Po wyczerpaniu możliwości oddziaływania szkoły na ucznia, przy braku pożądanych zmian w realizacji obowiązku szkolnego w ciągu miesiąca (50% nieobecności w ciągu miesiąca) zespół w składzie: dyrektor, pedagog, wychowawca kieruje sprawę do Sądu Rodzinnego i Nieletnich (Ustawa z dnia 26 października 1982r. i Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2003r w sprawie szczególnych form działalności wychowawczej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonej uzależnieniem)
Wychowawca:
- nagradza pochwałą uczniów o bardzo dobrej frekwencji na forum klasy i na zebraniu z rodzicami,
- składa wniosek do dyrektora szkoły o udzielenie pochwały lub przyznanie nagrody rzeczowej, dyplomu lub listu pochwalnego,
- wychowawca jasno określa konsekwencje uchylania się od obowiązku szkolnego,
- informacje przekazuje rodzicom na piśmie do podpisu, jeśli ucznia często nie ma w szkole, wzywa rodziców pismem urzędowym i w obecności dyrektora i pedagoga podpisuje pismo w którym zawarte są jasno konsekwencje jakich nie uniknie zarówno rodzic jak i uczeń w przypadku uchylania się od obowiązku szkolnego
Zadania nauczycieli:
- współdziałają i komunikują się ze sobą oraz z pedagogiem we wszystkich sprawach dotyczących uczniów,
- prowadzą zajęcia w sposób atrakcyjny z użyciem różnorodnych metod aktywizujących ucznia,
- nauczyciele doskonalą swoje umiejętności postępowania z dziećmi trudnymi, wymagającymi szczególnego podejścia.
- przeprowadzają prace klasowe i sprawdziany zgodnie z przepisami zawartymi w WSO.
Zadania rodziców:
- współpracują ze szkołą,
- informują o nieobecności dziecka wychowawcę w ciągu pierwszych dwóch dniach nieobecności w razie choroby
- informują na bieżąco wychowawcę o przyczynach nieobecności dziecka w szkole współtworzą spójny plan oddziaływań wychowawczych,
- Rada Rodziców finansuje nagrody książkowe dla uczniów ze stuprocentową frekwencją.
- ZASADY USPRAWIEDLIWIANIA – rodzic – opiekun prawny dziecka pisze usprawiedliwienie według obowiązującego w szkole wzoru usprawiedliwień (zał. Nr 1)
- ZASADY ZWALNIANIA UCZNIA Z POJEDYNCZYCH ZAJĘĆ W SZKOLE - rodzic – opiekun prawny dziecka pisze usprawiedliwienie według
obowiązującego w szkole wzoru (zał. Nr 2)
- uczeń przedstawia zwolnienie wychowawcy lub nauczycielowi, który zwalnia go z zajęć. Nauczyciel zapoznaje się z prośbą o zwolnienie, podpisuje je.
Prośbę podpisaną przez wychowawcę lub nauczyciela uczeń przedstawia pracownikowi szkoły dyżurującemu przy wejściu do budynku. Podpisane zwolnienie jest podstawą do opuszczenia szkoły.
Zadania ucznia:
- usprawiedliwia nieobecność na zajęciach lekcyjnych zgodnie z przepisami zawartymi w Statucie Szkoły.
Zadania dyrektora:
- wspomaga oddziaływania wychowawców i pedagoga,
- na wniosek wychowawcy udziela pochwały lub przyznaje nagrody uczniom wyróżniającym się najwyższą frekwencją,
- współpracuje z Radą Rodziców w sprawie finansowania nagród dla uczniów ze stuprocentową frekwencją.
5. Etapy wdrażania programu na rok szkolny 2010/2011/2012
l.p.
Etap
Termin
Odpowiedzialni
1.
Podtrzymanie założeń programu naprawczego frekwencji uczniów z roku poprzedniego
wrzesień
Rada Pedagogiczna
2.
Przedstawienie i przypomnienie rodzicom o zasadach usprawiedliwiania nieobecności dziecka, konsekwencjach nieobecności uczniów i fragmentach WSO dotyczących wagarowania oraz podkreślenie ścisłej zależności między frekwencją a wynikami w nauce.
Zebranie z rodz.
wrzesień
Wychowawcy,
3.
Analiza frekwencji poszczególnych uczniów.
Raz w miesiącu
Wychowawca
4.
Wprowadzenie monitorowania frekwencji poszczególnych klas- przedstawienie wyników w formie graficznej i eksponowanie na tablicy informacyjnej.
Raz na 2 miesiące
Wychowawca, pedagog
W klasach IV-VI p. Stachera
5.
Opracowanie systemu nagród za najlepszą frekwencję, przedstawienie wyników badań formie graficznej i eksponowanie jej na tablicy.
podsumowanie
Rada Rodziców i Samorząd Uczniowski
6.
Systematyczne sprawdzanie nieobecności przez wszystkich nauczycieli
Cały rok
Rada pedagogiczna
7.
Indywidualne rozmowy z uczniami na temat przyczyn ich nieobecności na zajęciach. Pomoc w rozwiązywaniu problemów, organizowanie pomocy koleżeńskiej w nauce.
Cały rok
Wychowawca, pedagog
8.
Przeprowadzenie lekcji wychowawczych na temat odpowiedzialności za własne czyny i decyzje, ze szczególnym uwzględnieniem konsekwencji wynikających z opuszczania zajęć bez usprawiedliwienia.
wrzesień
Wychowawca
9.
Dokształcanie nauczycieli w celu nabycia umiejętności postępowania z uczniami trudnymi,
Cały rok
Dyrektor,
10.
Systematyczne podliczanie godzin nieobecnych w dzienniku i liczenie frekwencji miesięcznych,
Cały rok szkolny
Wychowawca
11.
Uświadamianie uczniom korzyści wynikających z nauki poprzez wskazywanie pozytywnych przykładów, telefoniczne informacje rodziców ucznia, który ma nieusprawiedliwione nieobecności
Prace ciągłe
Wychowawca, nauczyciele uczący, pedagog.
12.
Ewaluacja funkcjonowania programu
Analiza wyników frekwencji na podstawie raportów złożonych przez wychowawców klas. Porównanie wyników na koniec drugiego semestru. Opracowanie wyników.
czerwiec
Pedagog, wicedyrektor.
6. Przewidywane rezultaty działań:
- Zwiększenie frekwencji,
- Podniesienie wyników nauczania,
- Uczniowie mają wysoki poziom motywacji,
- Uczniowie są świadomi konsekwencji swego zachowania zarówno pozytywnego jak i negatywnego a nauczyciele stosują pozytywne i bardziej efektywne sposoby kontroli,
- Rodzice zwiększają zainteresowanie frekwencją swego dziecka na zajęciach i współpracują ze szkołą.
7.Celom ewaluacji służą:
- obliczanie wskaźników frekwencji miesięcznych, semestralnych i na zakończenie roku szkolnego,
- Analiza wyników frekwencji w połączeniu z analizą wyników nauczania (koniec 1 semestru i koniec roku szkolnego)
Wzór usprawiedliwień (zał. Nr 1)
………………………..
Imię i nazwisko rodzica
USPRAWIEDLIWIENIE NIEOBECNOŚCI UCZNIA W SZKOLE
Proszę o usprawiedliwienie nieobecności w szkole
...............................................................
ucznia klasy …….. .
w dniu/dniach …………………………….
z powodu ……………………..………………… …
....................................
podpis rodzica/opiekuna
Godziny pracy pedagoga szkolnego
Godziny pracy pedagoga szkolnego
w roku szk.2010/2011
poniedziałek 8.30 - 12.30
wtorek 8.45 – 12.45
środa 8.00 – 14.00 (w tym z art. 42KN)
czwartek 8.45 - 12.45
piątek 8.00 – 12.00
ZAKRES CZYNNOŚCI, OBOWIĄZKÓW I UPRAWNIEŃ
PEDAGOGA SZKOLNEGO
I. Zadania - obowiązki.
A. Sprawy ogólno wychowawcze.
- Dokonywanie rzetelnej oceny sytuacji wychowawczej w szkole.
- Dbanie o realizację obowiązku szkolnego przez uczniów.
- Kontakt z rodzicami i pomoc metodyczna w rozwiązywaniu trudności wychowawczych.
B. Profilaktyka wychowawcza.
- Poznanie warunków życia i nauki uczniów sprawiających trudności w realizacji obowiązków szkolnych a zwłaszcza trudności wychowawcze.
- Rozeznanie grup nieformalnych, stosowanie metod i środków zaradczych zapobiegających niedostosowaniu społecznemu wśród uczniów.
C. Praca korekcyjno - wychowawcza.
- Organizowanie pomocy w wyrównywaniu braków w wiadomościach szkolnych wśród uczniów napotykających na szczególne trudności w nauce. Pomoc nauczycielom w organizowaniu i prowadzeniu zespołów wyrównawczych.
- Organizowanie nauczania indywidualnego dla uczniów upośledzonych w stopniu lekkim i umiarkowanym.
D. Indywidualna opieka psychologiczno - pedagogiczna.
- Udzielanie uczniom porad i pomocy w rozwiązywaniu trudności powstających na tle konfliktów rodzinnych i rówieśniczych.
- Przeciwdziałanie skrajnym formom niedostosowania społecznego wśród uczniów.
- Rozeznanie indywidualnych potrzeb uczniów oraz analizowanie przyczyn niepowodzeń szkolnych.
- Udzielanie pomocy uczniom wybitnie uzdolnionym.
- .
E. Pomoc materialna uczniom.
- Organizowanie pomocy materialnej oraz opieki nad uczniami znajdującymi się w trudnych warunkach materialnych, a zwłaszcza z rodzin niepełnych i rodziców samotnie wychowujących dzieci, a także z rodzin o dużym stopniu zagrożenia niedostosowaniem społecznym.
- Współdziałanie z poradnią psychologiczno - pedagogiczną, sądem rodzinnym, prokuraturą, policją, urzędem pracy, placówkami służby zdrowia, kuratorami sądowymi w sprawach zapewnienia właściwych warunków socjalno - bytowych i opieki nad dziećmi i młodzieżą.
Uprawnienia.
Podczas realizacji ww. obowiązków pracownik ma prawo:
- Żądać od wychowawców, nauczycieli, pracowników obsługi, rodziców i uczniów niezbędnych informacji i pomocy w celu zapewnienia właściwej realizacji ustalonych potrzeb dydaktycznych, wychowawczych i materialnych uczniów.
- Wzywać rodziców do stawienia się w szkole w sprawach dotyczących wychowania i nauki ich dzieci.
- Wzywać uczniów na rozmowy indywidualne i prowadzeni niezbędnych badań pedagogicznych wynikających z zadań i kompetencji pedagoga szkolnego.
- Wnioskować do dyrekcji szkoły w sprawach planowania i organizacji pracy dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkoły.
- Udzielać wskazówek metodycznych rodzicom i nauczycielom w sprawach rozwiązywania problemów dydaktycznych wychowawczych i opiekuńczych.
- Wnioskować o skierowanie uczniów na badania do poradni psychologiczno - pedagogicznej i innych placówek uprawnionych do takich badań i współpracujących ze szkołą, a także o umieszczenie uczniów w placówkach wychowania kształcenia i opieki pozaszkolnej.
- Wystawiać na żądanie uprawnionych organów opinie o uczniach w sprawach merytorycznie podległych pedagogowi szkolnemu. Opinia taka musi być każdorazowo podpisana przez dyrektora szkoły.
- W sprawach nieuregulowanych niniejszym zakresem czynności obowiązuje droga służbowa w celu podjęcia stosownych decyzji i czynności na szczeblu dyrekcji szkoły.
- W trudnych sytuacjach wychowawczych przeprowadzać rozmowy z uczniami z udziałem pedagoga z prewencji.
Uwaga, dopalacze!Okres dorastania przynosi zwykle trudne problemy dla samych nastolatków, ich rodziców, jak i całego otoczenia. Rola rodziców w tym okresie jest szczególnie trudna, dlatego warto jak najwcześniej budować dobre relacje z dziećmi, bo to jedno z ważniejszych narzędzi w wychowaniu dzieci. Działania zaradcze rodziców w przypadku zagrożenia używaniem przez dziecko „dopalaczy” są takie same, jak przy innych zagrożeniach – na przykład piciu alkoholu czy używaniu narkotyków.
Kontakt młodzieży z narkotykami w Polsce – trendy i tendencje w ciągu ostatnich 15 lat
Wyniki ogólnopolskich badań ankietowych prowadzonych w szkołach (ESPAD) wskazują, że generalnie od 2003 roku liczba młodzieży mającej kontakt z narkotykami nie wzrasta, a nawet obserwujemy lekką tendencję spadkową. Zmniejszyła się liczba uczniów potwierdzających eksperymentowanie ze środkami psychoaktywnymi lub deklarujących zainteresowanie spróbowaniem narkotyku. Spada dostępność substancji psychoaktywnych, w tym na terenie szkoły. Zmniejsza się również liczba propozycji spróbowania narkotyku otrzymywanych przez uczniów. Ta tendencja jednak może się szybko odwrócić.
W opinii uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych rodzice słabo orientują się w tym, co robią i czego doświadczają ich dzieci. Większość uczniów twierdzi, iż rodzice nie mają wiedzy na temat używania alkoholu i narkotyków przez ich dzieci (Badania Ursynowskie, Warszawa, 2009).
Dlaczego pojawiły się dopalacze?
Przemysł narkotykowy przynosi krociowe zyski. Rozwój tego przemysłu jest jednak hamowany przez działania ważnych instytucji międzynarodowych i krajową politykę antynarkotykową. Stałe aktualizowanie przepisów
prawa, coraz bardziej skuteczna kontrola granic, ściganie producentów i dilerów, monitoring wizyjny i dyżury nauczycieli w szkole, a także działania profilaktyczne prowadzone wobec dzieci i młodzieży przynoszą efekty.
Spadek dostępności narkotyków i obawa młodzieży przed wejściem w konflikt z prawem powodują, że liczba użytkowników narkotyków, zwłaszcza w Polsce, jak już wspomniano, nie wzrasta. Powoduje to zmniejszenie zysków producentów i handlarzy. Przemysł narkotykowy wprowadza więc na rynek nowe środki, które nie figurują na liście substancji zabronionych. Taką próbą ominięcia przepisów prawa są właśnie „dopalacze”.
Ich promocja, jako środków użytecznych i bezpiecznych, prowadzona jest na licznych, specjalnie utworzonych stronach internetowych adresowanych do młodych odbiorców. Wzrasta liczba sklepów internetowych oraz stacjonarnych punktów sprzedaży nieprzypadkowo lokowanych w pobliżu szkół.
Co to są „dopalacze”?
Nazwa nie posiada charakteru naukowego; jest to raczej termin używany potocznie dla określenia grupy różnych substancji lub ich mieszanek o rzekomym bądź faktycznym działaniu psychoaktywnym. Reklamowane są m.in. jako „smart drugs” („sprytne substancje, zwiększające spryt i inteligencję”) – usprawniające pamięć, koncentrację uwagi. W zależności od typu produktu, imitują swoje nielegalne odpowiedniki: środki stymulujące (podobnie jak amfetamina), euforyzujące (jak tabletki ekstazy), relaksujące (jak konopie indyjskie), a nawet psychodeliczne i halucynogenne (jak LSD). Są wśród nich substancje pochodzenia zarówno syntetycznego, jak i naturalnego (roślinnego). Wiele z nich ma atrakcyjne, zachęcające nazwy, jak: „Szałwia wieszcza”, „Zioła marzeń”, „Ogon lwa (Lion’s Tail)”, itp.
Strony internetowe poświęcone „dopalaczom” są przeważnie prowadzone przez użytkowników narkotyków albo producentów i służą promocji tych środków. Prezentowane informacje nie są więc wiarygodne. Rzetelne informacje można znaleźć na stronie internetowej Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii przygotowanej przez specjalistów.
http://www.kbpn.gov.pl/portal?id=885171
Udowodniono, że największą moc chroniącą ma:
- Okazywanie miłości i zainteresowania życiem dziecka
(mów dziecku, że jest dla ciebie najważniejszą
osobą, że zależy ci, by było zdrowe i szczęśliwe, poznaj
jego przyjaciół, zainteresowania i sposoby spędzania
czasu wolnego);
- Dobre porozumiewanie się z dzieckiem
(rozmawiaj z dzieckiem często, pytaj o jego zdanie,
uważnie słuchaj, rozmawiaj także na trudne
tematy – o narkotykach, alkoholu, dojrzewaniu);
- Zdrowa dyscyplina (postaw jasne granice – wyraź
zdecydowany sprzeciw wobec używania narkotyków
i innych środków psychoaktywnych, podaj oczekiwania
dotyczące godzin powrotu do domu, kontaktów z kolegami,
sprawdzaj na co wydawane jest kieszonkowe, itp.);
- Wspieranie dziecka (doceniaj wysiłki w osiąganiu
celów, chwal dziecko za sukcesy i odpowiedzialność
– podnosisz tym jego poczucie własnej wartości.
Zapewniaj, że zawsze może liczyć na twoją pomoc
w trudnych sytuacjach);
Aby rozmawiać z dzieckiem na trudne tematy nie trzeba być ekspertem,
ale warto jednak dowiedzieć się więcej korzystając z wiarygodnych materiałów.
Opracowano na podstawie materiałów zamieszczonych na stronie
Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii
Roczny plan rozwoju PSP nr 12 w WałbrzychuRoczny plan rozwoju
Publicznej Szkoły Podstawowej nr 12
im. Wł. Puchalskiego w Wałbrzychu
DYDAKTYKA
CEL STRATEGICZNY:
Organizacja procesu kształcenia w szkole zapewnia każdemu uczniowi szansę rozwoju.
CELE OPERACYJNE:
- Podniesienie efektów kształcenia
- Stwarzanie odpowiednich warunków uczenia się dzieciom o specjalnych potrzebach edukacyjnych
- umożliwianie rozwoju osobowości, talentów i indywidualnych zainteresowań.
WYCHOWANIE I OPIEKA
CEL STRATEGICZNY
Szkoła tworzy optymalne warunki do wychowania dziecka które umie realizować swoje cele życiowe z poszanowaniem prawa i potrzeb innych.
CELE OPERACYJNE
- Realizacja programu wychowawczego szkoły
- Realizacja programu profilaktycznego szkoły
- Realizacja programu ,,Bezpieczna Szkoła"
- Stwarzanie warunków akcentujących podmiotowość ucznia i rozwijających jego odpowiedzialność za podejmowane działania
- Stwarzanie warunków do pełnej integracji dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.
PROGRAM WYCHOWAWCZYZAŁOŻENIA OGÓLNE
Program wychowawczy PSP 12 w Wałbrzychu jest dokumentem pozwalającym scalić oddziaływania wychowawcze szkoły i środowiska, w którym wychowuje się dziecko. Stanowi ukierunkowanie do pracy wychowawczej skierowanej do wszystkich pracowników szkoły, instytucji wspierających pracę szkoły, przy współudziale rodziców i z uwzględnieniem ich oczekiwań dydaktyczno - wychowawczych.
CELE GŁÓWNE
1. Wspieranie wszechstronnego rozwoju ucznia.
2. Wartościowanie postaw i zjawisk związanych z życiem w społeczeństwie.
3. Przygotownie do życia w warunkach współczesnego świata.
4. Najważniejsze wartości stosowane w wychowaniu to kreowanie postaw patriotycznych, tolerancji, szczerości, szacunku dla wiedzy i pracy każdego człowieka.
ZADANIA SZKOŁY JAKO ŚRODOWISKA WYCHOWAWCZEGO
- Korelacja oddziaływań wychowawczych domu, środowiska rówieśniczego i szkoły.
- Przygotowanie do samodzielnego życia.
- Opieka nad psychofizycznym rozwojem dziecka.
- Organizacja procesu rozwoju ucznia ukierunkowana na jego sukces.
- Atmosfera sprzyjająca efektywnej pracy.
ABSOLWENT NASZEJ SZKOŁY
- Dba o zdrowie psychiczne oraz sprawność fizyczną.
- Rozwija się intelektualnie.
- Sprawnie się komunikuje.
- Umie się uczyć, zdobywać informacje.
- Zna swoje mocna i słabe strony, potrafi nad nimi pracować.
- Troszczy się o środowisko naturalne.
- Przestrzega prawa i obowiązków wobec siebie i innych oraz otoczenia w kategoriach moralnych, etycznych i społecznych.
- Korzysta z dóbr kultury.
- Tworzy i uczestniczy w kultywowaniu tradycji szkoły, miasta, rgionu.
- Zna podstawowe zasady BHP. Posiada kartę rowerową.
- Umie zachować się w sytuacjach trudnych.
- Potrafi planować i przewidzieć efekty swojego postępowania.
- Reprezentuje wysoką kulturę osobistą.
Warto przeczytać
Dylematy wychowania, czyli to co każdy wiedzieć powinien
Dorosłych niepokoi, gdy dziecko zaczyna przywłaszczać sobie cudzą własność. Zdarza się, że zachowanie takie powtarza się nie tylko w domu, ale i w szkole. Wyjaśniając takie sytuacje, warto zadać sobie pytanie, dlaczego to robi.
psycholog Aleksandra Godlewska, Życie Szkoły 8/2010
Mój syn kradnie - skarżyła się mama ucznia z zerówki, która przyszła do mojego gabinetu. To podkradnie trwa już od dłuższego czasu. Zaczęło się od drobnych pieniędzy , które wrzucam do koszyka na półce. Kiedyś Jaś odkrył go w czasie zabawy. Na początku myślałam, że to ja nie pamiętam , ile tam wrzucam, bo rzeczywiście nigdy dokładnie nie liczyłam. Ale raz i drugi policzyłam. Było mniej. Mój mąż bagatelizuje problem i uważa, że syn z tego wyrośnie. Ja się niepokoję.
W jednej z drugich klas w naszej szkole zaczęły ginąć dzieciom rozmaite rzeczy. Gdy ,,znikanie” cudzej własności nagminnie się powtarzało, przeprowadziłyśmy z wychowawczynią indywidualne rozmowy z każdym dzieckiem, potem z całą klasą .Nikt się nie przyznał, ale ,,znikanie” się nie powtórzyło. Któregoś razu Ania wyciągała zeszyt z plecaka. Ze środka wypadła linijka Jagody.
- Złodziejka - krzyczały dzieci. Nieśmiała i małomówna Ania, której nikt nie podejrzewał, zaczęła płakać. Rozmawiałam z Anią długo na temat tego, co się stało. Dziewczynka oddała cudzą własność, przeprosiła, ale koleżankom trudno było o tym zapomnieć. Ania nie zazdrościła dziewczynkom tych przedmiotów, ale tego, że często się śmieją, dużo rozmawiają i umieją wspaniale się ze sobą bawić. Ona chciała być taka sama, a posiadanie rzeczy koleżanek w sposób magiczny miało ją do tego przybliżyć. Nie wiedziała, jak inaczej nawiązać kontakt z rówieśnikami. Ania miała problemy w domu, czuła się gorsza, nielubiana przez klasę.
Biorę, co chcę
Trzy-, czterolatek może nie odróżniać jeszcze tego, co moje, twoje czy nasze. Uważa, że wszystko można wziąć. Gdy coś mu się spodoba, ogląda to, bawi się i ... po prostu wkłada do kieszeni. W sklepie, gdy widzi coś ciekawego albo smacznego, sięga po to rączką. Robi to na oczach wszystkich. Płacze, gdy rodzice nie pozwalają mu czegoś wziąć. Krzyczy, gdy zabraniają zabrać mu z piaskownicy kolorową furgonetkę kolegi. Awanturuje się gdy w czasie wizyty u Zuzi musi oddać misia, który smacznie śpi w jego czapce i ,,chce razem z nim pójść do domu”. Pomimo, że mama czy tata nie pozwalają na to, czasem okazuje się jednak, że miś w jakiś niezwykle ,,tajemniczy” sposób ,,zawitał” w jego domu.
Bardzo często pragnienie wyniesienia czegoś z miejsca, które dziecku się podoba, w którym miło, ciekawie spędziło czas, gdzie czuło się dobrze, bezpiecznie, oznacza tylko to, że chce ,,kawałek” tego miejsca zabrać ze sobą. Trzymając ten przedmiot w garści, patrząc na niego, przytulając się do misia Zuzi, odświeża wspomnienie tego miejsca, przywołuje jego atmosferę i dobre wspomnienia. W tym wieku dziecko nie zna jeszcze kodeksu moralnego, który wkrótce będzie je obowiązywał. Dlatego „złymi skłonnościami” nie ma co się niepokoić. Nie ma po co krzyczeć. To nie jest kradzież. Należy rozmawiać z dzieckiem o przykrości, jaką można zrobić innemu, zabierając coś, co do niego należy.
Nie należy bagatelizować kradzieży, nawet najdrobniejszej.
Należy o tym rozmawiać z dziećmi w klasie, ale nie nagłaśniać od razu problemu i nie zawstydzać winowajcy publicznie, mając nadzieję, że już nigdy niczego nie weźmie, bo będzie się wstydził. Wstyd nie będzie dla niego przeszkodą. Co najwyżej nauczy się, jak skuteczniej ukrywać kradzież.
Biorę żeby mnie zauważyli
Piecio-, sześciolatek już wie, co jest jego, a co cudze własnością. Wie również, że zabawki, którymi zajmuje się w przedszkolu czy w szkole należą do przedszkola lub szkoły, a zabawki, które pokazuje mu Krzyś w swoim domu należą do Krzysia. Gdy zabiera stamtąd jakiś przedmiot, doskonale zdaje sobie sprawę, że tego nie wolno. Najczęściej czyni to więc ukryciu, tak, by nikt nie zauważył. Dopiero w domu wszystko się wydaje, gdy rodzice odkrywają przedmioty, które „nie wiadomo skąd się wzięły”. Dziecko, dorastając, coraz lepiej orientuje się w tym, co jest dobre a co złe. Pod koniec wieku przedszkolnego kształtuje się dziecięce sumienie, które zaczyna pełnić rolę wewnętrznego kontrolera. Zabierając coś komuś, maluch będzie sie wstydzić, a im starszy, tym częściej będzie miał poczucie winy. Dorośli nic nie wskórają, reagując krzykiem, groźbmi i karami. Postępując w ten sposób, powodują tylko to,że dziecko może stawać się coraz sprytniejsze w ukrywaniu swoich kradzieży.
Należy zastanowić się, dlaczego ono tak postępuje?
Takie zachowanie to sygnał, które są wysyłane mniej lub brdziej świadomie w kierunku mamy, taty, pani w szkole: Zobacz mnie, zwróć na mnie uwagę, zauważ, co robię, poświęć mi więcej czasu. Podkradanie, które się powtarza, może być sposobem na ukaranie dorosłych za to, że nie odczytują tych sygnałów, nie zmieniają swojego stosunku do dziecka. Może być nawet desperackim sposobem nawiązania kontaktu.
Trzeba spokojnie rozmawiać o tym wydarzeniu. Poępić kradzież, nie krytukując dziecka, nie nazywając go złodziejem. Trzeba ustalić, że następnego dnia odda własność właścicielowi i przeprosi za to, że zabrał. Warto być konsekwentnym, a w razie potrzeby wesprzec dzieckoswoją obecnością i np. trzymać za rękę.
Biorę, bo chcę, by mnie lubili
Dla siedmiolatka i starszego dziecka coraz ważniejsi stają się rówieśnicy. Pragnie miec wielu kolegów. Ale zdarza się, że kolegów jest owszem wielu, ale z żadnym nie można się tak naprawdę zaprzyjaźnić. Dziecko wpada więc na pomysł "wkupienia się" w łaski rówieśników.
Robiąc kolegom prezenty zaskarbia się ich przychylność, zgodę na współudział we wspólnych zabawach i przedsięwzięciach. Niestety, tak zdobyta sympatia rówieśników często jest krótkotrwała,dlatego dziecko musi powtarzać podkradanie.
W takim przypadku nleży również powstrzymywać się od krzyku i wyrażania negatywnych emocji. Trzeba tłumaczyć, że sympatii i przyjaźni nie można kupić. Uczeń musi wiedzieć, jakie są zasady uczciwości, co dorośli uznają za kradzież i czego absolutnie nie tolerują. Należy otwarcie mówić o konsekwencjach kradzieży, tych małych, w których traci się zaufanie i przyjaźń, oraz tych wielkich, za które można pójść do więzienia.
Cała Polska czyta dzieciomList fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom" do rodziców
Drodzy Rodzice!
Każdy z nas pragnie dla swego dziecka dobrego dzieciństwa i szczęśliwej przyszłości. Ale czy wiemy, jak to osiągnąć? Jak sprawić, by dziecko wyrosło na człowieka zdrowego emocjonalnie, samodzielnego i mądrego, otwartego na ludzi, dobrze radzącego sobie we współczesnym świecie, umiejącego wykorzystywać swoje predyspozycje i uzdolnienia? Wiele zależy od nas, rodziców
Dzieciom przede wszystkim potrzebna jest nasza ciepła, cierpliwa obecnośc i przewodnictwo - rozmowy, współczucie i wsparcie, kształtowaniedobrych nawyków, ostrzeżenia,ćwiczenia w mówieniu i myśleniu, a także nasz własny przykład. To daje im wiarę w swoje siły, a także poczucie oparcia w rodzinie.
Rodzice, którym zależy na dobrym wychowaniu dziecka, wiedzą, że nie da się tego zrobić, nie poświęcając mu osobiście czasu, nie tłumacząć, nie czytając. Dziecko bowiem uczy się życia, obserwując swych najbliższych w milionach codziennych sytuacji i wspólnych zjęć. To ich styl życia, ich język i wartości przejmuje.
Wychowanie nie może polegać jedynie na reagowaniu na dziecięce błędy i karach za złe zachowanie. Przecież dziecko samo z siebie zwykle nie wie -bo i skąd miałoby wiedzieć?- co jest dobre, a co jest złe, dopóki mu tego spokojnie i wielokrotnie nie wytłumaczymy.
Dlatego starajmy się spędzać z dzieckiem jak najwięcej czasu. Im więcej go dla dziecka wygospodarujemy, tym lepiej. Będzie mu łatwiej odnaleźć się i mdrze poruszać we współczesnym świecie pełnym hałaśliwych atrakcji, fałszywych wartości i prawdziwych zagrożeń: od palenia papierosów i picia alkoholu, po wczesny seks, narkotyki i działania aspołeczne.
Dzieciństwo nie polega na kolekcjonowaniu gadżetów, lecz dobrych chwil z rodziną, dobrych wzorców i wartości, takich jak miłość, szacunek, poczucie bezpieczeństwa, radość.
Można wiele zrobić, codziennie czytając dziecku. Od urodzenia, gdyż zanim zacznie ono mówić i czytać, powinno się dobrze osłuchać z językiem i zbudować jak największy zasób słów, które rozumie. Ważne jest czytanie chłopcom, gdyż ich umiejetności językowe rozwijaja sie wolniej.Czytanie dziecku rozbudza jego wyobraźnię, dostarcza mu emocji i radości, poszerza wiedzę o świcie, przynosi dobre wzorce zachowań. Dzięki głośnemu czytaniu nauka w szkole bedzie dla niego łatwiejsza i przyjemniejsza. Nie porzucajmy czytania, gdy dziecko potrafi już czytać samo.Rytuał głośnego czytania może trwać nawet wtedy, gdy jest ono w gimnazjum. Codzienne czytanie to wspolnie spędzony czas, stałe wzmacnianie więzi i wzajemnego zaufania, a także doskonalenie najważniejszej społecznej kompetencji - sprawnego posługiwania się językiem. Język to klucz do dobrej komunikacji z ludźmi i do samodzielnego zdobywania wiedzy. Czytanie to jak witamina i szczepionka. Dzieci, którym czytamy, są mądrzejsze, znacznie bardziej odporne na toksyny współczesnej kultury i znacznie lepiej poradzą sobie w życiu.
Dlatego czytajmy dzieciom 20 minut dziennie. Codziennie!
Irena Koźmińska
Prezes Fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom"
www.cpcd.pl
WYKAZ PODRĘCZNIKÓW I ĆWICZEŃ NA
ROK SZKOLNY 2011/2012
K L A S A IV
1. Łuczak A., Murdzek A. - Język polski 4.Między nami. Podręcznik.
2. Łuczak A., Murdzek A. – Język polski 4. Między nami.
Zeszyt ćwiczeń.
3. Małkowski T. - Historia i społeczeństwo.
Podręcznik dla kl. IV szkoły podstawowej.
4. Małkowski T. - Historia i społeczeństwo.
Zeszyt ćwiczeń dla kl.IV
szkoły podstawowej.
5. Dudek E., Szedzianis E., Tryl K. - Przyroda 4. Podręcznik dla kl.4.
6. Dudek E., Szedzianis E., Tryl K. - Przyroda 4. Zeszyt ćwiczeń kl.4.
7. Dobrowolska M., Zarzycki P.- Matematyka 4.Matematyka z plusem.
Podręcznik. Nowa wersja z roku 2008.
8.Wojtan S., Zarzycki P.-Matematyka 4 ,,Liczby naturalne ’’zeszyt ćwiczeń,
Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
9.Zarzycki P. ,- Matematyka 4 ,, Figury geometryczne” zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
10.Wojtan S.,Zarzycki P.-Matematyka 4 ,,Ułamki ’’,
Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
11. Rob Nolasco - „New English Zone 1”.
Podręcznik do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
12. Rob Nolasco - „New English Zone 1”.
Zeszyt ćwiczeń do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
13. Gurbiel E., Hardt-Olejniczak G., Kołczyk E., Krupicka H., Sysło M.-
Informatyka. Podręcznik dla ucznia szkoły
podstawowej kl. 4-6 z płytą CD-
ROM.
14. Kreiner-Bogdańska A.-21 spotkań z muzyką.Podręcznik do kl.4-6.
15. Łabecki L. - Technika Zeszyt ćwiczeń kl. IV-VI .
16. Stopczyk K. – Plastyka. Podręcznik dla klas IV – VI szkoły podstawowej.
17. Religia - Katechizm kl. 4. „Zaproszeni przez Boga”.
K L A S A V
1. Łuczak A.,Murdzek A. - Język polski 5. Między nami. Podręcznik.
2. Łuczak A.,Murdzek A.- Język polski 5.Między nami.Zeszyt ćwicz.
3. Małkowski T., Rześniowiecki J. Historia i społeczeństwo.
Podręcznik dla klasy piątej szkoły podstawowej.
4. Małkowski T., Historia i społeczeństwo. Zeszyt ćwiczeń dla klasy
piątej szkoły podstawowej. Nowa wersja.
5. Dudek E.,Szedzianis E.,Tryl K. -
Przyroda 5. Podręcznik dla kl.5.
6. Dudek E.,Szedzianis E.,Tryl K. -
Przyroda 5.Zeszyt ćwiczeń kl.5.
7. Dobrowolska M., Zarzycki P., KarpińskiM. -
Matematyka 5.
Matematyka z plusem. Podręcznik w nowej wersji z 2009 r.
8. Bolałek Z.,Dobrowolska M., Mysior A., Wojtan S.,
Matematyka 5,,Liczby całkowite i ułamki cz.1”
zeszyt ćwiczeń, Wydawnictwo GWO(nowe wydanie)
9.Dobrowolska M.,Mysior A., Zarzycki P.-
Matematyka 5 ,,Geometria ”zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie )
10. Bolałek Z.,Dobrowolska M., Mysior A., Wojtan S.,-
Matematyka 5,,Liczby całkowite i ułamki cz.2”
zeszyt ćwiczeń, Wydawnictwo GWO.( nowe wydanie)
11. Rob Nolasco - „New English Zone 2”.
Podręcznik do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
12. Rob Nolasco - „New English Zone 2”. Zeszyt ćwiczeń do
języka angielskiego dla szkoły podstawowej.
13. Religia - Katechizm kl.5. „Obdarowani przez Boga”.
K L A S A VI
1. Łuczak A., Murdzek A.- Język polski 6.
Między nami. Podręcznik.
2. Łuczak A.,Murdzek A.-Język polski 6.
Między nami. Zeszyt ćwicz.
3. Małkowski T., Rześniowiecki J.
Historia i społeczeństwo
Podręcznik kl.6.
4. Małkowski T., Historia i społeczeństwo.
Zeszyt ćwiczeń kl. 6
5. Dudek E.,Szedzianis E.,Tryl K. -
Przyroda 6.Podręcznik dla kl.6.
6. Dudek E., Szedzianis E., Tryl K. -
Przyroda 6.Zeszyt ćwiczeń kl.6.
7. Dobrowolska M., Jucewicz M., Karpiński M. -
Matematyka 6.
Matematyka z plusem. Podręcznik.
Nowe wydanie z 2010 r.
8. Bolałek Z., Demby A., Dobrowolska M.,Jucewicz M., Sokołowska A.,Zarzycki P.,-
Matematyka 6 ,,Liczby i wyrażenia algebraiczne cz.1”
-zeszyt ćwiczeń ,Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie)
9. Demby A., Dobrowolska M.,Jucewicz M., Sokołowska A.,Zarzycki P.,
-Matematyka 6 ,,Liczby i wyrażenia algebraiczne cz.2”-zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie )
10. Dobrowolska M., Jucewicz M., Zarzycki P.,
-Matematyka 6 ,,Geometria” -zeszyt ćwiczeń ,
Wydawnictwo GWO.(nowe wydanie)
11. Rob Nolasco - „New English Zone 3”.
Podręcznik do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
12. Rob Nolasco - „New English Zone 3”.
Zeszyt ćwiczeń do języka
angielskiego dla szkoły podstawowej.
13. Religia - Katechizm kl. 6. „Obdarowani przez Boga”.
|
Informacje dla osób podróżujących i przyjeżdżających z Niemiec w związku z wystąpieniem na terenie Niemiec ognisk zachorowań wywołanych E. coli O104 (STEC)
ZALECENIA
|
Jak być skutecznym rodzicem?
Na podstawie artkułu zamieszczonego w:
WSZYSTKO DLA SZKOŁY, MIESIECZNIK Z POKOJU NAUCZYCIELSKIEGO, 01/2011
Początek roku to okazja do postanowień - na przykład: Poświęcę więcej uwagi dziecku, będę lepszym rodzicem...
Oto kilka propozycji dla osób, które borykają się z nieokiełznaną naturą swych dzieci:
- Raczej ucz niż karz. Dzieci ( każdym wieku) robią głupie lub złe rzeczy przede wszystkim dlatego, że nie wiedzą lub nie umieją nic lepszego zrobić w danej sytuacji.
- Nie szczędź mu miłych słów. Słowa nie kosztują wiele, a są chlebem dla duszy. Choć rozrzutność jest równie szkodliwa jak skąpstwo, miłych słów lepiej nie oszczędzać. Mów dziecku, że je kochasz; mów mu, dlaczego je lubisz.
- Dialog – tak, monolog – nie. Jeśli prowadzisz monolog, oszczędzaj język. Inaczej dziecko zacznie udawać głuchego. Czasem wystarczą dwa zdania, by powiedzieć to, co najważniejsze.
- Nie psuj dziecka, dając mu wszystko, o co poprosi. Niektórymi prośbami wystawia cię jedynie na próbę.
- Odpowiadaj gdy syn lub córka stawia ci pytania. Jeśli nie będziesz ich słuchać, przestaną z Tobą rozmawiać.
- Gdy dziecko wykształca złe nawyki – ingeruj. Im wcześniej, tym lepiej. Jak twierdził Mały Książę: „ Baobaby najlepiej wyrywać, gdy są jeszcze małe”.
- Daj dziecku zauważyć, że masz swoje niedoskonałości i jesteś omylnym człowiekiem. To uczy akceptacji. Przyznanie się do błędów wzbudza w dziecku niezwykła serdeczność.
- Jeśli poświęcisz dziecku choćby 40 minut dziennie tylko dla niego (np. 20 w południe i 20 wieczorem) – będzie pewne , że je kochasz. Tobie będzie wtedy łatwiej je wychowywać. Dzieci chcą słuchać rodziców, którzy są dla nich dobrzy!
Ale:
- Jeśli to konieczne postępuj z dzieckiem twardo i zdecydowanie. To daje poczucie bezpieczeństwa i pewność, że można się wesprzeć na rodzicu!
- Pozwól dziecku na doświadczenie konsekwencji tego, co robi – zarówno przyjemnych, jak i przykrych. Aby się dobrze rozwijać, potrzebne są doświadczenia bolesne. Bez nich dzieci stają się słabe, nieodporne, a niektóre niemądre.
- Uważaj na obietnice; niech nie będą pochopne. Dziecko będzie zawiedzione, jeśli ich później nie dotrzymasz.
- Pozwól dziecku na eksperymentowanie i ciekawość – to rozwija.
- Dawaj dziecku więcej nagród niż kar.
Gdy rodzic ma problem z dzieckiem, nie jest trudno odkryć, co bedzie pomocne. Najtrudniej jest to konsekwentnie stosować. Dlatego, aby być skutecznym rodzicem, należy również zadbać o siebie: o swój wolny czas, o swoje hobby, o swoje dobre samopoczucie. Bez tego trudno być właściwym wzorm dla własnego dziecka.
dr Marcin Florkowski (psycholog)
Szkolny program poprawy frekwencji
Szkolny Program Naprawy Frekwencji Uczniów
Publicznej Szkoły Podstawowej nr 12
im. Włodzimierza Puchalskiego w Wałbrzychu.
na rok szkolny 2010/2011/2012
Program powstał na podstawie analizy przeprowadzonych kart frekwencji w roku szkolnym 2008/2009. Zaobserwowano wówczas, że ilość godzin nieobecnych nieusprawiedliwionych uczniów znacznie przyczynia się do słabych wyników edukacyjnych w szkole. Realizacja programu w roku szkolnym 2009/2010 przyczyniła się do większej dbałości o przestrzeganie obowiązku szkolnego i podniesienie wyników nauczania przez uczniów, którzy wcześniej opuszczali znaczną liczbę godzin. Odnosi się to w szczególności do uczniów kl. I-III. Uznaliśmy za stosowne, by podtrzymać realizację tego programu w latach 2010/2011/2012 z poszerzeniem cotygodniowego podsumowania frekwencji w stosunku do wskazanych uczniów
Na trudne zachowanie ucznia wpływają czynniki: związane z uczniem, z domem oraz ze szkołą. Aby wyeliminować zachowanie niewłaściwe, musi nastąpić koordynacja współpracy pomiędzy nauczycielami, dyrekcją szkoły, uczniami i rodzicami.
Wagary i ucieczki z lekcji traktowane przez uczniów jako unikanie ocen niedostatecznych np: z odpowiedzi, za brak zadania domowego, ze sprawdzianu czy pracy klasowej muszą być dla ucznia nieopłacalne. W tym celu nauczyciele zobowiązani są do zawarcia umowy z zespołami klasowymi, określającej warunki nieprzygotowania się do lekcji oraz kosztów wagarów i pojedynczych ucieczek z zajęć edukacyjnych.
Starania o wzbudzenie motywacji do nauki powinny być konsekwentne i ciągłe.
1.Cele ogólne programu:
a) Zwiększenie frekwencji w stosunku do roku ubiegłego.
b) Kształtowanie umiejętności nauczycieli w radzeniu sobie z problemami wynikającymi z dyscyplinowania i motywowania uczniów.
c) Kontynuowanie metod współpracy pomiędzy nauczycielami a rodzicami oraz placówkami pozaszkolnymi takimi jak: Poradnia Pedagogiczno- Psychologiczna, Centrum Pomocy Rodzinie, Ośrodek Pomocy Społecznej oraz Straż Miejska, Policja, kuratorzy rodzinni.
2. Cele szczegółowe:
1. Uczeń zna pozytywy systematycznego uczęszczania do szkoły.
2. Uczniowie i rodzice znają system usprawiedliwień.
3. Uczeń zna kryteria oceny z zachowania.
4. Uczeń zna procedury postępowania wobec niego w przypadku opuszczania zajęć bez usprawiedliwienia.
3. Założenia programu:
- W szkole istnieje jednolity system usprawiedliwień.
- Wychowawca systematycznie monitoruje frekwencję uczniów swojej klasy i sporządza miesięczne zestawienia frekwencji uczniów w klasie.
- Nauczyciele prowadzą zajęcia metodami aktywizującymi ucznia.
- Szkoła rozbudowuje system nagród za bardzo dobrą frekwencję.
- Nauczyciele konsekwentnie przestrzegają zasad klasyfikacji z zajęć edukacyjnych i nie klasyfikują uczniów, u których brak jest podstaw do wystawienia oceny,
- Wychowawcy konsekwentnie stosują procedury postępowania wobec uczniów opuszczających zajęcia.
- Szkoła jest miejscem bezpiecznym, uczniowie otoczeni są opieką.
4. Treści programu:
Zadania wychowawcy:
W przypadku ucznia opuszczającego pojedyncze godziny lekcyjne wychowawca:
I. Przeprowadza z uczniem rozmowę, której celem jest poznanie przyczyny wagarów ucieczki z lekcji oraz stanu świadomości ucznia dotyczącego konsekwencji dokonywanych wyborów i podejmowanych decyzji.
II. W razie potrzeby pomaga uczniowi zweryfikować jego podejście do wagarów, ucieczek z lekcji i obowiązków uczniowskich.
III. Informuje rodziców o nieobecnościach dziecka w szkole.
- W przypadku ucznia opuszczającego duża ilość godzin lekcyjnych: Uczeń ma założony zeszyt „Frekwencja”, w którym nauczyciele potwierdzają jego obecność na lekcji swoim podpisem.
- Wychowawca informuje rodziców o zeszycie i potrzebie podpisywania dokonanych w nim wpisów.
- Wychowawca przeprowadza rozmowę z rodzicami ucznia w celu poznania czynników zakłócających uczęszczanie do szkoły oraz uświadamia potrzebę współpracy w przeciwdziałaniu wagarom, ucieczkom z lekcji i konsekwencjom takich sytuacji.
- Wychowawca przeprowadza rozmowę z uczniem w obecności rodzica i ustala warunki poprawy frekwencji ucznia w szkole.
W przypadku ucznia nagminnie opuszczającego zajęcia edukacyjne:
- Wychowawcy przekazują pedagogowi wykaz uczniów z podaną informacją o skali problemu, sytuacji szkolnej i rodzinnej dziecka.
- Pedagog podejmuje działania wobec ucznia: przeprowadza rozmowę, ustala czas na poprawę frekwencji oraz kontaktuje się z jego rodzicami.
- Monitoruje obecności dziecka w szkole, pozostaje w ścisłym kontakcie z wychowawcą klasy i rodzicami.
- W przypadku braku informacji o nieobecności dziecka w szkole ze strony opiekunów w ciągu dwóch dni wychowawca przekazuje sprawę pedagogowi.
- Jeśli w/w nie uda się telefonicznie ustalić przyczyn nieobecności przekazuje sprawę dzielnicowemu.
- Po wyczerpaniu możliwości oddziaływania szkoły na ucznia, przy braku pożądanych zmian w realizacji obowiązku szkolnego w ciągu miesiąca (50% nieobecności w ciągu miesiąca) zespół w składzie: dyrektor, pedagog, wychowawca kieruje sprawę do Sądu Rodzinnego i Nieletnich (Ustawa z dnia 26 października 1982r. i Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2003r w sprawie szczególnych form działalności wychowawczej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonej uzależnieniem)
Wychowawca:
- nagradza pochwałą uczniów o bardzo dobrej frekwencji na forum klasy i na zebraniu z rodzicami,
- składa wniosek do dyrektora szkoły o udzielenie pochwały lub przyznanie nagrody rzeczowej, dyplomu lub listu pochwalnego,
- wychowawca jasno określa konsekwencje uchylania się od obowiązku szkolnego,
- informacje przekazuje rodzicom na piśmie do podpisu, jeśli ucznia często nie ma w szkole, wzywa rodziców pismem urzędowym i w obecności dyrektora i pedagoga podpisuje pismo w którym zawarte są jasno konsekwencje jakich nie uniknie zarówno rodzic jak i uczeń w przypadku uchylania się od obowiązku szkolnego
Zadania nauczycieli:
- współdziałają i komunikują się ze sobą oraz z pedagogiem we wszystkich sprawach dotyczących uczniów,
- prowadzą zajęcia w sposób atrakcyjny z użyciem różnorodnych metod aktywizujących ucznia,
- nauczyciele doskonalą swoje umiejętności postępowania z dziećmi trudnymi, wymagającymi szczególnego podejścia.
- przeprowadzają prace klasowe i sprawdziany zgodnie z przepisami zawartymi w WSO.
Zadania rodziców:
- współpracują ze szkołą,
- informują o nieobecności dziecka wychowawcę w ciągu pierwszych dwóch dniach nieobecności w razie choroby
- informują na bieżąco wychowawcę o przyczynach nieobecności dziecka w szkole współtworzą spójny plan oddziaływań wychowawczych,
- Rada Rodziców finansuje nagrody książkowe dla uczniów ze stuprocentową frekwencją.
- ZASADY USPRAWIEDLIWIANIA – rodzic – opiekun prawny dziecka pisze usprawiedliwienie według obowiązującego w szkole wzoru usprawiedliwień (zał. Nr 1)
- ZASADY ZWALNIANIA UCZNIA Z POJEDYNCZYCH ZAJĘĆ W SZKOLE - rodzic – opiekun prawny dziecka pisze usprawiedliwienie według
obowiązującego w szkole wzoru (zał. Nr 2)
- uczeń przedstawia zwolnienie wychowawcy lub nauczycielowi, który zwalnia go z zajęć. Nauczyciel zapoznaje się z prośbą o zwolnienie, podpisuje je.
Prośbę podpisaną przez wychowawcę lub nauczyciela uczeń przedstawia pracownikowi szkoły dyżurującemu przy wejściu do budynku. Podpisane zwolnienie jest podstawą do opuszczenia szkoły.
Zadania ucznia:
- usprawiedliwia nieobecność na zajęciach lekcyjnych zgodnie z przepisami zawartymi w Statucie Szkoły.
Zadania dyrektora:
- wspomaga oddziaływania wychowawców i pedagoga,
- na wniosek wychowawcy udziela pochwały lub przyznaje nagrody uczniom wyróżniającym się najwyższą frekwencją,
- współpracuje z Radą Rodziców w sprawie finansowania nagród dla uczniów ze stuprocentową frekwencją.
5. Etapy wdrażania programu na rok szkolny 2010/2011/2012
l.p.
Etap
Termin
Odpowiedzialni
1.
Podtrzymanie założeń programu naprawczego frekwencji uczniów z roku poprzedniego
wrzesień
Rada Pedagogiczna
2.
Przedstawienie i przypomnienie rodzicom o zasadach usprawiedliwiania nieobecności dziecka, konsekwencjach nieobecności uczniów i fragmentach WSO dotyczących wagarowania oraz podkreślenie ścisłej zależności między frekwencją a wynikami w nauce.
Zebranie z rodz.
wrzesień
Wychowawcy,
3.
Analiza frekwencji poszczególnych uczniów.
Raz w miesiącu
Wychowawca
4.
Wprowadzenie monitorowania frekwencji poszczególnych klas- przedstawienie wyników w formie graficznej i eksponowanie na tablicy informacyjnej.
Raz na 2 miesiące
Wychowawca, pedagog
W klasach IV-VI p. Stachera
5.
Opracowanie systemu nagród za najlepszą frekwencję, przedstawienie wyników badań formie graficznej i eksponowanie jej na tablicy.
podsumowanie
Rada Rodziców i Samorząd Uczniowski
6.
Systematyczne sprawdzanie nieobecności przez wszystkich nauczycieli
Cały rok
Rada pedagogiczna
7.
Indywidualne rozmowy z uczniami na temat przyczyn ich nieobecności na zajęciach. Pomoc w rozwiązywaniu problemów, organizowanie pomocy koleżeńskiej w nauce.
Cały rok
Wychowawca, pedagog
8.
Przeprowadzenie lekcji wychowawczych na temat odpowiedzialności za własne czyny i decyzje, ze szczególnym uwzględnieniem konsekwencji wynikających z opuszczania zajęć bez usprawiedliwienia.
wrzesień
Wychowawca
9.
Dokształcanie nauczycieli w celu nabycia umiejętności postępowania z uczniami trudnymi,
Cały rok
Dyrektor,
10.
Systematyczne podliczanie godzin nieobecnych w dzienniku i liczenie frekwencji miesięcznych,
Cały rok szkolny
Wychowawca
11.
Uświadamianie uczniom korzyści wynikających z nauki poprzez wskazywanie pozytywnych przykładów, telefoniczne informacje rodziców ucznia, który ma nieusprawiedliwione nieobecności
Prace ciągłe
Wychowawca, nauczyciele uczący, pedagog.
12.
Ewaluacja funkcjonowania programu
Analiza wyników frekwencji na podstawie raportów złożonych przez wychowawców klas. Porównanie wyników na koniec drugiego semestru. Opracowanie wyników.
czerwiec
Pedagog, wicedyrektor.
6. Przewidywane rezultaty działań:
- Zwiększenie frekwencji,
- Podniesienie wyników nauczania,
- Uczniowie mają wysoki poziom motywacji,
- Uczniowie są świadomi konsekwencji swego zachowania zarówno pozytywnego jak i negatywnego a nauczyciele stosują pozytywne i bardziej efektywne sposoby kontroli,
- Rodzice zwiększają zainteresowanie frekwencją swego dziecka na zajęciach i współpracują ze szkołą.
7.Celom ewaluacji służą:
- obliczanie wskaźników frekwencji miesięcznych, semestralnych i na zakończenie roku szkolnego,
- Analiza wyników frekwencji w połączeniu z analizą wyników nauczania (koniec 1 semestru i koniec roku szkolnego)
Wzór usprawiedliwień (zał. Nr 1)
………………………..
Imię i nazwisko rodzica
USPRAWIEDLIWIENIE NIEOBECNOŚCI UCZNIA W SZKOLE
Proszę o usprawiedliwienie nieobecności w szkole
...............................................................
ucznia klasy …….. .
w dniu/dniach …………………………….
z powodu ……………………..………………… …
....................................
podpis rodzica/opiekuna
Godziny pracy pedagoga szkolnego
Godziny pracy pedagoga szkolnego
w roku szk.2010/2011
poniedziałek 8.30 - 12.30
wtorek 8.45 – 12.45
środa 8.00 – 14.00 (w tym z art. 42KN)
czwartek 8.45 - 12.45
piątek 8.00 – 12.00
ZAKRES CZYNNOŚCI, OBOWIĄZKÓW I UPRAWNIEŃ
PEDAGOGA SZKOLNEGO
I. Zadania - obowiązki.
A. Sprawy ogólno wychowawcze.
- Dokonywanie rzetelnej oceny sytuacji wychowawczej w szkole.
- Dbanie o realizację obowiązku szkolnego przez uczniów.
- Kontakt z rodzicami i pomoc metodyczna w rozwiązywaniu trudności wychowawczych.
B. Profilaktyka wychowawcza.
- Poznanie warunków życia i nauki uczniów sprawiających trudności w realizacji obowiązków szkolnych a zwłaszcza trudności wychowawcze.
- Rozeznanie grup nieformalnych, stosowanie metod i środków zaradczych zapobiegających niedostosowaniu społecznemu wśród uczniów.
C. Praca korekcyjno - wychowawcza.
- Organizowanie pomocy w wyrównywaniu braków w wiadomościach szkolnych wśród uczniów napotykających na szczególne trudności w nauce. Pomoc nauczycielom w organizowaniu i prowadzeniu zespołów wyrównawczych.
- Organizowanie nauczania indywidualnego dla uczniów upośledzonych w stopniu lekkim i umiarkowanym.
D. Indywidualna opieka psychologiczno - pedagogiczna.
- Udzielanie uczniom porad i pomocy w rozwiązywaniu trudności powstających na tle konfliktów rodzinnych i rówieśniczych.
- Przeciwdziałanie skrajnym formom niedostosowania społecznego wśród uczniów.
- Rozeznanie indywidualnych potrzeb uczniów oraz analizowanie przyczyn niepowodzeń szkolnych.
- Udzielanie pomocy uczniom wybitnie uzdolnionym.
- .
E. Pomoc materialna uczniom.
- Organizowanie pomocy materialnej oraz opieki nad uczniami znajdującymi się w trudnych warunkach materialnych, a zwłaszcza z rodzin niepełnych i rodziców samotnie wychowujących dzieci, a także z rodzin o dużym stopniu zagrożenia niedostosowaniem społecznym.
- Współdziałanie z poradnią psychologiczno - pedagogiczną, sądem rodzinnym, prokuraturą, policją, urzędem pracy, placówkami służby zdrowia, kuratorami sądowymi w sprawach zapewnienia właściwych warunków socjalno - bytowych i opieki nad dziećmi i młodzieżą.
Uprawnienia.
Podczas realizacji ww. obowiązków pracownik ma prawo:
- Żądać od wychowawców, nauczycieli, pracowników obsługi, rodziców i uczniów niezbędnych informacji i pomocy w celu zapewnienia właściwej realizacji ustalonych potrzeb dydaktycznych, wychowawczych i materialnych uczniów.
- Wzywać rodziców do stawienia się w szkole w sprawach dotyczących wychowania i nauki ich dzieci.
- Wzywać uczniów na rozmowy indywidualne i prowadzeni niezbędnych badań pedagogicznych wynikających z zadań i kompetencji pedagoga szkolnego.
- Wnioskować do dyrekcji szkoły w sprawach planowania i organizacji pracy dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkoły.
- Udzielać wskazówek metodycznych rodzicom i nauczycielom w sprawach rozwiązywania problemów dydaktycznych wychowawczych i opiekuńczych.
- Wnioskować o skierowanie uczniów na badania do poradni psychologiczno - pedagogicznej i innych placówek uprawnionych do takich badań i współpracujących ze szkołą, a także o umieszczenie uczniów w placówkach wychowania kształcenia i opieki pozaszkolnej.
- Wystawiać na żądanie uprawnionych organów opinie o uczniach w sprawach merytorycznie podległych pedagogowi szkolnemu. Opinia taka musi być każdorazowo podpisana przez dyrektora szkoły.
- W sprawach nieuregulowanych niniejszym zakresem czynności obowiązuje droga służbowa w celu podjęcia stosownych decyzji i czynności na szczeblu dyrekcji szkoły.
- W trudnych sytuacjach wychowawczych przeprowadzać rozmowy z uczniami z udziałem pedagoga z prewencji.
Uwaga, dopalacze!Okres dorastania przynosi zwykle trudne problemy dla samych nastolatków, ich rodziców, jak i całego otoczenia. Rola rodziców w tym okresie jest szczególnie trudna, dlatego warto jak najwcześniej budować dobre relacje z dziećmi, bo to jedno z ważniejszych narzędzi w wychowaniu dzieci. Działania zaradcze rodziców w przypadku zagrożenia używaniem przez dziecko „dopalaczy” są takie same, jak przy innych zagrożeniach – na przykład piciu alkoholu czy używaniu narkotyków.
Kontakt młodzieży z narkotykami w Polsce – trendy i tendencje w ciągu ostatnich 15 lat
Wyniki ogólnopolskich badań ankietowych prowadzonych w szkołach (ESPAD) wskazują, że generalnie od 2003 roku liczba młodzieży mającej kontakt z narkotykami nie wzrasta, a nawet obserwujemy lekką tendencję spadkową. Zmniejszyła się liczba uczniów potwierdzających eksperymentowanie ze środkami psychoaktywnymi lub deklarujących zainteresowanie spróbowaniem narkotyku. Spada dostępność substancji psychoaktywnych, w tym na terenie szkoły. Zmniejsza się również liczba propozycji spróbowania narkotyku otrzymywanych przez uczniów. Ta tendencja jednak może się szybko odwrócić.
W opinii uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych rodzice słabo orientują się w tym, co robią i czego doświadczają ich dzieci. Większość uczniów twierdzi, iż rodzice nie mają wiedzy na temat używania alkoholu i narkotyków przez ich dzieci (Badania Ursynowskie, Warszawa, 2009).
Dlaczego pojawiły się dopalacze?
Przemysł narkotykowy przynosi krociowe zyski. Rozwój tego przemysłu jest jednak hamowany przez działania ważnych instytucji międzynarodowych i krajową politykę antynarkotykową. Stałe aktualizowanie przepisów
prawa, coraz bardziej skuteczna kontrola granic, ściganie producentów i dilerów, monitoring wizyjny i dyżury nauczycieli w szkole, a także działania profilaktyczne prowadzone wobec dzieci i młodzieży przynoszą efekty.
Spadek dostępności narkotyków i obawa młodzieży przed wejściem w konflikt z prawem powodują, że liczba użytkowników narkotyków, zwłaszcza w Polsce, jak już wspomniano, nie wzrasta. Powoduje to zmniejszenie zysków producentów i handlarzy. Przemysł narkotykowy wprowadza więc na rynek nowe środki, które nie figurują na liście substancji zabronionych. Taką próbą ominięcia przepisów prawa są właśnie „dopalacze”.
Ich promocja, jako środków użytecznych i bezpiecznych, prowadzona jest na licznych, specjalnie utworzonych stronach internetowych adresowanych do młodych odbiorców. Wzrasta liczba sklepów internetowych oraz stacjonarnych punktów sprzedaży nieprzypadkowo lokowanych w pobliżu szkół.
Co to są „dopalacze”?
Nazwa nie posiada charakteru naukowego; jest to raczej termin używany potocznie dla określenia grupy różnych substancji lub ich mieszanek o rzekomym bądź faktycznym działaniu psychoaktywnym. Reklamowane są m.in. jako „smart drugs” („sprytne substancje, zwiększające spryt i inteligencję”) – usprawniające pamięć, koncentrację uwagi. W zależności od typu produktu, imitują swoje nielegalne odpowiedniki: środki stymulujące (podobnie jak amfetamina), euforyzujące (jak tabletki ekstazy), relaksujące (jak konopie indyjskie), a nawet psychodeliczne i halucynogenne (jak LSD). Są wśród nich substancje pochodzenia zarówno syntetycznego, jak i naturalnego (roślinnego). Wiele z nich ma atrakcyjne, zachęcające nazwy, jak: „Szałwia wieszcza”, „Zioła marzeń”, „Ogon lwa (Lion’s Tail)”, itp.
Strony internetowe poświęcone „dopalaczom” są przeważnie prowadzone przez użytkowników narkotyków albo producentów i służą promocji tych środków. Prezentowane informacje nie są więc wiarygodne. Rzetelne informacje można znaleźć na stronie internetowej Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii przygotowanej przez specjalistów.
http://www.kbpn.gov.pl/portal?id=885171
Udowodniono, że największą moc chroniącą ma:
- Okazywanie miłości i zainteresowania życiem dziecka
(mów dziecku, że jest dla ciebie najważniejszą
osobą, że zależy ci, by było zdrowe i szczęśliwe, poznaj
jego przyjaciół, zainteresowania i sposoby spędzania
czasu wolnego);
- Dobre porozumiewanie się z dzieckiem
(rozmawiaj z dzieckiem często, pytaj o jego zdanie,
uważnie słuchaj, rozmawiaj także na trudne
tematy – o narkotykach, alkoholu, dojrzewaniu);
- Zdrowa dyscyplina (postaw jasne granice – wyraź
zdecydowany sprzeciw wobec używania narkotyków
i innych środków psychoaktywnych, podaj oczekiwania
dotyczące godzin powrotu do domu, kontaktów z kolegami,
sprawdzaj na co wydawane jest kieszonkowe, itp.);
- Wspieranie dziecka (doceniaj wysiłki w osiąganiu
celów, chwal dziecko za sukcesy i odpowiedzialność
– podnosisz tym jego poczucie własnej wartości.
Zapewniaj, że zawsze może liczyć na twoją pomoc
w trudnych sytuacjach);
Aby rozmawiać z dzieckiem na trudne tematy nie trzeba być ekspertem,
ale warto jednak dowiedzieć się więcej korzystając z wiarygodnych materiałów.
Opracowano na podstawie materiałów zamieszczonych na stronie
Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii
Roczny plan rozwoju PSP nr 12 w WałbrzychuRoczny plan rozwoju
Publicznej Szkoły Podstawowej nr 12
im. Wł. Puchalskiego w Wałbrzychu
DYDAKTYKA
CEL STRATEGICZNY:
Organizacja procesu kształcenia w szkole zapewnia każdemu uczniowi szansę rozwoju.
CELE OPERACYJNE:
- Podniesienie efektów kształcenia
- Stwarzanie odpowiednich warunków uczenia się dzieciom o specjalnych potrzebach edukacyjnych
- umożliwianie rozwoju osobowości, talentów i indywidualnych zainteresowań.
WYCHOWANIE I OPIEKA
CEL STRATEGICZNY
Szkoła tworzy optymalne warunki do wychowania dziecka które umie realizować swoje cele życiowe z poszanowaniem prawa i potrzeb innych.
CELE OPERACYJNE
- Realizacja programu wychowawczego szkoły
- Realizacja programu profilaktycznego szkoły
- Realizacja programu ,,Bezpieczna Szkoła"
- Stwarzanie warunków akcentujących podmiotowość ucznia i rozwijających jego odpowiedzialność za podejmowane działania
- Stwarzanie warunków do pełnej integracji dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.
PROGRAM WYCHOWAWCZYZAŁOŻENIA OGÓLNE
Program wychowawczy PSP 12 w Wałbrzychu jest dokumentem pozwalającym scalić oddziaływania wychowawcze szkoły i środowiska, w którym wychowuje się dziecko. Stanowi ukierunkowanie do pracy wychowawczej skierowanej do wszystkich pracowników szkoły, instytucji wspierających pracę szkoły, przy współudziale rodziców i z uwzględnieniem ich oczekiwań dydaktyczno - wychowawczych.
CELE GŁÓWNE
1. Wspieranie wszechstronnego rozwoju ucznia.
2. Wartościowanie postaw i zjawisk związanych z życiem w społeczeństwie.
3. Przygotownie do życia w warunkach współczesnego świata.
4. Najważniejsze wartości stosowane w wychowaniu to kreowanie postaw patriotycznych, tolerancji, szczerości, szacunku dla wiedzy i pracy każdego człowieka.
ZADANIA SZKOŁY JAKO ŚRODOWISKA WYCHOWAWCZEGO
- Korelacja oddziaływań wychowawczych domu, środowiska rówieśniczego i szkoły.
- Przygotowanie do samodzielnego życia.
- Opieka nad psychofizycznym rozwojem dziecka.
- Organizacja procesu rozwoju ucznia ukierunkowana na jego sukces.
- Atmosfera sprzyjająca efektywnej pracy.
ABSOLWENT NASZEJ SZKOŁY
- Dba o zdrowie psychiczne oraz sprawność fizyczną.
- Rozwija się intelektualnie.
- Sprawnie się komunikuje.
- Umie się uczyć, zdobywać informacje.
- Zna swoje mocna i słabe strony, potrafi nad nimi pracować.
- Troszczy się o środowisko naturalne.
- Przestrzega prawa i obowiązków wobec siebie i innych oraz otoczenia w kategoriach moralnych, etycznych i społecznych.
- Korzysta z dóbr kultury.
- Tworzy i uczestniczy w kultywowaniu tradycji szkoły, miasta, rgionu.
- Zna podstawowe zasady BHP. Posiada kartę rowerową.
- Umie zachować się w sytuacjach trudnych.
- Potrafi planować i przewidzieć efekty swojego postępowania.
- Reprezentuje wysoką kulturę osobistą.
Warto przeczytać
Dylematy wychowania, czyli to co każdy wiedzieć powinien
Dorosłych niepokoi, gdy dziecko zaczyna przywłaszczać sobie cudzą własność. Zdarza się, że zachowanie takie powtarza się nie tylko w domu, ale i w szkole. Wyjaśniając takie sytuacje, warto zadać sobie pytanie, dlaczego to robi.
psycholog Aleksandra Godlewska, Życie Szkoły 8/2010
Mój syn kradnie - skarżyła się mama ucznia z zerówki, która przyszła do mojego gabinetu. To podkradnie trwa już od dłuższego czasu. Zaczęło się od drobnych pieniędzy , które wrzucam do koszyka na półce. Kiedyś Jaś odkrył go w czasie zabawy. Na początku myślałam, że to ja nie pamiętam , ile tam wrzucam, bo rzeczywiście nigdy dokładnie nie liczyłam. Ale raz i drugi policzyłam. Było mniej. Mój mąż bagatelizuje problem i uważa, że syn z tego wyrośnie. Ja się niepokoję.
W jednej z drugich klas w naszej szkole zaczęły ginąć dzieciom rozmaite rzeczy. Gdy ,,znikanie” cudzej własności nagminnie się powtarzało, przeprowadziłyśmy z wychowawczynią indywidualne rozmowy z każdym dzieckiem, potem z całą klasą .Nikt się nie przyznał, ale ,,znikanie” się nie powtórzyło. Któregoś razu Ania wyciągała zeszyt z plecaka. Ze środka wypadła linijka Jagody.
- Złodziejka - krzyczały dzieci. Nieśmiała i małomówna Ania, której nikt nie podejrzewał, zaczęła płakać. Rozmawiałam z Anią długo na temat tego, co się stało. Dziewczynka oddała cudzą własność, przeprosiła, ale koleżankom trudno było o tym zapomnieć. Ania nie zazdrościła dziewczynkom tych przedmiotów, ale tego, że często się śmieją, dużo rozmawiają i umieją wspaniale się ze sobą bawić. Ona chciała być taka sama, a posiadanie rzeczy koleżanek w sposób magiczny miało ją do tego przybliżyć. Nie wiedziała, jak inaczej nawiązać kontakt z rówieśnikami. Ania miała problemy w domu, czuła się gorsza, nielubiana przez klasę.
Biorę, co chcę
Trzy-, czterolatek może nie odróżniać jeszcze tego, co moje, twoje czy nasze. Uważa, że wszystko można wziąć. Gdy coś mu się spodoba, ogląda to, bawi się i ... po prostu wkłada do kieszeni. W sklepie, gdy widzi coś ciekawego albo smacznego, sięga po to rączką. Robi to na oczach wszystkich. Płacze, gdy rodzice nie pozwalają mu czegoś wziąć. Krzyczy, gdy zabraniają zabrać mu z piaskownicy kolorową furgonetkę kolegi. Awanturuje się gdy w czasie wizyty u Zuzi musi oddać misia, który smacznie śpi w jego czapce i ,,chce razem z nim pójść do domu”. Pomimo, że mama czy tata nie pozwalają na to, czasem okazuje się jednak, że miś w jakiś niezwykle ,,tajemniczy” sposób ,,zawitał” w jego domu.
Bardzo często pragnienie wyniesienia czegoś z miejsca, które dziecku się podoba, w którym miło, ciekawie spędziło czas, gdzie czuło się dobrze, bezpiecznie, oznacza tylko to, że chce ,,kawałek” tego miejsca zabrać ze sobą. Trzymając ten przedmiot w garści, patrząc na niego, przytulając się do misia Zuzi, odświeża wspomnienie tego miejsca, przywołuje jego atmosferę i dobre wspomnienia. W tym wieku dziecko nie zna jeszcze kodeksu moralnego, który wkrótce będzie je obowiązywał. Dlatego „złymi skłonnościami” nie ma co się niepokoić. Nie ma po co krzyczeć. To nie jest kradzież. Należy rozmawiać z dzieckiem o przykrości, jaką można zrobić innemu, zabierając coś, co do niego należy.
Nie należy bagatelizować kradzieży, nawet najdrobniejszej.
Należy o tym rozmawiać z dziećmi w klasie, ale nie nagłaśniać od razu problemu i nie zawstydzać winowajcy publicznie, mając nadzieję, że już nigdy niczego nie weźmie, bo będzie się wstydził. Wstyd nie będzie dla niego przeszkodą. Co najwyżej nauczy się, jak skuteczniej ukrywać kradzież.
Biorę żeby mnie zauważyli
Piecio-, sześciolatek już wie, co jest jego, a co cudze własnością. Wie również, że zabawki, którymi zajmuje się w przedszkolu czy w szkole należą do przedszkola lub szkoły, a zabawki, które pokazuje mu Krzyś w swoim domu należą do Krzysia. Gdy zabiera stamtąd jakiś przedmiot, doskonale zdaje sobie sprawę, że tego nie wolno. Najczęściej czyni to więc ukryciu, tak, by nikt nie zauważył. Dopiero w domu wszystko się wydaje, gdy rodzice odkrywają przedmioty, które „nie wiadomo skąd się wzięły”. Dziecko, dorastając, coraz lepiej orientuje się w tym, co jest dobre a co złe. Pod koniec wieku przedszkolnego kształtuje się dziecięce sumienie, które zaczyna pełnić rolę wewnętrznego kontrolera. Zabierając coś komuś, maluch będzie sie wstydzić, a im starszy, tym częściej będzie miał poczucie winy. Dorośli nic nie wskórają, reagując krzykiem, groźbmi i karami. Postępując w ten sposób, powodują tylko to,że dziecko może stawać się coraz sprytniejsze w ukrywaniu swoich kradzieży.
Należy zastanowić się, dlaczego ono tak postępuje?
Takie zachowanie to sygnał, które są wysyłane mniej lub brdziej świadomie w kierunku mamy, taty, pani w szkole: Zobacz mnie, zwróć na mnie uwagę, zauważ, co robię, poświęć mi więcej czasu. Podkradanie, które się powtarza, może być sposobem na ukaranie dorosłych za to, że nie odczytują tych sygnałów, nie zmieniają swojego stosunku do dziecka. Może być nawet desperackim sposobem nawiązania kontaktu.
Trzeba spokojnie rozmawiać o tym wydarzeniu. Poępić kradzież, nie krytukując dziecka, nie nazywając go złodziejem. Trzeba ustalić, że następnego dnia odda własność właścicielowi i przeprosi za to, że zabrał. Warto być konsekwentnym, a w razie potrzeby wesprzec dzieckoswoją obecnością i np. trzymać za rękę.
Biorę, bo chcę, by mnie lubili
Dla siedmiolatka i starszego dziecka coraz ważniejsi stają się rówieśnicy. Pragnie miec wielu kolegów. Ale zdarza się, że kolegów jest owszem wielu, ale z żadnym nie można się tak naprawdę zaprzyjaźnić. Dziecko wpada więc na pomysł "wkupienia się" w łaski rówieśników.
Robiąc kolegom prezenty zaskarbia się ich przychylność, zgodę na współudział we wspólnych zabawach i przedsięwzięciach. Niestety, tak zdobyta sympatia rówieśników często jest krótkotrwała,dlatego dziecko musi powtarzać podkradanie.
W takim przypadku nleży również powstrzymywać się od krzyku i wyrażania negatywnych emocji. Trzeba tłumaczyć, że sympatii i przyjaźni nie można kupić. Uczeń musi wiedzieć, jakie są zasady uczciwości, co dorośli uznają za kradzież i czego absolutnie nie tolerują. Należy otwarcie mówić o konsekwencjach kradzieży, tych małych, w których traci się zaufanie i przyjaźń, oraz tych wielkich, za które można pójść do więzienia.
Cała Polska czyta dzieciomList fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom" do rodziców
Drodzy Rodzice!
Każdy z nas pragnie dla swego dziecka dobrego dzieciństwa i szczęśliwej przyszłości. Ale czy wiemy, jak to osiągnąć? Jak sprawić, by dziecko wyrosło na człowieka zdrowego emocjonalnie, samodzielnego i mądrego, otwartego na ludzi, dobrze radzącego sobie we współczesnym świecie, umiejącego wykorzystywać swoje predyspozycje i uzdolnienia? Wiele zależy od nas, rodziców
Dzieciom przede wszystkim potrzebna jest nasza ciepła, cierpliwa obecnośc i przewodnictwo - rozmowy, współczucie i wsparcie, kształtowaniedobrych nawyków, ostrzeżenia,ćwiczenia w mówieniu i myśleniu, a także nasz własny przykład. To daje im wiarę w swoje siły, a także poczucie oparcia w rodzinie.
Rodzice, którym zależy na dobrym wychowaniu dziecka, wiedzą, że nie da się tego zrobić, nie poświęcając mu osobiście czasu, nie tłumacząć, nie czytając. Dziecko bowiem uczy się życia, obserwując swych najbliższych w milionach codziennych sytuacji i wspólnych zjęć. To ich styl życia, ich język i wartości przejmuje.
Wychowanie nie może polegać jedynie na reagowaniu na dziecięce błędy i karach za złe zachowanie. Przecież dziecko samo z siebie zwykle nie wie -bo i skąd miałoby wiedzieć?- co jest dobre, a co jest złe, dopóki mu tego spokojnie i wielokrotnie nie wytłumaczymy.
Dlatego starajmy się spędzać z dzieckiem jak najwięcej czasu. Im więcej go dla dziecka wygospodarujemy, tym lepiej. Będzie mu łatwiej odnaleźć się i mdrze poruszać we współczesnym świecie pełnym hałaśliwych atrakcji, fałszywych wartości i prawdziwych zagrożeń: od palenia papierosów i picia alkoholu, po wczesny seks, narkotyki i działania aspołeczne.
Dzieciństwo nie polega na kolekcjonowaniu gadżetów, lecz dobrych chwil z rodziną, dobrych wzorców i wartości, takich jak miłość, szacunek, poczucie bezpieczeństwa, radość.
Można wiele zrobić, codziennie czytając dziecku. Od urodzenia, gdyż zanim zacznie ono mówić i czytać, powinno się dobrze osłuchać z językiem i zbudować jak największy zasób słów, które rozumie. Ważne jest czytanie chłopcom, gdyż ich umiejetności językowe rozwijaja sie wolniej.Czytanie dziecku rozbudza jego wyobraźnię, dostarcza mu emocji i radości, poszerza wiedzę o świcie, przynosi dobre wzorce zachowań. Dzięki głośnemu czytaniu nauka w szkole bedzie dla niego łatwiejsza i przyjemniejsza. Nie porzucajmy czytania, gdy dziecko potrafi już czytać samo.Rytuał głośnego czytania może trwać nawet wtedy, gdy jest ono w gimnazjum. Codzienne czytanie to wspolnie spędzony czas, stałe wzmacnianie więzi i wzajemnego zaufania, a także doskonalenie najważniejszej społecznej kompetencji - sprawnego posługiwania się językiem. Język to klucz do dobrej komunikacji z ludźmi i do samodzielnego zdobywania wiedzy. Czytanie to jak witamina i szczepionka. Dzieci, którym czytamy, są mądrzejsze, znacznie bardziej odporne na toksyny współczesnej kultury i znacznie lepiej poradzą sobie w życiu.
Dlatego czytajmy dzieciom 20 minut dziennie. Codziennie!
Irena Koźmińska
Prezes Fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom"
www.cpcd.pl
Na podstawie artkułu zamieszczonego w:
WSZYSTKO DLA SZKOŁY, MIESIECZNIK Z POKOJU NAUCZYCIELSKIEGO, 01/2011
Początek roku to okazja do postanowień - na przykład: Poświęcę więcej uwagi dziecku, będę lepszym rodzicem...
Oto kilka propozycji dla osób, które borykają się z nieokiełznaną naturą swych dzieci:
- Raczej ucz niż karz. Dzieci ( każdym wieku) robią głupie lub złe rzeczy przede wszystkim dlatego, że nie wiedzą lub nie umieją nic lepszego zrobić w danej sytuacji.
- Nie szczędź mu miłych słów. Słowa nie kosztują wiele, a są chlebem dla duszy. Choć rozrzutność jest równie szkodliwa jak skąpstwo, miłych słów lepiej nie oszczędzać. Mów dziecku, że je kochasz; mów mu, dlaczego je lubisz.
- Dialog – tak, monolog – nie. Jeśli prowadzisz monolog, oszczędzaj język. Inaczej dziecko zacznie udawać głuchego. Czasem wystarczą dwa zdania, by powiedzieć to, co najważniejsze.
- Nie psuj dziecka, dając mu wszystko, o co poprosi. Niektórymi prośbami wystawia cię jedynie na próbę.
- Odpowiadaj gdy syn lub córka stawia ci pytania. Jeśli nie będziesz ich słuchać, przestaną z Tobą rozmawiać.
- Gdy dziecko wykształca złe nawyki – ingeruj. Im wcześniej, tym lepiej. Jak twierdził Mały Książę: „ Baobaby najlepiej wyrywać, gdy są jeszcze małe”.
- Daj dziecku zauważyć, że masz swoje niedoskonałości i jesteś omylnym człowiekiem. To uczy akceptacji. Przyznanie się do błędów wzbudza w dziecku niezwykła serdeczność.
- Jeśli poświęcisz dziecku choćby 40 minut dziennie tylko dla niego (np. 20 w południe i 20 wieczorem) – będzie pewne , że je kochasz. Tobie będzie wtedy łatwiej je wychowywać. Dzieci chcą słuchać rodziców, którzy są dla nich dobrzy!
Ale:
- Jeśli to konieczne postępuj z dzieckiem twardo i zdecydowanie. To daje poczucie bezpieczeństwa i pewność, że można się wesprzeć na rodzicu!
- Pozwól dziecku na doświadczenie konsekwencji tego, co robi – zarówno przyjemnych, jak i przykrych. Aby się dobrze rozwijać, potrzebne są doświadczenia bolesne. Bez nich dzieci stają się słabe, nieodporne, a niektóre niemądre.
- Uważaj na obietnice; niech nie będą pochopne. Dziecko będzie zawiedzione, jeśli ich później nie dotrzymasz.
- Pozwól dziecku na eksperymentowanie i ciekawość – to rozwija.
- Dawaj dziecku więcej nagród niż kar.
Gdy rodzic ma problem z dzieckiem, nie jest trudno odkryć, co bedzie pomocne. Najtrudniej jest to konsekwentnie stosować. Dlatego, aby być skutecznym rodzicem, należy również zadbać o siebie: o swój wolny czas, o swoje hobby, o swoje dobre samopoczucie. Bez tego trudno być właściwym wzorm dla własnego dziecka.
dr Marcin Florkowski (psycholog)
Szkolny Program Naprawy Frekwencji Uczniów
Publicznej Szkoły Podstawowej nr 12
im. Włodzimierza Puchalskiego w Wałbrzychu.
na rok szkolny 2010/2011/2012
Program powstał na podstawie analizy przeprowadzonych kart frekwencji w roku szkolnym 2008/2009. Zaobserwowano wówczas, że ilość godzin nieobecnych nieusprawiedliwionych uczniów znacznie przyczynia się do słabych wyników edukacyjnych w szkole. Realizacja programu w roku szkolnym 2009/2010 przyczyniła się do większej dbałości o przestrzeganie obowiązku szkolnego i podniesienie wyników nauczania przez uczniów, którzy wcześniej opuszczali znaczną liczbę godzin. Odnosi się to w szczególności do uczniów kl. I-III. Uznaliśmy za stosowne, by podtrzymać realizację tego programu w latach 2010/2011/2012 z poszerzeniem cotygodniowego podsumowania frekwencji w stosunku do wskazanych uczniów
Na trudne zachowanie ucznia wpływają czynniki: związane z uczniem, z domem oraz ze szkołą. Aby wyeliminować zachowanie niewłaściwe, musi nastąpić koordynacja współpracy pomiędzy nauczycielami, dyrekcją szkoły, uczniami i rodzicami.
Wagary i ucieczki z lekcji traktowane przez uczniów jako unikanie ocen niedostatecznych np: z odpowiedzi, za brak zadania domowego, ze sprawdzianu czy pracy klasowej muszą być dla ucznia nieopłacalne. W tym celu nauczyciele zobowiązani są do zawarcia umowy z zespołami klasowymi, określającej warunki nieprzygotowania się do lekcji oraz kosztów wagarów i pojedynczych ucieczek z zajęć edukacyjnych.
Starania o wzbudzenie motywacji do nauki powinny być konsekwentne i ciągłe.
1.Cele ogólne programu:
a) Zwiększenie frekwencji w stosunku do roku ubiegłego.
b) Kształtowanie umiejętności nauczycieli w radzeniu sobie z problemami wynikającymi z dyscyplinowania i motywowania uczniów.
c) Kontynuowanie metod współpracy pomiędzy nauczycielami a rodzicami oraz placówkami pozaszkolnymi takimi jak: Poradnia Pedagogiczno- Psychologiczna, Centrum Pomocy Rodzinie, Ośrodek Pomocy Społecznej oraz Straż Miejska, Policja, kuratorzy rodzinni.
2. Cele szczegółowe:
1. Uczeń zna pozytywy systematycznego uczęszczania do szkoły.
2. Uczniowie i rodzice znają system usprawiedliwień.
3. Uczeń zna kryteria oceny z zachowania.
4. Uczeń zna procedury postępowania wobec niego w przypadku opuszczania zajęć bez usprawiedliwienia.
3. Założenia programu:
- W szkole istnieje jednolity system usprawiedliwień.
- Wychowawca systematycznie monitoruje frekwencję uczniów swojej klasy i sporządza miesięczne zestawienia frekwencji uczniów w klasie.
- Nauczyciele prowadzą zajęcia metodami aktywizującymi ucznia.
- Szkoła rozbudowuje system nagród za bardzo dobrą frekwencję.
- Nauczyciele konsekwentnie przestrzegają zasad klasyfikacji z zajęć edukacyjnych i nie klasyfikują uczniów, u których brak jest podstaw do wystawienia oceny,
- Wychowawcy konsekwentnie stosują procedury postępowania wobec uczniów opuszczających zajęcia.
- Szkoła jest miejscem bezpiecznym, uczniowie otoczeni są opieką.
4. Treści programu:
Zadania wychowawcy:
W przypadku ucznia opuszczającego pojedyncze godziny lekcyjne wychowawca:
I. Przeprowadza z uczniem rozmowę, której celem jest poznanie przyczyny wagarów ucieczki z lekcji oraz stanu świadomości ucznia dotyczącego konsekwencji dokonywanych wyborów i podejmowanych decyzji.
II. W razie potrzeby pomaga uczniowi zweryfikować jego podejście do wagarów, ucieczek z lekcji i obowiązków uczniowskich.
III. Informuje rodziców o nieobecnościach dziecka w szkole.
- W przypadku ucznia opuszczającego duża ilość godzin lekcyjnych: Uczeń ma założony zeszyt „Frekwencja”, w którym nauczyciele potwierdzają jego obecność na lekcji swoim podpisem.
- Wychowawca informuje rodziców o zeszycie i potrzebie podpisywania dokonanych w nim wpisów.
- Wychowawca przeprowadza rozmowę z rodzicami ucznia w celu poznania czynników zakłócających uczęszczanie do szkoły oraz uświadamia potrzebę współpracy w przeciwdziałaniu wagarom, ucieczkom z lekcji i konsekwencjom takich sytuacji.
- Wychowawca przeprowadza rozmowę z uczniem w obecności rodzica i ustala warunki poprawy frekwencji ucznia w szkole.
W przypadku ucznia nagminnie opuszczającego zajęcia edukacyjne:
- Wychowawcy przekazują pedagogowi wykaz uczniów z podaną informacją o skali problemu, sytuacji szkolnej i rodzinnej dziecka.
- Pedagog podejmuje działania wobec ucznia: przeprowadza rozmowę, ustala czas na poprawę frekwencji oraz kontaktuje się z jego rodzicami.
- Monitoruje obecności dziecka w szkole, pozostaje w ścisłym kontakcie z wychowawcą klasy i rodzicami.
- W przypadku braku informacji o nieobecności dziecka w szkole ze strony opiekunów w ciągu dwóch dni wychowawca przekazuje sprawę pedagogowi.
- Jeśli w/w nie uda się telefonicznie ustalić przyczyn nieobecności przekazuje sprawę dzielnicowemu.
- Po wyczerpaniu możliwości oddziaływania szkoły na ucznia, przy braku pożądanych zmian w realizacji obowiązku szkolnego w ciągu miesiąca (50% nieobecności w ciągu miesiąca) zespół w składzie: dyrektor, pedagog, wychowawca kieruje sprawę do Sądu Rodzinnego i Nieletnich (Ustawa z dnia 26 października 1982r. i Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2003r w sprawie szczególnych form działalności wychowawczej i zapobiegawczej wśród dzieci i młodzieży zagrożonej uzależnieniem)
Wychowawca:
- nagradza pochwałą uczniów o bardzo dobrej frekwencji na forum klasy i na zebraniu z rodzicami,
- składa wniosek do dyrektora szkoły o udzielenie pochwały lub przyznanie nagrody rzeczowej, dyplomu lub listu pochwalnego,
- wychowawca jasno określa konsekwencje uchylania się od obowiązku szkolnego,
- informacje przekazuje rodzicom na piśmie do podpisu, jeśli ucznia często nie ma w szkole, wzywa rodziców pismem urzędowym i w obecności dyrektora i pedagoga podpisuje pismo w którym zawarte są jasno konsekwencje jakich nie uniknie zarówno rodzic jak i uczeń w przypadku uchylania się od obowiązku szkolnego
Zadania nauczycieli:
- współdziałają i komunikują się ze sobą oraz z pedagogiem we wszystkich sprawach dotyczących uczniów,
- prowadzą zajęcia w sposób atrakcyjny z użyciem różnorodnych metod aktywizujących ucznia,
- nauczyciele doskonalą swoje umiejętności postępowania z dziećmi trudnymi, wymagającymi szczególnego podejścia.
- przeprowadzają prace klasowe i sprawdziany zgodnie z przepisami zawartymi w WSO.
Zadania rodziców:
- współpracują ze szkołą,
- informują o nieobecności dziecka wychowawcę w ciągu pierwszych dwóch dniach nieobecności w razie choroby
- informują na bieżąco wychowawcę o przyczynach nieobecności dziecka w szkole współtworzą spójny plan oddziaływań wychowawczych,
- Rada Rodziców finansuje nagrody książkowe dla uczniów ze stuprocentową frekwencją.
- ZASADY USPRAWIEDLIWIANIA – rodzic – opiekun prawny dziecka pisze usprawiedliwienie według obowiązującego w szkole wzoru usprawiedliwień (zał. Nr 1)
- ZASADY ZWALNIANIA UCZNIA Z POJEDYNCZYCH ZAJĘĆ W SZKOLE - rodzic – opiekun prawny dziecka pisze usprawiedliwienie według
obowiązującego w szkole wzoru (zał. Nr 2)
- uczeń przedstawia zwolnienie wychowawcy lub nauczycielowi, który zwalnia go z zajęć. Nauczyciel zapoznaje się z prośbą o zwolnienie, podpisuje je.
Prośbę podpisaną przez wychowawcę lub nauczyciela uczeń przedstawia pracownikowi szkoły dyżurującemu przy wejściu do budynku. Podpisane zwolnienie jest podstawą do opuszczenia szkoły.
Zadania ucznia:
- usprawiedliwia nieobecność na zajęciach lekcyjnych zgodnie z przepisami zawartymi w Statucie Szkoły.
Zadania dyrektora:
- wspomaga oddziaływania wychowawców i pedagoga,
- na wniosek wychowawcy udziela pochwały lub przyznaje nagrody uczniom wyróżniającym się najwyższą frekwencją,
- współpracuje z Radą Rodziców w sprawie finansowania nagród dla uczniów ze stuprocentową frekwencją.
5. Etapy wdrażania programu na rok szkolny 2010/2011/2012
|
l.p. |
Etap |
Termin |
Odpowiedzialni |
|
1. |
Podtrzymanie założeń programu naprawczego frekwencji uczniów z roku poprzedniego |
wrzesień |
Rada Pedagogiczna |
|
2. |
Przedstawienie i przypomnienie rodzicom o zasadach usprawiedliwiania nieobecności dziecka, konsekwencjach nieobecności uczniów i fragmentach WSO dotyczących wagarowania oraz podkreślenie ścisłej zależności między frekwencją a wynikami w nauce. |
Zebranie z rodz. wrzesień |
Wychowawcy, |
|
3. |
Analiza frekwencji poszczególnych uczniów. |
Raz w miesiącu |
Wychowawca |
|
4. |
Wprowadzenie monitorowania frekwencji poszczególnych klas- przedstawienie wyników w formie graficznej i eksponowanie na tablicy informacyjnej. |
Raz na 2 miesiące |
Wychowawca, pedagog W klasach IV-VI p. Stachera |
|
5. |
Opracowanie systemu nagród za najlepszą frekwencję, przedstawienie wyników badań formie graficznej i eksponowanie jej na tablicy. |
podsumowanie |
Rada Rodziców i Samorząd Uczniowski |
|
6. |
Systematyczne sprawdzanie nieobecności przez wszystkich nauczycieli |
Cały rok |
Rada pedagogiczna |
|
7. |
Indywidualne rozmowy z uczniami na temat przyczyn ich nieobecności na zajęciach. Pomoc w rozwiązywaniu problemów, organizowanie pomocy koleżeńskiej w nauce. |
Cały rok |
Wychowawca, pedagog |
|
8. |
Przeprowadzenie lekcji wychowawczych na temat odpowiedzialności za własne czyny i decyzje, ze szczególnym uwzględnieniem konsekwencji wynikających z opuszczania zajęć bez usprawiedliwienia. |
wrzesień |
Wychowawca |
|
9. |
Dokształcanie nauczycieli w celu nabycia umiejętności postępowania z uczniami trudnymi, |
Cały rok |
Dyrektor, |
|
10. |
Systematyczne podliczanie godzin nieobecnych w dzienniku i liczenie frekwencji miesięcznych, |
Cały rok szkolny |
Wychowawca |
|
11. |
Uświadamianie uczniom korzyści wynikających z nauki poprzez wskazywanie pozytywnych przykładów, telefoniczne informacje rodziców ucznia, który ma nieusprawiedliwione nieobecności |
Prace ciągłe |
Wychowawca, nauczyciele uczący, pedagog. |
|
12. |
Ewaluacja funkcjonowania programu Analiza wyników frekwencji na podstawie raportów złożonych przez wychowawców klas. Porównanie wyników na koniec drugiego semestru. Opracowanie wyników. |
czerwiec |
Pedagog, wicedyrektor. |
6. Przewidywane rezultaty działań:
- Zwiększenie frekwencji,
- Podniesienie wyników nauczania,
- Uczniowie mają wysoki poziom motywacji,
- Uczniowie są świadomi konsekwencji swego zachowania zarówno pozytywnego jak i negatywnego a nauczyciele stosują pozytywne i bardziej efektywne sposoby kontroli,
- Rodzice zwiększają zainteresowanie frekwencją swego dziecka na zajęciach i współpracują ze szkołą.
7.Celom ewaluacji służą:
- obliczanie wskaźników frekwencji miesięcznych, semestralnych i na zakończenie roku szkolnego,
- Analiza wyników frekwencji w połączeniu z analizą wyników nauczania (koniec 1 semestru i koniec roku szkolnego)
Wzór usprawiedliwień (zał. Nr 1)
|
……………………….. Imię i nazwisko rodzica
USPRAWIEDLIWIENIE NIEOBECNOŚCI UCZNIA W SZKOLE
Proszę o usprawiedliwienie nieobecności w szkole ............................................................... ucznia klasy …….. . w dniu/dniach ……………………………. z powodu ……………………..………………… … .................................... podpis rodzica/opiekuna
|
Godziny pracy pedagoga szkolnego
Godziny pracy pedagoga szkolnego
w roku szk.2010/2011
poniedziałek 8.30 - 12.30
wtorek 8.45 – 12.45
środa 8.00 – 14.00 (w tym z art. 42KN)
czwartek 8.45 - 12.45
piątek 8.00 – 12.00
ZAKRES CZYNNOŚCI, OBOWIĄZKÓW I UPRAWNIEŃ
PEDAGOGA SZKOLNEGO
I. Zadania - obowiązki.
A. Sprawy ogólno wychowawcze.
- Dokonywanie rzetelnej oceny sytuacji wychowawczej w szkole.
- Dbanie o realizację obowiązku szkolnego przez uczniów.
- Kontakt z rodzicami i pomoc metodyczna w rozwiązywaniu trudności wychowawczych.
B. Profilaktyka wychowawcza.
- Poznanie warunków życia i nauki uczniów sprawiających trudności w realizacji obowiązków szkolnych a zwłaszcza trudności wychowawcze.
- Rozeznanie grup nieformalnych, stosowanie metod i środków zaradczych zapobiegających niedostosowaniu społecznemu wśród uczniów.
C. Praca korekcyjno - wychowawcza.
- Organizowanie pomocy w wyrównywaniu braków w wiadomościach szkolnych wśród uczniów napotykających na szczególne trudności w nauce. Pomoc nauczycielom w organizowaniu i prowadzeniu zespołów wyrównawczych.
- Organizowanie nauczania indywidualnego dla uczniów upośledzonych w stopniu lekkim i umiarkowanym.
D. Indywidualna opieka psychologiczno - pedagogiczna.
- Udzielanie uczniom porad i pomocy w rozwiązywaniu trudności powstających na tle konfliktów rodzinnych i rówieśniczych.
- Przeciwdziałanie skrajnym formom niedostosowania społecznego wśród uczniów.
- Rozeznanie indywidualnych potrzeb uczniów oraz analizowanie przyczyn niepowodzeń szkolnych.
- Udzielanie pomocy uczniom wybitnie uzdolnionym.
- .
E. Pomoc materialna uczniom.
- Organizowanie pomocy materialnej oraz opieki nad uczniami znajdującymi się w trudnych warunkach materialnych, a zwłaszcza z rodzin niepełnych i rodziców samotnie wychowujących dzieci, a także z rodzin o dużym stopniu zagrożenia niedostosowaniem społecznym.
- Współdziałanie z poradnią psychologiczno - pedagogiczną, sądem rodzinnym, prokuraturą, policją, urzędem pracy, placówkami służby zdrowia, kuratorami sądowymi w sprawach zapewnienia właściwych warunków socjalno - bytowych i opieki nad dziećmi i młodzieżą.
Uprawnienia.
Podczas realizacji ww. obowiązków pracownik ma prawo:
- Żądać od wychowawców, nauczycieli, pracowników obsługi, rodziców i uczniów niezbędnych informacji i pomocy w celu zapewnienia właściwej realizacji ustalonych potrzeb dydaktycznych, wychowawczych i materialnych uczniów.
- Wzywać rodziców do stawienia się w szkole w sprawach dotyczących wychowania i nauki ich dzieci.
- Wzywać uczniów na rozmowy indywidualne i prowadzeni niezbędnych badań pedagogicznych wynikających z zadań i kompetencji pedagoga szkolnego.
- Wnioskować do dyrekcji szkoły w sprawach planowania i organizacji pracy dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkoły.
- Udzielać wskazówek metodycznych rodzicom i nauczycielom w sprawach rozwiązywania problemów dydaktycznych wychowawczych i opiekuńczych.
- Wnioskować o skierowanie uczniów na badania do poradni psychologiczno - pedagogicznej i innych placówek uprawnionych do takich badań i współpracujących ze szkołą, a także o umieszczenie uczniów w placówkach wychowania kształcenia i opieki pozaszkolnej.
- Wystawiać na żądanie uprawnionych organów opinie o uczniach w sprawach merytorycznie podległych pedagogowi szkolnemu. Opinia taka musi być każdorazowo podpisana przez dyrektora szkoły.
- W sprawach nieuregulowanych niniejszym zakresem czynności obowiązuje droga służbowa w celu podjęcia stosownych decyzji i czynności na szczeblu dyrekcji szkoły.
- W trudnych sytuacjach wychowawczych przeprowadzać rozmowy z uczniami z udziałem pedagoga z prewencji.
Uwaga, dopalacze!Okres dorastania przynosi zwykle trudne problemy dla samych nastolatków, ich rodziców, jak i całego otoczenia. Rola rodziców w tym okresie jest szczególnie trudna, dlatego warto jak najwcześniej budować dobre relacje z dziećmi, bo to jedno z ważniejszych narzędzi w wychowaniu dzieci. Działania zaradcze rodziców w przypadku zagrożenia używaniem przez dziecko „dopalaczy” są takie same, jak przy innych zagrożeniach – na przykład piciu alkoholu czy używaniu narkotyków.
Kontakt młodzieży z narkotykami w Polsce – trendy i tendencje w ciągu ostatnich 15 lat
Wyniki ogólnopolskich badań ankietowych prowadzonych w szkołach (ESPAD) wskazują, że generalnie od 2003 roku liczba młodzieży mającej kontakt z narkotykami nie wzrasta, a nawet obserwujemy lekką tendencję spadkową. Zmniejszyła się liczba uczniów potwierdzających eksperymentowanie ze środkami psychoaktywnymi lub deklarujących zainteresowanie spróbowaniem narkotyku. Spada dostępność substancji psychoaktywnych, w tym na terenie szkoły. Zmniejsza się również liczba propozycji spróbowania narkotyku otrzymywanych przez uczniów. Ta tendencja jednak może się szybko odwrócić.
W opinii uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych rodzice słabo orientują się w tym, co robią i czego doświadczają ich dzieci. Większość uczniów twierdzi, iż rodzice nie mają wiedzy na temat używania alkoholu i narkotyków przez ich dzieci (Badania Ursynowskie, Warszawa, 2009).
Dlaczego pojawiły się dopalacze?
Przemysł narkotykowy przynosi krociowe zyski. Rozwój tego przemysłu jest jednak hamowany przez działania ważnych instytucji międzynarodowych i krajową politykę antynarkotykową. Stałe aktualizowanie przepisów
prawa, coraz bardziej skuteczna kontrola granic, ściganie producentów i dilerów, monitoring wizyjny i dyżury nauczycieli w szkole, a także działania profilaktyczne prowadzone wobec dzieci i młodzieży przynoszą efekty.
Spadek dostępności narkotyków i obawa młodzieży przed wejściem w konflikt z prawem powodują, że liczba użytkowników narkotyków, zwłaszcza w Polsce, jak już wspomniano, nie wzrasta. Powoduje to zmniejszenie zysków producentów i handlarzy. Przemysł narkotykowy wprowadza więc na rynek nowe środki, które nie figurują na liście substancji zabronionych. Taką próbą ominięcia przepisów prawa są właśnie „dopalacze”.
Ich promocja, jako środków użytecznych i bezpiecznych, prowadzona jest na licznych, specjalnie utworzonych stronach internetowych adresowanych do młodych odbiorców. Wzrasta liczba sklepów internetowych oraz stacjonarnych punktów sprzedaży nieprzypadkowo lokowanych w pobliżu szkół.
Co to są „dopalacze”?
Nazwa nie posiada charakteru naukowego; jest to raczej termin używany potocznie dla określenia grupy różnych substancji lub ich mieszanek o rzekomym bądź faktycznym działaniu psychoaktywnym. Reklamowane są m.in. jako „smart drugs” („sprytne substancje, zwiększające spryt i inteligencję”) – usprawniające pamięć, koncentrację uwagi. W zależności od typu produktu, imitują swoje nielegalne odpowiedniki: środki stymulujące (podobnie jak amfetamina), euforyzujące (jak tabletki ekstazy), relaksujące (jak konopie indyjskie), a nawet psychodeliczne i halucynogenne (jak LSD). Są wśród nich substancje pochodzenia zarówno syntetycznego, jak i naturalnego (roślinnego). Wiele z nich ma atrakcyjne, zachęcające nazwy, jak: „Szałwia wieszcza”, „Zioła marzeń”, „Ogon lwa (Lion’s Tail)”, itp.
Strony internetowe poświęcone „dopalaczom” są przeważnie prowadzone przez użytkowników narkotyków albo producentów i służą promocji tych środków. Prezentowane informacje nie są więc wiarygodne. Rzetelne informacje można znaleźć na stronie internetowej Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii przygotowanej przez specjalistów.
http://www.kbpn.gov.pl/portal?id=885171
Udowodniono, że największą moc chroniącą ma:
- Okazywanie miłości i zainteresowania życiem dziecka
(mów dziecku, że jest dla ciebie najważniejszą
osobą, że zależy ci, by było zdrowe i szczęśliwe, poznaj
jego przyjaciół, zainteresowania i sposoby spędzania
czasu wolnego);
- Dobre porozumiewanie się z dzieckiem
(rozmawiaj z dzieckiem często, pytaj o jego zdanie,
uważnie słuchaj, rozmawiaj także na trudne
tematy – o narkotykach, alkoholu, dojrzewaniu);
- Zdrowa dyscyplina (postaw jasne granice – wyraź
zdecydowany sprzeciw wobec używania narkotyków
i innych środków psychoaktywnych, podaj oczekiwania
dotyczące godzin powrotu do domu, kontaktów z kolegami,
sprawdzaj na co wydawane jest kieszonkowe, itp.);
- Wspieranie dziecka (doceniaj wysiłki w osiąganiu
celów, chwal dziecko za sukcesy i odpowiedzialność
– podnosisz tym jego poczucie własnej wartości.
Zapewniaj, że zawsze może liczyć na twoją pomoc
w trudnych sytuacjach);
Aby rozmawiać z dzieckiem na trudne tematy nie trzeba być ekspertem,
ale warto jednak dowiedzieć się więcej korzystając z wiarygodnych materiałów.
Opracowano na podstawie materiałów zamieszczonych na stronie
Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii
Roczny plan rozwoju PSP nr 12 w WałbrzychuRoczny plan rozwoju
Publicznej Szkoły Podstawowej nr 12
im. Wł. Puchalskiego w Wałbrzychu
DYDAKTYKA
CEL STRATEGICZNY:
Organizacja procesu kształcenia w szkole zapewnia każdemu uczniowi szansę rozwoju.
CELE OPERACYJNE:
- Podniesienie efektów kształcenia
- Stwarzanie odpowiednich warunków uczenia się dzieciom o specjalnych potrzebach edukacyjnych
- umożliwianie rozwoju osobowości, talentów i indywidualnych zainteresowań.
WYCHOWANIE I OPIEKA
CEL STRATEGICZNY
Szkoła tworzy optymalne warunki do wychowania dziecka które umie realizować swoje cele życiowe z poszanowaniem prawa i potrzeb innych.
CELE OPERACYJNE
- Realizacja programu wychowawczego szkoły
- Realizacja programu profilaktycznego szkoły
- Realizacja programu ,,Bezpieczna Szkoła"
- Stwarzanie warunków akcentujących podmiotowość ucznia i rozwijających jego odpowiedzialność za podejmowane działania
- Stwarzanie warunków do pełnej integracji dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.
PROGRAM WYCHOWAWCZYZAŁOŻENIA OGÓLNE
Program wychowawczy PSP 12 w Wałbrzychu jest dokumentem pozwalającym scalić oddziaływania wychowawcze szkoły i środowiska, w którym wychowuje się dziecko. Stanowi ukierunkowanie do pracy wychowawczej skierowanej do wszystkich pracowników szkoły, instytucji wspierających pracę szkoły, przy współudziale rodziców i z uwzględnieniem ich oczekiwań dydaktyczno - wychowawczych.
CELE GŁÓWNE
1. Wspieranie wszechstronnego rozwoju ucznia.
2. Wartościowanie postaw i zjawisk związanych z życiem w społeczeństwie.
3. Przygotownie do życia w warunkach współczesnego świata.
4. Najważniejsze wartości stosowane w wychowaniu to kreowanie postaw patriotycznych, tolerancji, szczerości, szacunku dla wiedzy i pracy każdego człowieka.
ZADANIA SZKOŁY JAKO ŚRODOWISKA WYCHOWAWCZEGO
- Korelacja oddziaływań wychowawczych domu, środowiska rówieśniczego i szkoły.
- Przygotowanie do samodzielnego życia.
- Opieka nad psychofizycznym rozwojem dziecka.
- Organizacja procesu rozwoju ucznia ukierunkowana na jego sukces.
- Atmosfera sprzyjająca efektywnej pracy.
ABSOLWENT NASZEJ SZKOŁY
- Dba o zdrowie psychiczne oraz sprawność fizyczną.
- Rozwija się intelektualnie.
- Sprawnie się komunikuje.
- Umie się uczyć, zdobywać informacje.
- Zna swoje mocna i słabe strony, potrafi nad nimi pracować.
- Troszczy się o środowisko naturalne.
- Przestrzega prawa i obowiązków wobec siebie i innych oraz otoczenia w kategoriach moralnych, etycznych i społecznych.
- Korzysta z dóbr kultury.
- Tworzy i uczestniczy w kultywowaniu tradycji szkoły, miasta, rgionu.
- Zna podstawowe zasady BHP. Posiada kartę rowerową.
- Umie zachować się w sytuacjach trudnych.
- Potrafi planować i przewidzieć efekty swojego postępowania.
- Reprezentuje wysoką kulturę osobistą.
Warto przeczytać
Dylematy wychowania, czyli to co każdy wiedzieć powinien
Dorosłych niepokoi, gdy dziecko zaczyna przywłaszczać sobie cudzą własność. Zdarza się, że zachowanie takie powtarza się nie tylko w domu, ale i w szkole. Wyjaśniając takie sytuacje, warto zadać sobie pytanie, dlaczego to robi.
psycholog Aleksandra Godlewska, Życie Szkoły 8/2010
Mój syn kradnie - skarżyła się mama ucznia z zerówki, która przyszła do mojego gabinetu. To podkradnie trwa już od dłuższego czasu. Zaczęło się od drobnych pieniędzy , które wrzucam do koszyka na półce. Kiedyś Jaś odkrył go w czasie zabawy. Na początku myślałam, że to ja nie pamiętam , ile tam wrzucam, bo rzeczywiście nigdy dokładnie nie liczyłam. Ale raz i drugi policzyłam. Było mniej. Mój mąż bagatelizuje problem i uważa, że syn z tego wyrośnie. Ja się niepokoję.
W jednej z drugich klas w naszej szkole zaczęły ginąć dzieciom rozmaite rzeczy. Gdy ,,znikanie” cudzej własności nagminnie się powtarzało, przeprowadziłyśmy z wychowawczynią indywidualne rozmowy z każdym dzieckiem, potem z całą klasą .Nikt się nie przyznał, ale ,,znikanie” się nie powtórzyło. Któregoś razu Ania wyciągała zeszyt z plecaka. Ze środka wypadła linijka Jagody.
- Złodziejka - krzyczały dzieci. Nieśmiała i małomówna Ania, której nikt nie podejrzewał, zaczęła płakać. Rozmawiałam z Anią długo na temat tego, co się stało. Dziewczynka oddała cudzą własność, przeprosiła, ale koleżankom trudno było o tym zapomnieć. Ania nie zazdrościła dziewczynkom tych przedmiotów, ale tego, że często się śmieją, dużo rozmawiają i umieją wspaniale się ze sobą bawić. Ona chciała być taka sama, a posiadanie rzeczy koleżanek w sposób magiczny miało ją do tego przybliżyć. Nie wiedziała, jak inaczej nawiązać kontakt z rówieśnikami. Ania miała problemy w domu, czuła się gorsza, nielubiana przez klasę.
Biorę, co chcę
Trzy-, czterolatek może nie odróżniać jeszcze tego, co moje, twoje czy nasze. Uważa, że wszystko można wziąć. Gdy coś mu się spodoba, ogląda to, bawi się i ... po prostu wkłada do kieszeni. W sklepie, gdy widzi coś ciekawego albo smacznego, sięga po to rączką. Robi to na oczach wszystkich. Płacze, gdy rodzice nie pozwalają mu czegoś wziąć. Krzyczy, gdy zabraniają zabrać mu z piaskownicy kolorową furgonetkę kolegi. Awanturuje się gdy w czasie wizyty u Zuzi musi oddać misia, który smacznie śpi w jego czapce i ,,chce razem z nim pójść do domu”. Pomimo, że mama czy tata nie pozwalają na to, czasem okazuje się jednak, że miś w jakiś niezwykle ,,tajemniczy” sposób ,,zawitał” w jego domu.
Bardzo często pragnienie wyniesienia czegoś z miejsca, które dziecku się podoba, w którym miło, ciekawie spędziło czas, gdzie czuło się dobrze, bezpiecznie, oznacza tylko to, że chce ,,kawałek” tego miejsca zabrać ze sobą. Trzymając ten przedmiot w garści, patrząc na niego, przytulając się do misia Zuzi, odświeża wspomnienie tego miejsca, przywołuje jego atmosferę i dobre wspomnienia. W tym wieku dziecko nie zna jeszcze kodeksu moralnego, który wkrótce będzie je obowiązywał. Dlatego „złymi skłonnościami” nie ma co się niepokoić. Nie ma po co krzyczeć. To nie jest kradzież. Należy rozmawiać z dzieckiem o przykrości, jaką można zrobić innemu, zabierając coś, co do niego należy.
Nie należy bagatelizować kradzieży, nawet najdrobniejszej.
Należy o tym rozmawiać z dziećmi w klasie, ale nie nagłaśniać od razu problemu i nie zawstydzać winowajcy publicznie, mając nadzieję, że już nigdy niczego nie weźmie, bo będzie się wstydził. Wstyd nie będzie dla niego przeszkodą. Co najwyżej nauczy się, jak skuteczniej ukrywać kradzież.
Biorę żeby mnie zauważyli
Piecio-, sześciolatek już wie, co jest jego, a co cudze własnością. Wie również, że zabawki, którymi zajmuje się w przedszkolu czy w szkole należą do przedszkola lub szkoły, a zabawki, które pokazuje mu Krzyś w swoim domu należą do Krzysia. Gdy zabiera stamtąd jakiś przedmiot, doskonale zdaje sobie sprawę, że tego nie wolno. Najczęściej czyni to więc ukryciu, tak, by nikt nie zauważył. Dopiero w domu wszystko się wydaje, gdy rodzice odkrywają przedmioty, które „nie wiadomo skąd się wzięły”. Dziecko, dorastając, coraz lepiej orientuje się w tym, co jest dobre a co złe. Pod koniec wieku przedszkolnego kształtuje się dziecięce sumienie, które zaczyna pełnić rolę wewnętrznego kontrolera. Zabierając coś komuś, maluch będzie sie wstydzić, a im starszy, tym częściej będzie miał poczucie winy. Dorośli nic nie wskórają, reagując krzykiem, groźbmi i karami. Postępując w ten sposób, powodują tylko to,że dziecko może stawać się coraz sprytniejsze w ukrywaniu swoich kradzieży.
Należy zastanowić się, dlaczego ono tak postępuje?
Takie zachowanie to sygnał, które są wysyłane mniej lub brdziej świadomie w kierunku mamy, taty, pani w szkole: Zobacz mnie, zwróć na mnie uwagę, zauważ, co robię, poświęć mi więcej czasu. Podkradanie, które się powtarza, może być sposobem na ukaranie dorosłych za to, że nie odczytują tych sygnałów, nie zmieniają swojego stosunku do dziecka. Może być nawet desperackim sposobem nawiązania kontaktu.
Trzeba spokojnie rozmawiać o tym wydarzeniu. Poępić kradzież, nie krytukując dziecka, nie nazywając go złodziejem. Trzeba ustalić, że następnego dnia odda własność właścicielowi i przeprosi za to, że zabrał. Warto być konsekwentnym, a w razie potrzeby wesprzec dzieckoswoją obecnością i np. trzymać za rękę.
Biorę, bo chcę, by mnie lubili
Dla siedmiolatka i starszego dziecka coraz ważniejsi stają się rówieśnicy. Pragnie miec wielu kolegów. Ale zdarza się, że kolegów jest owszem wielu, ale z żadnym nie można się tak naprawdę zaprzyjaźnić. Dziecko wpada więc na pomysł "wkupienia się" w łaski rówieśników.
Robiąc kolegom prezenty zaskarbia się ich przychylność, zgodę na współudział we wspólnych zabawach i przedsięwzięciach. Niestety, tak zdobyta sympatia rówieśników często jest krótkotrwała,dlatego dziecko musi powtarzać podkradanie.
W takim przypadku nleży również powstrzymywać się od krzyku i wyrażania negatywnych emocji. Trzeba tłumaczyć, że sympatii i przyjaźni nie można kupić. Uczeń musi wiedzieć, jakie są zasady uczciwości, co dorośli uznają za kradzież i czego absolutnie nie tolerują. Należy otwarcie mówić o konsekwencjach kradzieży, tych małych, w których traci się zaufanie i przyjaźń, oraz tych wielkich, za które można pójść do więzienia.
Cała Polska czyta dzieciomList fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom" do rodziców
Drodzy Rodzice!
Każdy z nas pragnie dla swego dziecka dobrego dzieciństwa i szczęśliwej przyszłości. Ale czy wiemy, jak to osiągnąć? Jak sprawić, by dziecko wyrosło na człowieka zdrowego emocjonalnie, samodzielnego i mądrego, otwartego na ludzi, dobrze radzącego sobie we współczesnym świecie, umiejącego wykorzystywać swoje predyspozycje i uzdolnienia? Wiele zależy od nas, rodziców
Dzieciom przede wszystkim potrzebna jest nasza ciepła, cierpliwa obecnośc i przewodnictwo - rozmowy, współczucie i wsparcie, kształtowaniedobrych nawyków, ostrzeżenia,ćwiczenia w mówieniu i myśleniu, a także nasz własny przykład. To daje im wiarę w swoje siły, a także poczucie oparcia w rodzinie.
Rodzice, którym zależy na dobrym wychowaniu dziecka, wiedzą, że nie da się tego zrobić, nie poświęcając mu osobiście czasu, nie tłumacząć, nie czytając. Dziecko bowiem uczy się życia, obserwując swych najbliższych w milionach codziennych sytuacji i wspólnych zjęć. To ich styl życia, ich język i wartości przejmuje.
Wychowanie nie może polegać jedynie na reagowaniu na dziecięce błędy i karach za złe zachowanie. Przecież dziecko samo z siebie zwykle nie wie -bo i skąd miałoby wiedzieć?- co jest dobre, a co jest złe, dopóki mu tego spokojnie i wielokrotnie nie wytłumaczymy.
Dlatego starajmy się spędzać z dzieckiem jak najwięcej czasu. Im więcej go dla dziecka wygospodarujemy, tym lepiej. Będzie mu łatwiej odnaleźć się i mdrze poruszać we współczesnym świecie pełnym hałaśliwych atrakcji, fałszywych wartości i prawdziwych zagrożeń: od palenia papierosów i picia alkoholu, po wczesny seks, narkotyki i działania aspołeczne.
Dzieciństwo nie polega na kolekcjonowaniu gadżetów, lecz dobrych chwil z rodziną, dobrych wzorców i wartości, takich jak miłość, szacunek, poczucie bezpieczeństwa, radość.
Można wiele zrobić, codziennie czytając dziecku. Od urodzenia, gdyż zanim zacznie ono mówić i czytać, powinno się dobrze osłuchać z językiem i zbudować jak największy zasób słów, które rozumie. Ważne jest czytanie chłopcom, gdyż ich umiejetności językowe rozwijaja sie wolniej.Czytanie dziecku rozbudza jego wyobraźnię, dostarcza mu emocji i radości, poszerza wiedzę o świcie, przynosi dobre wzorce zachowań. Dzięki głośnemu czytaniu nauka w szkole bedzie dla niego łatwiejsza i przyjemniejsza. Nie porzucajmy czytania, gdy dziecko potrafi już czytać samo.Rytuał głośnego czytania może trwać nawet wtedy, gdy jest ono w gimnazjum. Codzienne czytanie to wspolnie spędzony czas, stałe wzmacnianie więzi i wzajemnego zaufania, a także doskonalenie najważniejszej społecznej kompetencji - sprawnego posługiwania się językiem. Język to klucz do dobrej komunikacji z ludźmi i do samodzielnego zdobywania wiedzy. Czytanie to jak witamina i szczepionka. Dzieci, którym czytamy, są mądrzejsze, znacznie bardziej odporne na toksyny współczesnej kultury i znacznie lepiej poradzą sobie w życiu.
Dlatego czytajmy dzieciom 20 minut dziennie. Codziennie!
Irena Koźmińska
Prezes Fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom"
www.cpcd.pl
Godziny pracy pedagoga szkolnego
w roku szk.2010/2011
poniedziałek 8.30 - 12.30
wtorek 8.45 – 12.45
środa 8.00 – 14.00 (w tym z art. 42KN)
czwartek 8.45 - 12.45
piątek 8.00 – 12.00
ZAKRES CZYNNOŚCI, OBOWIĄZKÓW I UPRAWNIEŃ
PEDAGOGA SZKOLNEGO
I. Zadania - obowiązki.
A. Sprawy ogólno wychowawcze.
- Dokonywanie rzetelnej oceny sytuacji wychowawczej w szkole.
- Dbanie o realizację obowiązku szkolnego przez uczniów.
- Kontakt z rodzicami i pomoc metodyczna w rozwiązywaniu trudności wychowawczych.
B. Profilaktyka wychowawcza.
- Poznanie warunków życia i nauki uczniów sprawiających trudności w realizacji obowiązków szkolnych a zwłaszcza trudności wychowawcze.
- Rozeznanie grup nieformalnych, stosowanie metod i środków zaradczych zapobiegających niedostosowaniu społecznemu wśród uczniów.
C. Praca korekcyjno - wychowawcza.
- Organizowanie pomocy w wyrównywaniu braków w wiadomościach szkolnych wśród uczniów napotykających na szczególne trudności w nauce. Pomoc nauczycielom w organizowaniu i prowadzeniu zespołów wyrównawczych.
- Organizowanie nauczania indywidualnego dla uczniów upośledzonych w stopniu lekkim i umiarkowanym.
D. Indywidualna opieka psychologiczno - pedagogiczna.
- Udzielanie uczniom porad i pomocy w rozwiązywaniu trudności powstających na tle konfliktów rodzinnych i rówieśniczych.
- Przeciwdziałanie skrajnym formom niedostosowania społecznego wśród uczniów.
- Rozeznanie indywidualnych potrzeb uczniów oraz analizowanie przyczyn niepowodzeń szkolnych.
- Udzielanie pomocy uczniom wybitnie uzdolnionym.
- .
E. Pomoc materialna uczniom.
- Organizowanie pomocy materialnej oraz opieki nad uczniami znajdującymi się w trudnych warunkach materialnych, a zwłaszcza z rodzin niepełnych i rodziców samotnie wychowujących dzieci, a także z rodzin o dużym stopniu zagrożenia niedostosowaniem społecznym.
- Współdziałanie z poradnią psychologiczno - pedagogiczną, sądem rodzinnym, prokuraturą, policją, urzędem pracy, placówkami służby zdrowia, kuratorami sądowymi w sprawach zapewnienia właściwych warunków socjalno - bytowych i opieki nad dziećmi i młodzieżą.
Uprawnienia.
Podczas realizacji ww. obowiązków pracownik ma prawo:
- Żądać od wychowawców, nauczycieli, pracowników obsługi, rodziców i uczniów niezbędnych informacji i pomocy w celu zapewnienia właściwej realizacji ustalonych potrzeb dydaktycznych, wychowawczych i materialnych uczniów.
- Wzywać rodziców do stawienia się w szkole w sprawach dotyczących wychowania i nauki ich dzieci.
- Wzywać uczniów na rozmowy indywidualne i prowadzeni niezbędnych badań pedagogicznych wynikających z zadań i kompetencji pedagoga szkolnego.
- Wnioskować do dyrekcji szkoły w sprawach planowania i organizacji pracy dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej szkoły.
- Udzielać wskazówek metodycznych rodzicom i nauczycielom w sprawach rozwiązywania problemów dydaktycznych wychowawczych i opiekuńczych.
- Wnioskować o skierowanie uczniów na badania do poradni psychologiczno - pedagogicznej i innych placówek uprawnionych do takich badań i współpracujących ze szkołą, a także o umieszczenie uczniów w placówkach wychowania kształcenia i opieki pozaszkolnej.
- Wystawiać na żądanie uprawnionych organów opinie o uczniach w sprawach merytorycznie podległych pedagogowi szkolnemu. Opinia taka musi być każdorazowo podpisana przez dyrektora szkoły.
- W sprawach nieuregulowanych niniejszym zakresem czynności obowiązuje droga służbowa w celu podjęcia stosownych decyzji i czynności na szczeblu dyrekcji szkoły.
- W trudnych sytuacjach wychowawczych przeprowadzać rozmowy z uczniami z udziałem pedagoga z prewencji.
Okres dorastania przynosi zwykle trudne problemy dla samych nastolatków, ich rodziców, jak i całego otoczenia. Rola rodziców w tym okresie jest szczególnie trudna, dlatego warto jak najwcześniej budować dobre relacje z dziećmi, bo to jedno z ważniejszych narzędzi w wychowaniu dzieci. Działania zaradcze rodziców w przypadku zagrożenia używaniem przez dziecko „dopalaczy” są takie same, jak przy innych zagrożeniach – na przykład piciu alkoholu czy używaniu narkotyków.
Kontakt młodzieży z narkotykami w Polsce – trendy i tendencje w ciągu ostatnich 15 lat
Wyniki ogólnopolskich badań ankietowych prowadzonych w szkołach (ESPAD) wskazują, że generalnie od 2003 roku liczba młodzieży mającej kontakt z narkotykami nie wzrasta, a nawet obserwujemy lekką tendencję spadkową. Zmniejszyła się liczba uczniów potwierdzających eksperymentowanie ze środkami psychoaktywnymi lub deklarujących zainteresowanie spróbowaniem narkotyku. Spada dostępność substancji psychoaktywnych, w tym na terenie szkoły. Zmniejsza się również liczba propozycji spróbowania narkotyku otrzymywanych przez uczniów. Ta tendencja jednak może się szybko odwrócić.
W opinii uczniów szkół podstawowych i gimnazjalnych rodzice słabo orientują się w tym, co robią i czego doświadczają ich dzieci. Większość uczniów twierdzi, iż rodzice nie mają wiedzy na temat używania alkoholu i narkotyków przez ich dzieci (Badania Ursynowskie, Warszawa, 2009).
Dlaczego pojawiły się dopalacze?
Przemysł narkotykowy przynosi krociowe zyski. Rozwój tego przemysłu jest jednak hamowany przez działania ważnych instytucji międzynarodowych i krajową politykę antynarkotykową. Stałe aktualizowanie przepisów
prawa, coraz bardziej skuteczna kontrola granic, ściganie producentów i dilerów, monitoring wizyjny i dyżury nauczycieli w szkole, a także działania profilaktyczne prowadzone wobec dzieci i młodzieży przynoszą efekty.
Spadek dostępności narkotyków i obawa młodzieży przed wejściem w konflikt z prawem powodują, że liczba użytkowników narkotyków, zwłaszcza w Polsce, jak już wspomniano, nie wzrasta. Powoduje to zmniejszenie zysków producentów i handlarzy. Przemysł narkotykowy wprowadza więc na rynek nowe środki, które nie figurują na liście substancji zabronionych. Taką próbą ominięcia przepisów prawa są właśnie „dopalacze”.
Ich promocja, jako środków użytecznych i bezpiecznych, prowadzona jest na licznych, specjalnie utworzonych stronach internetowych adresowanych do młodych odbiorców. Wzrasta liczba sklepów internetowych oraz stacjonarnych punktów sprzedaży nieprzypadkowo lokowanych w pobliżu szkół.
Co to są „dopalacze”?
Nazwa nie posiada charakteru naukowego; jest to raczej termin używany potocznie dla określenia grupy różnych substancji lub ich mieszanek o rzekomym bądź faktycznym działaniu psychoaktywnym. Reklamowane są m.in. jako „smart drugs” („sprytne substancje, zwiększające spryt i inteligencję”) – usprawniające pamięć, koncentrację uwagi. W zależności od typu produktu, imitują swoje nielegalne odpowiedniki: środki stymulujące (podobnie jak amfetamina), euforyzujące (jak tabletki ekstazy), relaksujące (jak konopie indyjskie), a nawet psychodeliczne i halucynogenne (jak LSD). Są wśród nich substancje pochodzenia zarówno syntetycznego, jak i naturalnego (roślinnego). Wiele z nich ma atrakcyjne, zachęcające nazwy, jak: „Szałwia wieszcza”, „Zioła marzeń”, „Ogon lwa (Lion’s Tail)”, itp.
Strony internetowe poświęcone „dopalaczom” są przeważnie prowadzone przez użytkowników narkotyków albo producentów i służą promocji tych środków. Prezentowane informacje nie są więc wiarygodne. Rzetelne informacje można znaleźć na stronie internetowej Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii przygotowanej przez specjalistów.
http://www.kbpn.gov.pl/portal?id=885171
Udowodniono, że największą moc chroniącą ma:
- Okazywanie miłości i zainteresowania życiem dziecka
(mów dziecku, że jest dla ciebie najważniejszą
osobą, że zależy ci, by było zdrowe i szczęśliwe, poznaj
jego przyjaciół, zainteresowania i sposoby spędzania
czasu wolnego);
- Dobre porozumiewanie się z dzieckiem
(rozmawiaj z dzieckiem często, pytaj o jego zdanie,
uważnie słuchaj, rozmawiaj także na trudne
tematy – o narkotykach, alkoholu, dojrzewaniu);
- Zdrowa dyscyplina (postaw jasne granice – wyraź
zdecydowany sprzeciw wobec używania narkotyków
i innych środków psychoaktywnych, podaj oczekiwania
dotyczące godzin powrotu do domu, kontaktów z kolegami,
sprawdzaj na co wydawane jest kieszonkowe, itp.);
- Wspieranie dziecka (doceniaj wysiłki w osiąganiu
celów, chwal dziecko za sukcesy i odpowiedzialność
– podnosisz tym jego poczucie własnej wartości.
Zapewniaj, że zawsze może liczyć na twoją pomoc
w trudnych sytuacjach);
Aby rozmawiać z dzieckiem na trudne tematy nie trzeba być ekspertem,
ale warto jednak dowiedzieć się więcej korzystając z wiarygodnych materiałów.
Opracowano na podstawie materiałów zamieszczonych na stronie
Krajowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii
Roczny plan rozwoju PSP nr 12 w WałbrzychuRoczny plan rozwoju
Publicznej Szkoły Podstawowej nr 12
im. Wł. Puchalskiego w Wałbrzychu
DYDAKTYKA
CEL STRATEGICZNY:
Organizacja procesu kształcenia w szkole zapewnia każdemu uczniowi szansę rozwoju.
CELE OPERACYJNE:
- Podniesienie efektów kształcenia
- Stwarzanie odpowiednich warunków uczenia się dzieciom o specjalnych potrzebach edukacyjnych
- umożliwianie rozwoju osobowości, talentów i indywidualnych zainteresowań.
WYCHOWANIE I OPIEKA
CEL STRATEGICZNY
Szkoła tworzy optymalne warunki do wychowania dziecka które umie realizować swoje cele życiowe z poszanowaniem prawa i potrzeb innych.
CELE OPERACYJNE
- Realizacja programu wychowawczego szkoły
- Realizacja programu profilaktycznego szkoły
- Realizacja programu ,,Bezpieczna Szkoła"
- Stwarzanie warunków akcentujących podmiotowość ucznia i rozwijających jego odpowiedzialność za podejmowane działania
- Stwarzanie warunków do pełnej integracji dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.
PROGRAM WYCHOWAWCZYZAŁOŻENIA OGÓLNE
Program wychowawczy PSP 12 w Wałbrzychu jest dokumentem pozwalającym scalić oddziaływania wychowawcze szkoły i środowiska, w którym wychowuje się dziecko. Stanowi ukierunkowanie do pracy wychowawczej skierowanej do wszystkich pracowników szkoły, instytucji wspierających pracę szkoły, przy współudziale rodziców i z uwzględnieniem ich oczekiwań dydaktyczno - wychowawczych.
CELE GŁÓWNE
1. Wspieranie wszechstronnego rozwoju ucznia.
2. Wartościowanie postaw i zjawisk związanych z życiem w społeczeństwie.
3. Przygotownie do życia w warunkach współczesnego świata.
4. Najważniejsze wartości stosowane w wychowaniu to kreowanie postaw patriotycznych, tolerancji, szczerości, szacunku dla wiedzy i pracy każdego człowieka.
ZADANIA SZKOŁY JAKO ŚRODOWISKA WYCHOWAWCZEGO
- Korelacja oddziaływań wychowawczych domu, środowiska rówieśniczego i szkoły.
- Przygotowanie do samodzielnego życia.
- Opieka nad psychofizycznym rozwojem dziecka.
- Organizacja procesu rozwoju ucznia ukierunkowana na jego sukces.
- Atmosfera sprzyjająca efektywnej pracy.
ABSOLWENT NASZEJ SZKOŁY
- Dba o zdrowie psychiczne oraz sprawność fizyczną.
- Rozwija się intelektualnie.
- Sprawnie się komunikuje.
- Umie się uczyć, zdobywać informacje.
- Zna swoje mocna i słabe strony, potrafi nad nimi pracować.
- Troszczy się o środowisko naturalne.
- Przestrzega prawa i obowiązków wobec siebie i innych oraz otoczenia w kategoriach moralnych, etycznych i społecznych.
- Korzysta z dóbr kultury.
- Tworzy i uczestniczy w kultywowaniu tradycji szkoły, miasta, rgionu.
- Zna podstawowe zasady BHP. Posiada kartę rowerową.
- Umie zachować się w sytuacjach trudnych.
- Potrafi planować i przewidzieć efekty swojego postępowania.
- Reprezentuje wysoką kulturę osobistą.
Warto przeczytać
Dylematy wychowania, czyli to co każdy wiedzieć powinien
Dorosłych niepokoi, gdy dziecko zaczyna przywłaszczać sobie cudzą własność. Zdarza się, że zachowanie takie powtarza się nie tylko w domu, ale i w szkole. Wyjaśniając takie sytuacje, warto zadać sobie pytanie, dlaczego to robi.
psycholog Aleksandra Godlewska, Życie Szkoły 8/2010
Mój syn kradnie - skarżyła się mama ucznia z zerówki, która przyszła do mojego gabinetu. To podkradnie trwa już od dłuższego czasu. Zaczęło się od drobnych pieniędzy , które wrzucam do koszyka na półce. Kiedyś Jaś odkrył go w czasie zabawy. Na początku myślałam, że to ja nie pamiętam , ile tam wrzucam, bo rzeczywiście nigdy dokładnie nie liczyłam. Ale raz i drugi policzyłam. Było mniej. Mój mąż bagatelizuje problem i uważa, że syn z tego wyrośnie. Ja się niepokoję.
W jednej z drugich klas w naszej szkole zaczęły ginąć dzieciom rozmaite rzeczy. Gdy ,,znikanie” cudzej własności nagminnie się powtarzało, przeprowadziłyśmy z wychowawczynią indywidualne rozmowy z każdym dzieckiem, potem z całą klasą .Nikt się nie przyznał, ale ,,znikanie” się nie powtórzyło. Któregoś razu Ania wyciągała zeszyt z plecaka. Ze środka wypadła linijka Jagody.
- Złodziejka - krzyczały dzieci. Nieśmiała i małomówna Ania, której nikt nie podejrzewał, zaczęła płakać. Rozmawiałam z Anią długo na temat tego, co się stało. Dziewczynka oddała cudzą własność, przeprosiła, ale koleżankom trudno było o tym zapomnieć. Ania nie zazdrościła dziewczynkom tych przedmiotów, ale tego, że często się śmieją, dużo rozmawiają i umieją wspaniale się ze sobą bawić. Ona chciała być taka sama, a posiadanie rzeczy koleżanek w sposób magiczny miało ją do tego przybliżyć. Nie wiedziała, jak inaczej nawiązać kontakt z rówieśnikami. Ania miała problemy w domu, czuła się gorsza, nielubiana przez klasę.
Biorę, co chcę
Trzy-, czterolatek może nie odróżniać jeszcze tego, co moje, twoje czy nasze. Uważa, że wszystko można wziąć. Gdy coś mu się spodoba, ogląda to, bawi się i ... po prostu wkłada do kieszeni. W sklepie, gdy widzi coś ciekawego albo smacznego, sięga po to rączką. Robi to na oczach wszystkich. Płacze, gdy rodzice nie pozwalają mu czegoś wziąć. Krzyczy, gdy zabraniają zabrać mu z piaskownicy kolorową furgonetkę kolegi. Awanturuje się gdy w czasie wizyty u Zuzi musi oddać misia, który smacznie śpi w jego czapce i ,,chce razem z nim pójść do domu”. Pomimo, że mama czy tata nie pozwalają na to, czasem okazuje się jednak, że miś w jakiś niezwykle ,,tajemniczy” sposób ,,zawitał” w jego domu.
Bardzo często pragnienie wyniesienia czegoś z miejsca, które dziecku się podoba, w którym miło, ciekawie spędziło czas, gdzie czuło się dobrze, bezpiecznie, oznacza tylko to, że chce ,,kawałek” tego miejsca zabrać ze sobą. Trzymając ten przedmiot w garści, patrząc na niego, przytulając się do misia Zuzi, odświeża wspomnienie tego miejsca, przywołuje jego atmosferę i dobre wspomnienia. W tym wieku dziecko nie zna jeszcze kodeksu moralnego, który wkrótce będzie je obowiązywał. Dlatego „złymi skłonnościami” nie ma co się niepokoić. Nie ma po co krzyczeć. To nie jest kradzież. Należy rozmawiać z dzieckiem o przykrości, jaką można zrobić innemu, zabierając coś, co do niego należy.
Nie należy bagatelizować kradzieży, nawet najdrobniejszej.
Należy o tym rozmawiać z dziećmi w klasie, ale nie nagłaśniać od razu problemu i nie zawstydzać winowajcy publicznie, mając nadzieję, że już nigdy niczego nie weźmie, bo będzie się wstydził. Wstyd nie będzie dla niego przeszkodą. Co najwyżej nauczy się, jak skuteczniej ukrywać kradzież.
Biorę żeby mnie zauważyli
Piecio-, sześciolatek już wie, co jest jego, a co cudze własnością. Wie również, że zabawki, którymi zajmuje się w przedszkolu czy w szkole należą do przedszkola lub szkoły, a zabawki, które pokazuje mu Krzyś w swoim domu należą do Krzysia. Gdy zabiera stamtąd jakiś przedmiot, doskonale zdaje sobie sprawę, że tego nie wolno. Najczęściej czyni to więc ukryciu, tak, by nikt nie zauważył. Dopiero w domu wszystko się wydaje, gdy rodzice odkrywają przedmioty, które „nie wiadomo skąd się wzięły”. Dziecko, dorastając, coraz lepiej orientuje się w tym, co jest dobre a co złe. Pod koniec wieku przedszkolnego kształtuje się dziecięce sumienie, które zaczyna pełnić rolę wewnętrznego kontrolera. Zabierając coś komuś, maluch będzie sie wstydzić, a im starszy, tym częściej będzie miał poczucie winy. Dorośli nic nie wskórają, reagując krzykiem, groźbmi i karami. Postępując w ten sposób, powodują tylko to,że dziecko może stawać się coraz sprytniejsze w ukrywaniu swoich kradzieży.
Należy zastanowić się, dlaczego ono tak postępuje?
Takie zachowanie to sygnał, które są wysyłane mniej lub brdziej świadomie w kierunku mamy, taty, pani w szkole: Zobacz mnie, zwróć na mnie uwagę, zauważ, co robię, poświęć mi więcej czasu. Podkradanie, które się powtarza, może być sposobem na ukaranie dorosłych za to, że nie odczytują tych sygnałów, nie zmieniają swojego stosunku do dziecka. Może być nawet desperackim sposobem nawiązania kontaktu.
Trzeba spokojnie rozmawiać o tym wydarzeniu. Poępić kradzież, nie krytukując dziecka, nie nazywając go złodziejem. Trzeba ustalić, że następnego dnia odda własność właścicielowi i przeprosi za to, że zabrał. Warto być konsekwentnym, a w razie potrzeby wesprzec dzieckoswoją obecnością i np. trzymać za rękę.
Biorę, bo chcę, by mnie lubili
Dla siedmiolatka i starszego dziecka coraz ważniejsi stają się rówieśnicy. Pragnie miec wielu kolegów. Ale zdarza się, że kolegów jest owszem wielu, ale z żadnym nie można się tak naprawdę zaprzyjaźnić. Dziecko wpada więc na pomysł "wkupienia się" w łaski rówieśników.
Robiąc kolegom prezenty zaskarbia się ich przychylność, zgodę na współudział we wspólnych zabawach i przedsięwzięciach. Niestety, tak zdobyta sympatia rówieśników często jest krótkotrwała,dlatego dziecko musi powtarzać podkradanie.
W takim przypadku nleży również powstrzymywać się od krzyku i wyrażania negatywnych emocji. Trzeba tłumaczyć, że sympatii i przyjaźni nie można kupić. Uczeń musi wiedzieć, jakie są zasady uczciwości, co dorośli uznają za kradzież i czego absolutnie nie tolerują. Należy otwarcie mówić o konsekwencjach kradzieży, tych małych, w których traci się zaufanie i przyjaźń, oraz tych wielkich, za które można pójść do więzienia.
Cała Polska czyta dzieciomList fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom" do rodziców
Drodzy Rodzice!
Każdy z nas pragnie dla swego dziecka dobrego dzieciństwa i szczęśliwej przyszłości. Ale czy wiemy, jak to osiągnąć? Jak sprawić, by dziecko wyrosło na człowieka zdrowego emocjonalnie, samodzielnego i mądrego, otwartego na ludzi, dobrze radzącego sobie we współczesnym świecie, umiejącego wykorzystywać swoje predyspozycje i uzdolnienia? Wiele zależy od nas, rodziców
Dzieciom przede wszystkim potrzebna jest nasza ciepła, cierpliwa obecnośc i przewodnictwo - rozmowy, współczucie i wsparcie, kształtowaniedobrych nawyków, ostrzeżenia,ćwiczenia w mówieniu i myśleniu, a także nasz własny przykład. To daje im wiarę w swoje siły, a także poczucie oparcia w rodzinie.
Rodzice, którym zależy na dobrym wychowaniu dziecka, wiedzą, że nie da się tego zrobić, nie poświęcając mu osobiście czasu, nie tłumacząć, nie czytając. Dziecko bowiem uczy się życia, obserwując swych najbliższych w milionach codziennych sytuacji i wspólnych zjęć. To ich styl życia, ich język i wartości przejmuje.
Wychowanie nie może polegać jedynie na reagowaniu na dziecięce błędy i karach za złe zachowanie. Przecież dziecko samo z siebie zwykle nie wie -bo i skąd miałoby wiedzieć?- co jest dobre, a co jest złe, dopóki mu tego spokojnie i wielokrotnie nie wytłumaczymy.
Dlatego starajmy się spędzać z dzieckiem jak najwięcej czasu. Im więcej go dla dziecka wygospodarujemy, tym lepiej. Będzie mu łatwiej odnaleźć się i mdrze poruszać we współczesnym świecie pełnym hałaśliwych atrakcji, fałszywych wartości i prawdziwych zagrożeń: od palenia papierosów i picia alkoholu, po wczesny seks, narkotyki i działania aspołeczne.
Dzieciństwo nie polega na kolekcjonowaniu gadżetów, lecz dobrych chwil z rodziną, dobrych wzorców i wartości, takich jak miłość, szacunek, poczucie bezpieczeństwa, radość.
Można wiele zrobić, codziennie czytając dziecku. Od urodzenia, gdyż zanim zacznie ono mówić i czytać, powinno się dobrze osłuchać z językiem i zbudować jak największy zasób słów, które rozumie. Ważne jest czytanie chłopcom, gdyż ich umiejetności językowe rozwijaja sie wolniej.Czytanie dziecku rozbudza jego wyobraźnię, dostarcza mu emocji i radości, poszerza wiedzę o świcie, przynosi dobre wzorce zachowań. Dzięki głośnemu czytaniu nauka w szkole bedzie dla niego łatwiejsza i przyjemniejsza. Nie porzucajmy czytania, gdy dziecko potrafi już czytać samo.Rytuał głośnego czytania może trwać nawet wtedy, gdy jest ono w gimnazjum. Codzienne czytanie to wspolnie spędzony czas, stałe wzmacnianie więzi i wzajemnego zaufania, a także doskonalenie najważniejszej społecznej kompetencji - sprawnego posługiwania się językiem. Język to klucz do dobrej komunikacji z ludźmi i do samodzielnego zdobywania wiedzy. Czytanie to jak witamina i szczepionka. Dzieci, którym czytamy, są mądrzejsze, znacznie bardziej odporne na toksyny współczesnej kultury i znacznie lepiej poradzą sobie w życiu.
Dlatego czytajmy dzieciom 20 minut dziennie. Codziennie!
Irena Koźmińska
Prezes Fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom"
www.cpcd.pl
Roczny plan rozwoju
Publicznej Szkoły Podstawowej nr 12
im. Wł. Puchalskiego w Wałbrzychu
DYDAKTYKA
CEL STRATEGICZNY:
Organizacja procesu kształcenia w szkole zapewnia każdemu uczniowi szansę rozwoju.
CELE OPERACYJNE:
- Podniesienie efektów kształcenia
- Stwarzanie odpowiednich warunków uczenia się dzieciom o specjalnych potrzebach edukacyjnych
- umożliwianie rozwoju osobowości, talentów i indywidualnych zainteresowań.
WYCHOWANIE I OPIEKA
CEL STRATEGICZNY
Szkoła tworzy optymalne warunki do wychowania dziecka które umie realizować swoje cele życiowe z poszanowaniem prawa i potrzeb innych.
CELE OPERACYJNE
- Realizacja programu wychowawczego szkoły
- Realizacja programu profilaktycznego szkoły
- Realizacja programu ,,Bezpieczna Szkoła"
- Stwarzanie warunków akcentujących podmiotowość ucznia i rozwijających jego odpowiedzialność za podejmowane działania
- Stwarzanie warunków do pełnej integracji dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi.
ZAŁOŻENIA OGÓLNE
Program wychowawczy PSP 12 w Wałbrzychu jest dokumentem pozwalającym scalić oddziaływania wychowawcze szkoły i środowiska, w którym wychowuje się dziecko. Stanowi ukierunkowanie do pracy wychowawczej skierowanej do wszystkich pracowników szkoły, instytucji wspierających pracę szkoły, przy współudziale rodziców i z uwzględnieniem ich oczekiwań dydaktyczno - wychowawczych.
CELE GŁÓWNE
1. Wspieranie wszechstronnego rozwoju ucznia.
2. Wartościowanie postaw i zjawisk związanych z życiem w społeczeństwie.
3. Przygotownie do życia w warunkach współczesnego świata.
4. Najważniejsze wartości stosowane w wychowaniu to kreowanie postaw patriotycznych, tolerancji, szczerości, szacunku dla wiedzy i pracy każdego człowieka.
ZADANIA SZKOŁY JAKO ŚRODOWISKA WYCHOWAWCZEGO
- Korelacja oddziaływań wychowawczych domu, środowiska rówieśniczego i szkoły.
- Przygotowanie do samodzielnego życia.
- Opieka nad psychofizycznym rozwojem dziecka.
- Organizacja procesu rozwoju ucznia ukierunkowana na jego sukces.
- Atmosfera sprzyjająca efektywnej pracy.
ABSOLWENT NASZEJ SZKOŁY
- Dba o zdrowie psychiczne oraz sprawność fizyczną.
- Rozwija się intelektualnie.
- Sprawnie się komunikuje.
- Umie się uczyć, zdobywać informacje.
- Zna swoje mocna i słabe strony, potrafi nad nimi pracować.
- Troszczy się o środowisko naturalne.
- Przestrzega prawa i obowiązków wobec siebie i innych oraz otoczenia w kategoriach moralnych, etycznych i społecznych.
- Korzysta z dóbr kultury.
- Tworzy i uczestniczy w kultywowaniu tradycji szkoły, miasta, rgionu.
- Zna podstawowe zasady BHP. Posiada kartę rowerową.
- Umie zachować się w sytuacjach trudnych.
- Potrafi planować i przewidzieć efekty swojego postępowania.
- Reprezentuje wysoką kulturę osobistą.
Warto przeczytać
Dylematy wychowania, czyli to co każdy wiedzieć powinien
Dorosłych niepokoi, gdy dziecko zaczyna przywłaszczać sobie cudzą własność. Zdarza się, że zachowanie takie powtarza się nie tylko w domu, ale i w szkole. Wyjaśniając takie sytuacje, warto zadać sobie pytanie, dlaczego to robi.
psycholog Aleksandra Godlewska, Życie Szkoły 8/2010
Mój syn kradnie - skarżyła się mama ucznia z zerówki, która przyszła do mojego gabinetu. To podkradnie trwa już od dłuższego czasu. Zaczęło się od drobnych pieniędzy , które wrzucam do koszyka na półce. Kiedyś Jaś odkrył go w czasie zabawy. Na początku myślałam, że to ja nie pamiętam , ile tam wrzucam, bo rzeczywiście nigdy dokładnie nie liczyłam. Ale raz i drugi policzyłam. Było mniej. Mój mąż bagatelizuje problem i uważa, że syn z tego wyrośnie. Ja się niepokoję.
W jednej z drugich klas w naszej szkole zaczęły ginąć dzieciom rozmaite rzeczy. Gdy ,,znikanie” cudzej własności nagminnie się powtarzało, przeprowadziłyśmy z wychowawczynią indywidualne rozmowy z każdym dzieckiem, potem z całą klasą .Nikt się nie przyznał, ale ,,znikanie” się nie powtórzyło. Któregoś razu Ania wyciągała zeszyt z plecaka. Ze środka wypadła linijka Jagody.
- Złodziejka - krzyczały dzieci. Nieśmiała i małomówna Ania, której nikt nie podejrzewał, zaczęła płakać. Rozmawiałam z Anią długo na temat tego, co się stało. Dziewczynka oddała cudzą własność, przeprosiła, ale koleżankom trudno było o tym zapomnieć. Ania nie zazdrościła dziewczynkom tych przedmiotów, ale tego, że często się śmieją, dużo rozmawiają i umieją wspaniale się ze sobą bawić. Ona chciała być taka sama, a posiadanie rzeczy koleżanek w sposób magiczny miało ją do tego przybliżyć. Nie wiedziała, jak inaczej nawiązać kontakt z rówieśnikami. Ania miała problemy w domu, czuła się gorsza, nielubiana przez klasę.
Biorę, co chcę
Trzy-, czterolatek może nie odróżniać jeszcze tego, co moje, twoje czy nasze. Uważa, że wszystko można wziąć. Gdy coś mu się spodoba, ogląda to, bawi się i ... po prostu wkłada do kieszeni. W sklepie, gdy widzi coś ciekawego albo smacznego, sięga po to rączką. Robi to na oczach wszystkich. Płacze, gdy rodzice nie pozwalają mu czegoś wziąć. Krzyczy, gdy zabraniają zabrać mu z piaskownicy kolorową furgonetkę kolegi. Awanturuje się gdy w czasie wizyty u Zuzi musi oddać misia, który smacznie śpi w jego czapce i ,,chce razem z nim pójść do domu”. Pomimo, że mama czy tata nie pozwalają na to, czasem okazuje się jednak, że miś w jakiś niezwykle ,,tajemniczy” sposób ,,zawitał” w jego domu.
Bardzo często pragnienie wyniesienia czegoś z miejsca, które dziecku się podoba, w którym miło, ciekawie spędziło czas, gdzie czuło się dobrze, bezpiecznie, oznacza tylko to, że chce ,,kawałek” tego miejsca zabrać ze sobą. Trzymając ten przedmiot w garści, patrząc na niego, przytulając się do misia Zuzi, odświeża wspomnienie tego miejsca, przywołuje jego atmosferę i dobre wspomnienia. W tym wieku dziecko nie zna jeszcze kodeksu moralnego, który wkrótce będzie je obowiązywał. Dlatego „złymi skłonnościami” nie ma co się niepokoić. Nie ma po co krzyczeć. To nie jest kradzież. Należy rozmawiać z dzieckiem o przykrości, jaką można zrobić innemu, zabierając coś, co do niego należy.
Nie należy bagatelizować kradzieży, nawet najdrobniejszej.
Należy o tym rozmawiać z dziećmi w klasie, ale nie nagłaśniać od razu problemu i nie zawstydzać winowajcy publicznie, mając nadzieję, że już nigdy niczego nie weźmie, bo będzie się wstydził. Wstyd nie będzie dla niego przeszkodą. Co najwyżej nauczy się, jak skuteczniej ukrywać kradzież.
Biorę żeby mnie zauważyli
Piecio-, sześciolatek już wie, co jest jego, a co cudze własnością. Wie również, że zabawki, którymi zajmuje się w przedszkolu czy w szkole należą do przedszkola lub szkoły, a zabawki, które pokazuje mu Krzyś w swoim domu należą do Krzysia. Gdy zabiera stamtąd jakiś przedmiot, doskonale zdaje sobie sprawę, że tego nie wolno. Najczęściej czyni to więc ukryciu, tak, by nikt nie zauważył. Dopiero w domu wszystko się wydaje, gdy rodzice odkrywają przedmioty, które „nie wiadomo skąd się wzięły”. Dziecko, dorastając, coraz lepiej orientuje się w tym, co jest dobre a co złe. Pod koniec wieku przedszkolnego kształtuje się dziecięce sumienie, które zaczyna pełnić rolę wewnętrznego kontrolera. Zabierając coś komuś, maluch będzie sie wstydzić, a im starszy, tym częściej będzie miał poczucie winy. Dorośli nic nie wskórają, reagując krzykiem, groźbmi i karami. Postępując w ten sposób, powodują tylko to,że dziecko może stawać się coraz sprytniejsze w ukrywaniu swoich kradzieży.
Należy zastanowić się, dlaczego ono tak postępuje?
Takie zachowanie to sygnał, które są wysyłane mniej lub brdziej świadomie w kierunku mamy, taty, pani w szkole: Zobacz mnie, zwróć na mnie uwagę, zauważ, co robię, poświęć mi więcej czasu. Podkradanie, które się powtarza, może być sposobem na ukaranie dorosłych za to, że nie odczytują tych sygnałów, nie zmieniają swojego stosunku do dziecka. Może być nawet desperackim sposobem nawiązania kontaktu.
Trzeba spokojnie rozmawiać o tym wydarzeniu. Poępić kradzież, nie krytukując dziecka, nie nazywając go złodziejem. Trzeba ustalić, że następnego dnia odda własność właścicielowi i przeprosi za to, że zabrał. Warto być konsekwentnym, a w razie potrzeby wesprzec dzieckoswoją obecnością i np. trzymać za rękę.
Biorę, bo chcę, by mnie lubili
Dla siedmiolatka i starszego dziecka coraz ważniejsi stają się rówieśnicy. Pragnie miec wielu kolegów. Ale zdarza się, że kolegów jest owszem wielu, ale z żadnym nie można się tak naprawdę zaprzyjaźnić. Dziecko wpada więc na pomysł "wkupienia się" w łaski rówieśników.
Robiąc kolegom prezenty zaskarbia się ich przychylność, zgodę na współudział we wspólnych zabawach i przedsięwzięciach. Niestety, tak zdobyta sympatia rówieśników często jest krótkotrwała,dlatego dziecko musi powtarzać podkradanie.
W takim przypadku nleży również powstrzymywać się od krzyku i wyrażania negatywnych emocji. Trzeba tłumaczyć, że sympatii i przyjaźni nie można kupić. Uczeń musi wiedzieć, jakie są zasady uczciwości, co dorośli uznają za kradzież i czego absolutnie nie tolerują. Należy otwarcie mówić o konsekwencjach kradzieży, tych małych, w których traci się zaufanie i przyjaźń, oraz tych wielkich, za które można pójść do więzienia.
Cała Polska czyta dzieciomList fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom" do rodziców
Drodzy Rodzice!
Każdy z nas pragnie dla swego dziecka dobrego dzieciństwa i szczęśliwej przyszłości. Ale czy wiemy, jak to osiągnąć? Jak sprawić, by dziecko wyrosło na człowieka zdrowego emocjonalnie, samodzielnego i mądrego, otwartego na ludzi, dobrze radzącego sobie we współczesnym świecie, umiejącego wykorzystywać swoje predyspozycje i uzdolnienia? Wiele zależy od nas, rodziców
Dzieciom przede wszystkim potrzebna jest nasza ciepła, cierpliwa obecnośc i przewodnictwo - rozmowy, współczucie i wsparcie, kształtowaniedobrych nawyków, ostrzeżenia,ćwiczenia w mówieniu i myśleniu, a także nasz własny przykład. To daje im wiarę w swoje siły, a także poczucie oparcia w rodzinie.
Rodzice, którym zależy na dobrym wychowaniu dziecka, wiedzą, że nie da się tego zrobić, nie poświęcając mu osobiście czasu, nie tłumacząć, nie czytając. Dziecko bowiem uczy się życia, obserwując swych najbliższych w milionach codziennych sytuacji i wspólnych zjęć. To ich styl życia, ich język i wartości przejmuje.
Wychowanie nie może polegać jedynie na reagowaniu na dziecięce błędy i karach za złe zachowanie. Przecież dziecko samo z siebie zwykle nie wie -bo i skąd miałoby wiedzieć?- co jest dobre, a co jest złe, dopóki mu tego spokojnie i wielokrotnie nie wytłumaczymy.
Dlatego starajmy się spędzać z dzieckiem jak najwięcej czasu. Im więcej go dla dziecka wygospodarujemy, tym lepiej. Będzie mu łatwiej odnaleźć się i mdrze poruszać we współczesnym świecie pełnym hałaśliwych atrakcji, fałszywych wartości i prawdziwych zagrożeń: od palenia papierosów i picia alkoholu, po wczesny seks, narkotyki i działania aspołeczne.
Dzieciństwo nie polega na kolekcjonowaniu gadżetów, lecz dobrych chwil z rodziną, dobrych wzorców i wartości, takich jak miłość, szacunek, poczucie bezpieczeństwa, radość.
Można wiele zrobić, codziennie czytając dziecku. Od urodzenia, gdyż zanim zacznie ono mówić i czytać, powinno się dobrze osłuchać z językiem i zbudować jak największy zasób słów, które rozumie. Ważne jest czytanie chłopcom, gdyż ich umiejetności językowe rozwijaja sie wolniej.Czytanie dziecku rozbudza jego wyobraźnię, dostarcza mu emocji i radości, poszerza wiedzę o świcie, przynosi dobre wzorce zachowań. Dzięki głośnemu czytaniu nauka w szkole bedzie dla niego łatwiejsza i przyjemniejsza. Nie porzucajmy czytania, gdy dziecko potrafi już czytać samo.Rytuał głośnego czytania może trwać nawet wtedy, gdy jest ono w gimnazjum. Codzienne czytanie to wspolnie spędzony czas, stałe wzmacnianie więzi i wzajemnego zaufania, a także doskonalenie najważniejszej społecznej kompetencji - sprawnego posługiwania się językiem. Język to klucz do dobrej komunikacji z ludźmi i do samodzielnego zdobywania wiedzy. Czytanie to jak witamina i szczepionka. Dzieci, którym czytamy, są mądrzejsze, znacznie bardziej odporne na toksyny współczesnej kultury i znacznie lepiej poradzą sobie w życiu.
Dlatego czytajmy dzieciom 20 minut dziennie. Codziennie!
Irena Koźmińska
Prezes Fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom"
www.cpcd.pl
Dylematy wychowania, czyli to co każdy wiedzieć powinien
Dorosłych niepokoi, gdy dziecko zaczyna przywłaszczać sobie cudzą własność. Zdarza się, że zachowanie takie powtarza się nie tylko w domu, ale i w szkole. Wyjaśniając takie sytuacje, warto zadać sobie pytanie, dlaczego to robi.
psycholog Aleksandra Godlewska, Życie Szkoły 8/2010
Mój syn kradnie - skarżyła się mama ucznia z zerówki, która przyszła do mojego gabinetu. To podkradnie trwa już od dłuższego czasu. Zaczęło się od drobnych pieniędzy , które wrzucam do koszyka na półce. Kiedyś Jaś odkrył go w czasie zabawy. Na początku myślałam, że to ja nie pamiętam , ile tam wrzucam, bo rzeczywiście nigdy dokładnie nie liczyłam. Ale raz i drugi policzyłam. Było mniej. Mój mąż bagatelizuje problem i uważa, że syn z tego wyrośnie. Ja się niepokoję.
W jednej z drugich klas w naszej szkole zaczęły ginąć dzieciom rozmaite rzeczy. Gdy ,,znikanie” cudzej własności nagminnie się powtarzało, przeprowadziłyśmy z wychowawczynią indywidualne rozmowy z każdym dzieckiem, potem z całą klasą .Nikt się nie przyznał, ale ,,znikanie” się nie powtórzyło. Któregoś razu Ania wyciągała zeszyt z plecaka. Ze środka wypadła linijka Jagody.
- Złodziejka - krzyczały dzieci. Nieśmiała i małomówna Ania, której nikt nie podejrzewał, zaczęła płakać. Rozmawiałam z Anią długo na temat tego, co się stało. Dziewczynka oddała cudzą własność, przeprosiła, ale koleżankom trudno było o tym zapomnieć. Ania nie zazdrościła dziewczynkom tych przedmiotów, ale tego, że często się śmieją, dużo rozmawiają i umieją wspaniale się ze sobą bawić. Ona chciała być taka sama, a posiadanie rzeczy koleżanek w sposób magiczny miało ją do tego przybliżyć. Nie wiedziała, jak inaczej nawiązać kontakt z rówieśnikami. Ania miała problemy w domu, czuła się gorsza, nielubiana przez klasę.
Biorę, co chcę
Trzy-, czterolatek może nie odróżniać jeszcze tego, co moje, twoje czy nasze. Uważa, że wszystko można wziąć. Gdy coś mu się spodoba, ogląda to, bawi się i ... po prostu wkłada do kieszeni. W sklepie, gdy widzi coś ciekawego albo smacznego, sięga po to rączką. Robi to na oczach wszystkich. Płacze, gdy rodzice nie pozwalają mu czegoś wziąć. Krzyczy, gdy zabraniają zabrać mu z piaskownicy kolorową furgonetkę kolegi. Awanturuje się gdy w czasie wizyty u Zuzi musi oddać misia, który smacznie śpi w jego czapce i ,,chce razem z nim pójść do domu”. Pomimo, że mama czy tata nie pozwalają na to, czasem okazuje się jednak, że miś w jakiś niezwykle ,,tajemniczy” sposób ,,zawitał” w jego domu.
Bardzo często pragnienie wyniesienia czegoś z miejsca, które dziecku się podoba, w którym miło, ciekawie spędziło czas, gdzie czuło się dobrze, bezpiecznie, oznacza tylko to, że chce ,,kawałek” tego miejsca zabrać ze sobą. Trzymając ten przedmiot w garści, patrząc na niego, przytulając się do misia Zuzi, odświeża wspomnienie tego miejsca, przywołuje jego atmosferę i dobre wspomnienia. W tym wieku dziecko nie zna jeszcze kodeksu moralnego, który wkrótce będzie je obowiązywał. Dlatego „złymi skłonnościami” nie ma co się niepokoić. Nie ma po co krzyczeć. To nie jest kradzież. Należy rozmawiać z dzieckiem o przykrości, jaką można zrobić innemu, zabierając coś, co do niego należy.
Nie należy bagatelizować kradzieży, nawet najdrobniejszej.
Należy o tym rozmawiać z dziećmi w klasie, ale nie nagłaśniać od razu problemu i nie zawstydzać winowajcy publicznie, mając nadzieję, że już nigdy niczego nie weźmie, bo będzie się wstydził. Wstyd nie będzie dla niego przeszkodą. Co najwyżej nauczy się, jak skuteczniej ukrywać kradzież.
Biorę żeby mnie zauważyli
Piecio-, sześciolatek już wie, co jest jego, a co cudze własnością. Wie również, że zabawki, którymi zajmuje się w przedszkolu czy w szkole należą do przedszkola lub szkoły, a zabawki, które pokazuje mu Krzyś w swoim domu należą do Krzysia. Gdy zabiera stamtąd jakiś przedmiot, doskonale zdaje sobie sprawę, że tego nie wolno. Najczęściej czyni to więc ukryciu, tak, by nikt nie zauważył. Dopiero w domu wszystko się wydaje, gdy rodzice odkrywają przedmioty, które „nie wiadomo skąd się wzięły”. Dziecko, dorastając, coraz lepiej orientuje się w tym, co jest dobre a co złe. Pod koniec wieku przedszkolnego kształtuje się dziecięce sumienie, które zaczyna pełnić rolę wewnętrznego kontrolera. Zabierając coś komuś, maluch będzie sie wstydzić, a im starszy, tym częściej będzie miał poczucie winy. Dorośli nic nie wskórają, reagując krzykiem, groźbmi i karami. Postępując w ten sposób, powodują tylko to,że dziecko może stawać się coraz sprytniejsze w ukrywaniu swoich kradzieży.
Należy zastanowić się, dlaczego ono tak postępuje?
Takie zachowanie to sygnał, które są wysyłane mniej lub brdziej świadomie w kierunku mamy, taty, pani w szkole: Zobacz mnie, zwróć na mnie uwagę, zauważ, co robię, poświęć mi więcej czasu. Podkradanie, które się powtarza, może być sposobem na ukaranie dorosłych za to, że nie odczytują tych sygnałów, nie zmieniają swojego stosunku do dziecka. Może być nawet desperackim sposobem nawiązania kontaktu.
Trzeba spokojnie rozmawiać o tym wydarzeniu. Poępić kradzież, nie krytukując dziecka, nie nazywając go złodziejem. Trzeba ustalić, że następnego dnia odda własność właścicielowi i przeprosi za to, że zabrał. Warto być konsekwentnym, a w razie potrzeby wesprzec dzieckoswoją obecnością i np. trzymać za rękę.
Biorę, bo chcę, by mnie lubili
Dla siedmiolatka i starszego dziecka coraz ważniejsi stają się rówieśnicy. Pragnie miec wielu kolegów. Ale zdarza się, że kolegów jest owszem wielu, ale z żadnym nie można się tak naprawdę zaprzyjaźnić. Dziecko wpada więc na pomysł "wkupienia się" w łaski rówieśników.
Robiąc kolegom prezenty zaskarbia się ich przychylność, zgodę na współudział we wspólnych zabawach i przedsięwzięciach. Niestety, tak zdobyta sympatia rówieśników często jest krótkotrwała,dlatego dziecko musi powtarzać podkradanie.
W takim przypadku nleży również powstrzymywać się od krzyku i wyrażania negatywnych emocji. Trzeba tłumaczyć, że sympatii i przyjaźni nie można kupić. Uczeń musi wiedzieć, jakie są zasady uczciwości, co dorośli uznają za kradzież i czego absolutnie nie tolerują. Należy otwarcie mówić o konsekwencjach kradzieży, tych małych, w których traci się zaufanie i przyjaźń, oraz tych wielkich, za które można pójść do więzienia.
List fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom" do rodziców
Drodzy Rodzice!
Każdy z nas pragnie dla swego dziecka dobrego dzieciństwa i szczęśliwej przyszłości. Ale czy wiemy, jak to osiągnąć? Jak sprawić, by dziecko wyrosło na człowieka zdrowego emocjonalnie, samodzielnego i mądrego, otwartego na ludzi, dobrze radzącego sobie we współczesnym świecie, umiejącego wykorzystywać swoje predyspozycje i uzdolnienia? Wiele zależy od nas, rodziców
Dzieciom przede wszystkim potrzebna jest nasza ciepła, cierpliwa obecnośc i przewodnictwo - rozmowy, współczucie i wsparcie, kształtowaniedobrych nawyków, ostrzeżenia,ćwiczenia w mówieniu i myśleniu, a także nasz własny przykład. To daje im wiarę w swoje siły, a także poczucie oparcia w rodzinie.
Rodzice, którym zależy na dobrym wychowaniu dziecka, wiedzą, że nie da się tego zrobić, nie poświęcając mu osobiście czasu, nie tłumacząć, nie czytając. Dziecko bowiem uczy się życia, obserwując swych najbliższych w milionach codziennych sytuacji i wspólnych zjęć. To ich styl życia, ich język i wartości przejmuje.
Wychowanie nie może polegać jedynie na reagowaniu na dziecięce błędy i karach za złe zachowanie. Przecież dziecko samo z siebie zwykle nie wie -bo i skąd miałoby wiedzieć?- co jest dobre, a co jest złe, dopóki mu tego spokojnie i wielokrotnie nie wytłumaczymy.
Dlatego starajmy się spędzać z dzieckiem jak najwięcej czasu. Im więcej go dla dziecka wygospodarujemy, tym lepiej. Będzie mu łatwiej odnaleźć się i mdrze poruszać we współczesnym świecie pełnym hałaśliwych atrakcji, fałszywych wartości i prawdziwych zagrożeń: od palenia papierosów i picia alkoholu, po wczesny seks, narkotyki i działania aspołeczne.
Dzieciństwo nie polega na kolekcjonowaniu gadżetów, lecz dobrych chwil z rodziną, dobrych wzorców i wartości, takich jak miłość, szacunek, poczucie bezpieczeństwa, radość.
Można wiele zrobić, codziennie czytając dziecku. Od urodzenia, gdyż zanim zacznie ono mówić i czytać, powinno się dobrze osłuchać z językiem i zbudować jak największy zasób słów, które rozumie. Ważne jest czytanie chłopcom, gdyż ich umiejetności językowe rozwijaja sie wolniej.Czytanie dziecku rozbudza jego wyobraźnię, dostarcza mu emocji i radości, poszerza wiedzę o świcie, przynosi dobre wzorce zachowań. Dzięki głośnemu czytaniu nauka w szkole bedzie dla niego łatwiejsza i przyjemniejsza. Nie porzucajmy czytania, gdy dziecko potrafi już czytać samo.Rytuał głośnego czytania może trwać nawet wtedy, gdy jest ono w gimnazjum. Codzienne czytanie to wspolnie spędzony czas, stałe wzmacnianie więzi i wzajemnego zaufania, a także doskonalenie najważniejszej społecznej kompetencji - sprawnego posługiwania się językiem. Język to klucz do dobrej komunikacji z ludźmi i do samodzielnego zdobywania wiedzy. Czytanie to jak witamina i szczepionka. Dzieci, którym czytamy, są mądrzejsze, znacznie bardziej odporne na toksyny współczesnej kultury i znacznie lepiej poradzą sobie w życiu.
Dlatego czytajmy dzieciom 20 minut dziennie. Codziennie!
Irena Koźmińska
Prezes Fundacji "ABCXXI - Cała Polska czyta dzieciom"
www.cpcd.pl
Podstawowa Nr 12 im. Włodzimierza
Puchalskiego w Wałbrzychu
ul. Mickiewicza 24
58-300 Wałbrzych,
tel./fax. 74 664-90-24
psp12_walbrzych@onet.pl
